Zo veel verschillende snelheden..

Er zitten zo veel verschillende snelheden in het werken van Thijssen, dat het soms zo verbazend goed gaat en soms zo frustrerend kan zijn. Maar 1 ding is zeker: het is altijd een uitdaging. En laat ik nu net van uitdagingen houden…

In mijn blogs heb je al vaker kunnen lezen dat het onvoorspelbare ritme waar Thijssen mee zal werken een grote uitdaging is geweest en blijft. Tot nu tot was het voor mij vooral afhankelijk van hoe vol zijn hoofd zat. En dat kan wisselen van minuut tot minuut. En ik weet natuurlijk al langer dat het ook wel afhangt van de manier waarop ik iets aanpak, maar toch… de impact van onze andere manier van werken deze week had ik weer niet zien aankomen.

Met de uitdaging van de grote  vakantie voor ons was ik aan het nadenken hoe we kunnen verder werken op een rustig tempo zonder dat hij het echt merkt. Want ik mag niet vergelijken met zijn vrienden van hem. Ik mag niet vergelijken met het feit dat hij niet moest studeren tijdens de voorbije examenperiode, maar hij mag wel vergelijken met hun vrije dagen na de examenperiode. Tja, zijn eigen logica. Dus nadenken en puzzelen… Maar soms is de beste manier alles loslaten en het een beetje vanzelf laten komen. Niet makkelijk voor een controlefreak, dat kan ik je zeggen.

Dus afgelopen maandagochtend dacht ik: “Ok, we gaan iets doen wat hij leuk vindt en wat educatief is. Of het nu moet gezien worden volgens leerplan of niet.” Dus begonnen we aan een projectje met onze Engino, namelijk een geautomatiseerd huis bouwen. Zoiets bouwen vindt hij leuk. Maar gaandeweg kwamen ideeën, obstakels, leermomenten, … En het werd eigenlijk een fijne week. Nadat het bouwen in Engino aansloeg ging ik nadenken om alle vakken voor de examencommissie er wat bij te betrekken. 19458194_10213445245185317_678585433_n

En eigenlijk als je even de tijd durft nemen om te bedenken hoe je dat allemaal gaat combineren, gaat dat vlot. En zoveel moest ik niet voorbereiden want hij moet het eigenlijk zelf doen. Toen ik dat Sjef Drummen van Agora enkele weken geleden tijdens zijn voordracht op UCLL hoorde beweren, twijfelde ik er nog aan. Maar het is waar… ik heb veel minder moeten voorbereiden, ik heb alleen nagedacht welke richtingen we konden uitgaan. En het leuke was… tegen het einde van de week bracht Thijssen zelf ook dingen aan. En toen was de motivatie en het doorzettingsvermogen er echt. Schitterend om mee te maken.

Met dat hij het huis aan het bouwen was en de instructies aan het volgen was, kwam weer tot uiting hoe moeilijk het is om instructies te volgen als die niet logisch voor hem zijn. En vooral als ze het huis niet symmetrisch opbouwen qua soort blokjes, terwijl dat wel kan. Of als de volgorde van het bouwen niet logisch is voor hem. Niet gemakkelijk, maar natuurlijk een goede eigenschap om een plan en instructies in twijfel te brengen en verbeteringen te zien. Het liet toch ook weer een obstakel zien waar hij telkens moet overstappen, maar hij deed het. Ook al moesten we daardoor af en toe een pauze inlassen.IMG_8620
Met het bouwen van het huis kregen we ook een herhaling van een stukje van techniek en programmeren, nl. denken in invoer-verwerking-uitvoeren en sensoren en actuatoren. Maar we keken ook naar de constructie en de stevigheid van het huis. En terwijl Thijssen bouwde, luisterden we naar House-muziek en zochten we op wat House-muziek eigenlijk is. Kan het toepasselijker ;-). Later in de week gaf ik opdrachten wat er geautomatiseerd moest worden en tekende Thijssen de logische schema’s uit om ze vervolgens gaan te programmeren. En ja hoor, als hij op de knop drukte aan de deur, ging de deur open en de ventilator aan bijvoorbeeld.
Aan ons huis bouwen koppelden we ook wat Franse woordenschat. Hij moest zelf 6 onderdelen van een huis kiezen, een figuur er van zoeken op internet en vertaling zoeken. Vervolgens moest hij de figuur en de vertaling mooi ordenen in een tabel in Word. Dus we hadden meteen Frans en informatica gecombineerd. En hij mocht de woorden kiezen die we gingen vertalen dus dat vond hij ook al leuk. Veel leuker dan woordenschat uit een handboek leren, want nu kon hij zelf bepalen welke woorden hij belangrijk vond om te leren. En natuurlijk waren er een paar bij die hij nog kende, maar is dat erg? Nee, want ze zijn weer eens herhaald en hij was enthousiast
Verder keken we naar filmpjes waarin de woordenschat rond “la maison” werd herhaald en wat uitgebreid. En aan de hand van een plattegrond moest hij uitleggen in het Frans waar welke kamer ligt of rennen door ons huis om de juiste benaming van een kamer op een post-it te schrijven en deze post-it gaan op te hangen. En dit alles hebben we overgoten met een sausje van vervoegingen: tegenwoordige tijd en verleden tijd. Zoveel leuker dan gewoon Frans uit een handboek te leren.

Maar in de loop van de week maakten we allerlei combinaties van vakken en altijd vanuit 1 vertrekpunt, namelijk ons huis. Zo gingen we bijvoorbeeld kijken naar de woningen doorheen de geschiedenis. We konden vanuit onze lessen geschiedenis al overlopen hoe de woonplaatsen evolueerden in de oudste tijden en we bekeken ook nog eens het gebruikte materiaal. We gingen kijken wat we al wisten over de volgende tijden en gebruikten hierbij de tijdsbalk om de perioden te herhalen. Maar we keken ook naar een filmpje “Housing through the centuries” en vanuit ons huis kwamen we ook aan bij steden en urbanisatie. We keken een TedEd-filmpje om zo ook terwijl ons Engels bij te spijkeren, “Urbanization and the evolution of cities across 10,000 years“. En we lossen altijd de vragen op die bij het filmpje horen want zo oefenen we al weer voor de luisteroefeningen van zijn Engels examen. Maar door na te denken over urbanisatie gingen we ook denken aan de steden waar we al geweest waren en of we een verschil wisten in hun opbouw. Dus we zochten in Google maps Brussel, Barcelona en New York op en zagen duidelijk de verschillen. Hij wist zelfs nog van een aantal jaren geleden in Barcelona waarom de hoeken van de straten afgevlakt zijn. Dus wat hij leuk vindt, onthoudt hij echt heel goed!

Dirkje gaf ons wat meer uitleg over de bouw van de steden volgens de Grieken en de Romeinen en middeleeuwse steden. Dus onze combinatie van aardrijkskunde, geschiedenis en Engels was geslaagd.
De Romeinen en de steden brachten ons dan weer bij een filmpje over de beveiliging van steden vroeger en zo keken we – alweer- naar een TedEd Filmpje met als titel “The city of walls, Constantinople“. Daar kwam de term metropool in en hij vroeg uit zichzelf wat dat was (Joepi! Juiste mentaliteit! Vragen stellen en je leren zelf sturen). Dus gingen we op zoek naar wat een metropool precies is. En weer aardrijkskunde, geschiedenis, Engels in 1 keer.

Maar we integreerden ook wiskunde uiteraard. We gingen de muuroppervlakte en het volume berekenen van het gebouwde huis met Engino. De grootste moeilijkheid ligt daarin nog altijd dat je soms moet loslaten. Je kan niet perfect meten en om volume- en oppervlakteberekeningen te oefenen moet dat ook niet. Je moet durven afronden. Maar hoe weet je dat je zo precies mogelijk afrondt? Dat blijft de uitdaging… Weer een obstakeltje om over te stappen.

Natuurwetenschappen integreerden we door te bedenken dat ook ons lichaam een huis is voor … microben. Dus we keken weer een TedEd-filmpje (het is wel duidelijk dat ik fan ben van TedEd) over “you are your microbes“. En natuurlijk hadden we daar weer Engels bij en losten we onze vraagjes op. Maar wat belangrijker voor mij was dat Thijssen zelf besloot waarom het dus toch belangrijk was dat hij gevarieerder zou gaan eten. Het besef komt er stilaan, en de praktijk nog stiller… Maar we zijn op weg. Dat besef dat je moet gevarieerd eten was na een obstakeltje weer een klein vreugdemoment. Maar ook de tuin rond een huis bracht ons bij de planten en dus bij fotosynthese!

En het leuke aan deze hele andere manier van werken was dat Thijssen op een bepaald moment vroeg of hij ook zijn droomhuis van de toekomst mocht ontwerpen in Scrap Mechanic. Tuurlijk! En ik kon zo spontaan “tuurlijk” zeggen, omdat ik ook de voorafgemaakte planning had weggelaten en dus op dat moment was er niets los te laten. Mijn enige doel deze week was om plezier te krijgen in leren en zelf op zoek te gaan of aan te brengen wat hij zou willen leren. We gingen eerst fantaseren over hoe een huis in de toekomst er zou uitzien en wat er allemaal mogelijk zou zijn. Eerst kreeg ik niet echt een verhaal te horen. Fantaseren blijft moeilijk, want hoe weet je dat het zo zal zijn? De nuchtere kijk zonder fantasie met ASS is dan een obstakeltje om over te stappen. Maar via kleinere vraagjes kwamen we er en plots kreeg ik een heel betoog over een huis gebouwd uit nanobots en dat je dan je huis telkens kan aanpassen en veranderen. En we hadden er ook weer een spreekoefening bij voor Nederlands.
En hij ging aan de slag in Scrap Mechanic. Maar als we dan weer eens op een bepaald moment verder werkten aan onze logische schema’s en het programmeren met Engino, zei hij plots: “Nu weet ik waarom dat dient wat een tijdje geleden bij gekomen is in Scrap Mechanic. Nu kan ik dat wel!” Dus even goed vragen via allerlei kleine vraagjes en hij had doorgekregen waar die AND, OR, XOR, XAND, .. voor stond in Scrap Mechanic. Zalig als er tijdens het werken van die verbindingen worden gelegd. En dat kan je volgens mij alleen krijgen als je zonder stress en druk werkt. Dus hij ging aan de slag met die poorten en automatiseerde zijn huis ook in Scrap Mechanic. Of ik moet zeggen “automatiseert” want zijn huis is nog lang niet af. Het moet ook allemaal meteen precies goed zijn. Dus daar moet ik ook vrede mee nemen dat het net iets langer duurt dan de planning die toch weer spontaan ontstaat in mijn hoofd. Loslaten dus… want iets leren afwerken en volharden vind ik dan toch nog net belangrijker dan extra oefeningen wiskunde of Frans.
Toen we donderdag even overliepen hoe je bij een ontwerpproces te werk gaat, zei hij dat ik hem ook zo een moeilijkere opdracht moest geven rond logische schakelingen. IMG_8623Hij wou een echte opdracht met een probleemstelling. Hij zou het dan bouwen in Scrap Mechanic. En ja hoor,… daar was de intrinsieke motivatie en het doorzettingsvermogen. Anders waakt Thijssen zelf erg over de tijd die we werken. Het mag niet langer duren dan gepland, maar nu werkte hij door tot hij de oplossing had gevonden. Knap! Dus toen werd het voor mij duidelijk dat zijn tempo niet alleen wordt bepaald door een hoofd dat vol zit, maar dat als ik op een bepaald moment die intrinsieke motivatie er bij krijg en het niet te gemakkelijk maak, dat hij dan enorm gebeten is. En ik had niet de gemakkelijkste opdracht (eigenlijk een opdracht van niveau voor een paar jaar later) gegeven en hij had dat schitterend gerealiseerd.
Maar dat is het moeilijke dus: het moment en het juiste niveau. Je moet op het juiste moment dat juiste niveau aanbieden. Want als zijn hoofd echt vol zit dan kan een uitdagende oefening zo veel stress geven, maar op een ander moment klaart de hemel dan op. Dus nog een uitdaging er bij. Maar als je ziet dat het werkt door weer eens op een andere manier te werken dan geeft dat zo ongelooflijk veel energie. En zo lang als soms een oefening in een handboek kan duren, zo neemt hij een heel andere snelheid als de opdracht vanuit hem komt. Dus intrinsieke motivatie werkt echt, maar die altijd krijgen is een andere uitdaging.
Is huisonderwijs dus saai? Nee nooit, maar soms twijfel je wel eens aan je keuze. Maar na zo een leuke week en als je dan ziet dat iemand plots gebeten geraakt en zelf achter een opdracht vraagt dan ben ik oprecht blij. En dan weet ik waar ik het om deed. Ja, dit is wat ik wou. Zelf op ontdekking leren gaan en dingen in vraag stellen en dan durven doorzetten om het antwoord te vinden. Het geeft dan zoveel energie en vooral ook zoveel ideeën. Voor volgende week zitten er nog heel wat ideeën in mijn hoofd:

  • werken rond leningen, subsidies en intresten
  • materialen en gesteenten die worden gebruikt bij het bouwen en hun vindplaatsen
  • schrijfoefening om je eigen huis te omschrijven
  • met onze 3D pen een huis maken
  • foto’s met onze stikbot maken voor bekende gebouwen d.m.v. een green screen
  • uitstap naar een werf
  • beroepen in de bouw ontdekken
  • duurzaam bouwen
  • uitstap naar huis van de toekomst
  • fases in de bouw van een huis

Maar wat het zal worden? Dat zullen we zien, ik kan een beetje sturen en aanbieden, maar het is Thijssen die mee richting geeft en die onze snelheid bepaalt. Een overgang naar een volgend onderwerp zit ook al in mijn hoofd. Het komt na dit onderwerp perfect uit om te kijken naar hoe de eerste steden ontstonden en de machtige piramides in het Nabije Oosten. En vermits we dit gaan doen aan de hand van een aantal filmen, gaan we ook de techniek rond film meenemen. Dus ideeën genoeg weer! Maar wat zal het echt worden? Ik laat het los en ik probeer de vakantie door te brengen met op een leuke manier te laten leren, onbewust! En misschien staan we tegen september dan weer een stap verder en durf ik planningen altijd maar beter loslaten, en Thijssen ook. En komt het leren altijd meer en meer vanuit hem. Maar dat verwacht ik nu nog niet. Daar is hij ook sowieso wel erg jong nog voor. Maar als ik dat kan bereiken, dan ben ik best trots op ons allebei.

Oh ja en wie zich afvraagt hoe het met Dirkje gaat? Prima, ze heeft er een weekje Spanje opzitten, wat ze best vermoeiend vond. Een hele dag te midden van alleen maar Spaans, vraagt heel veel concentratie. En dan ook nog eens meeleven in een Argentijns gezin met een echt zuiders ritme…tja dan ga je niet zo vroeg eten en slapen. Maar het was een IMG_8548ervaring en de Spaanse les viel ook goed mee. Maar ze leerde zo veel bij zoals alleen het vliegtuig nemen, zelf haar TGV regelen en alleen een onbekend station binnen stappen. Daar alles zelf moeten regelen in het Spaans. Ik kan zeggen dat mijn meid behoorlijk zelfstandig geworden is op een week tijd. En ondertussen legde ze ook haar eerste examen – mondeling Engels- af en slaagde met glans. Dus uitdaging genoeg voor haar, en ook voor Joeri en mij om los te laten. En studeren? Schitterend, ze heeft zoveel interesses zodat ze zoveel extra opzoekt voor haar examen aardrijkskunde! Zalig om te zien en mee te maken. Wanneer ze studeert, vraagt ze haar af of het zo ook is of dat ze het begrijpt en bij twijfel gaat ze gewoon zelf verder op zoek naar uitleg op het internet.

Je ziet met alle obstakels die ook in huisonderwijs zitten, merken we ook onze groei. En dat geeft ons energie!

Advertenties

Pisa-test, 22u werken….gaat het daar nu echt om?

De eerste reeks resultaten van de PISA-test zijn bekend gemaakt en sociale media staan al weer vol met reacties. Oh jee, we scoren maar boven het gemiddelde! Goed, absoluut goed pisa-image2dat er reacties zijn. Want dat wil zeggen dat mensen een mening hebben over ons onderwijs en er over nadenken. Maar in het interview met minister Crevits gaat het dan ook over dat leerkrachten 22u/week allemaal zullen moeten gaan les geven. En in sommige berichten gaat het daar dan alleen nog over. Maar wat is nu belangrijk dat we een uur meer moeten les geven of dat we maar net boven het gemiddelde scoren of is er toch iets anders belangrijk?

vrijetijdEnerzijds heb je mensen op sociale media die snel reageren dat het schandalig is dat leerkrachten maar 22u/week werken en dat ze klagen dat ze niet genoeg vakantie hebben. En anderzijds krijg je reacties van leerkrachten en familie van leerkrachten dat ze elke dag tot middernacht moeten werken. Bij beide reacties denk ik: “Echt? Die mensen ken ik dan niet?!”. Geef toe, leerkrachten werken echt wel meer dan 22u/week nu al. En ja, er zijn er misschien die maar net aan 25u/week komen maar die mensen heb je in ander jobs ook. Het wil niet zeggen omdat ze 38u/week op hun werk zijn dat ze ook 38u werken. Dus laten we gewoon naar het gemiddelde kijken. Wat zegt ons eerlijk buikgevoel. Leerkrachten werken inderdaad meer, want je moet je lessen voorbereiden, toezichten doen, vakvergaderingen laatwerkenvolgen, deliberaties volgen, oudercontacten verzorgen, navormingen volgen, …. Maar om te zeggen dat we elke dag tot middernacht werken?! Dan is er iets mis. Dan stel ik me vragen over je organisatietalent en je vakbekwaamheid. En je kan nu niet zeggen dat ik een statisch vak gaf. Als informaticaleerkracht, en dan vooral in netwerk- en serverbeheer, kan ik je zeggen dat er genoeg verandert elke dag en dat jij en je lessen up-to-date moeten blijven.  En oh ja, ik heb ook al meer dan 1 keer tot middernacht en later gewerkt. Maar vaak was dat mijn eigen schuld, net zoals bij de leerlingen zelf: uitstelgedrag, onderschatten, te snel ja zeggen, …. Maar dat betekent ook dat ik op andere momenten wel gewoon om 16u mijn kinderen van school kon afhalen. Als je dat echt elke nacht moet doen, dan wordt het hoog tijd om te bekijken wat er anders moet!

Trouwens ik vind het een nutteloze discussie. De eersten die roepen dat leerkrachten te veel vakantie hebben en maar 20u/week werken dat zijn ook de eersten die zeggen dat ze het beroep niet zouden willen doen. Want anders is het wel heel straf dat je niet voor het onderwijs zou kiezen. Maar als je je job van leerkracht graag doet, kijk je dan op een uur? Als je dat doet, dan doe je je job niet met liefde volgens mij en dat verdient onze jeugd niet. Soms heb ik een idee ’s avonds om iets met mijn leerlingen te doen en dan begin ik dat gezellig in de zetel onder mijn dekentje uit te werken. Noem ik dat werk? Nee, dat is mijn passie. Dus stop met die discussies. Leerkracht is niet het zwaarste beroep dat er is, maar het is ook niet het lichtste beroep. Trouwens wat is zwaar en licht. Laat mij een hele dag aan de band werken in een fabriek, dan heb ik binnen de kortste keren een depressie. Begrijp me niet verkeerd. Ik kijk daar helemaal niet op neer, maar voor mij zou dat de hel zijn. Ik zou mijn energie en mijn inspiratie daar niet kwijt kunnen. Dus dat vind ik veel zwaarder dan in het onderwijs staan. En dat ik in het weekend moet werken als leerkracht. Tja dat hoort bij de job. Ik vind niet dat je betaald wordt om x aantal uren te doen, maar ik vind dat je betaald wordt om je job goed te doen en met passie. Zo hebben we vroeger ook altijd gewerkt in ons IT-bedrijf en dat werkte. We hadden supergemotiveerde mensen bij ons werken die door het vuur gingen voor de klanten.
Maar begrijp me ook niet verkeerd. Ik vind het wel belangrijk dat leerkrachten hierop reageren en de verhoging van het aantal uren in vraag stellen. Want dat is ook net wat we onze jeugd moeten leren. Maar we mogen niet vervallen in geklaag.

Geef toe! We hebben als leerkracht een prachtjob! Je mag elke dag met de jeugd van vandaag aan de toekomst werken. Voor sommige jongeren kan je echt een verschil maken. Je wordt elke dag uitgedaagd om je leerstof op een andere manier te brengen zodat leerlingen gemotiveerd blijven. Je bent “meester” in je klas om je aanpak van dat prachtjobmoment te bepalen. Je moet niet elke dag keurig van 8u tot 17u werken op 1 plaats. Je krijgt de kans om tijdens een springuur al wat te werken of een gezellige babbel met je collega’s te slaan. En sommige dagen kan je je kinderen naar school brengen en sommige dagen kan je ze van school gaan afhalen. Er zijn niet zo veel jobs met zo veel afwisseling en waar je zoveel eigen input kan geven. En over de uren die soms niet goed vallen? Ach ja, ik ben altijd zelfstandig geweest, dus ik kan je vertellen dat de uren wel meevallen in het onderwijs. Natuurlijk vroeger kon ik zelf bepalen wanneer ik op vakantie ging,want dat zeggen mensen uit het onderwijs dan vaak. Maar kijk als zelfstandige was mijn vakantie dan ook niet betaald….en je kan je het niet omwille van de groei van je bedrijf veroorloven om zoveel afwezig te zijn op je bedrijf.

Als door de 22u/week werken inderdaad 3.500 jobs moeten verdwijnen in het onderwijs, dan vind ik dat heel erg. Als het financieel gezien moet, is het vreselijk maar dat kan. Dat is economie. Daar heb ik te weinig achtergrond voor om me daarover uit te spreken. Maar laat ons dat extra uur eens besteden aan teamwerk, co-teaching, uitwerken van projecten, elkaars lessen volgen en evalueren. Dat zou toch geweldig zijn?! Het extra werk wat we nu moeten doen zonder dat iemand er van weet wordt dan verrekend naar de buitenwereld toe en wij krijgen tijd om er ook echt voor te gaan.

Maar goed, laat het ons terug hebben over die uitdagende job. Ik hoop dat de meeste leerkrachten de uitslagen van de PISA-test al eens hebben bekeken. We scoren blijkbaar nog altijd boven het OESO-gemiddelde op alle gebied. Onze toppers blinken uit in wiskunde maar nergens is het verschil zo groot tussen de toppers en de laagpresteerders.pisaresultaat Oef, denk ik dan, superslecht doen we het niet want we scoren nog boven het gemiddelde. Ook al lijkt dat in de media niet meer goed genoeg te zijn. Maar een gemiddelde zegt weinig natuurlijk. Dus ben ik niet geneigd om in paniek te reageren. Dat er zo een verschil is tussen laagpresteerders en toppers zal uiteraard te maken hebben met meer allochtonen in het onderwijs die onze taal nog niet zo goed kunnen. Maar daar gaat het toch niet om? Het wordt tijd dat we er iets aan doen. En dan komen we weer met mijn favoriete onderwerp. Stop toch met leerlingen in studiejaren te stoppen. Omdat ik nu al leerlinge slecht ben in talen, word ik tegen gehouden om naar een hoger jaar te gaan. Dus doe ik toch even mijn jaar over ongemotiveerd voor de vakken waar ik wel op geslaagd was en nog minder gemotiveerd voor het vak waar ik niet op geslaagd was. Want ik kan dat toch niet. Het is vorig jaar ook niet gelukt. Ik heb geen talenknobbel dus ik kan het niet. Dat is meestal de denkpiste die de leerling gaat volgen als de motivatie aan het afnemen is en beneden alle peil daalt. Ofwel laten ze me overgaan want talen is niet zo belangrijk op mijn richting en volgend jaar gaan we gewoon verder in de klas met het niveau van dat jaar en ik kan niet volgen. Natuurlijk niet, want ik mis basis van het jaar voordien. En zo gaat dit altijd verder tot in het vijfde of zesde jaar van het secundair. Ondertussen is er zo een achterstand en demotivatie gekomen dat je dat bijna niet meer kan recht trekken. En wat hebben we dan bereikt? Alleszins geen gemotiveerde leerlingen voor bijvoorbeeld talen. Maar wel een lange discussie in de deliberatie, gefrustreerde taalleerkrachten vs gefrustreerde vakleerkrachten, gefrustreerde leerlingen, gechoqueerde ouders, maar ook gewoon een leerling die zich nog niet kan behelpen in het Frans of in het Engels.
En ik ben er van overtuigd dat dit alles niet kan in het huidig systeem. Laat je maar eens in een klas van 26 leerlingen differentiëren voor de sterkste leerlingen, de zwakste leerlingen, de minder gemotiveerde leerling, de leerling met problemen thuis, de leerling met ADHD, ASS, dyslexie, … Dat is toch een onbegonnen taak!

Ik sprak onlangs met iemand die les geeft op de hogeschool in Geel op het IT-departement en ze vertelde me dat ze leerlingen testen op hun basisniveau qua talen en dat er voor elke leerling een individueel traject wordt opgesteld. Evolutie is het belangrijkste. Knap toch! Zo eenvoudig kan het zijn! Laat leerlingen op eigen tempo groeien en geef geen diploma’s gemotiveerdeleerlingper richting maar een bekwaamheid per vak. Volgens mij kan je op die manier veel meer bereiken en natuurlijk zal die leerling die zwak was in het gewone systeem geen uitblinker in dit systeem worden. Maar die leerling groeit en verliest niet het vertrouwen in zijn kunnen op dat gebied. De leerling voelt zich goed, staat open om bij te leren en leert ook bijleren en groeien. Je hebt een gelukkige, gemotiveerde leerling.

En dat is nu net het stuk wat ik ook ontbreek in de PISA-testen. Ik weet wel dat dit stuk niet gaat over hoe goed een leerling zich voelt op school. Maar dat is de bedenking die ik me onmiddellijk maak. De landen die hoog scoren… zijn de leerlingen daar ook gelukkig en opgeleid om levenslang te leren en flexibel te zijn? Want dat lees ik nergens in de verklaringen van de PISA-test. Waarbij ik niet wil zeggen dat het niet wordt onderzocht, maar alleszins in de samenvattingen die ik heb gelezen vandaag vond ik het niet terug. Maar ik heb ook het volledig document van meer dan 400 bladzijden gedownload. Dus misschien heb ik binnenkort een antwoord hierop…

Wat is de moraal van mijn verhaal? Doe je job graag en of je dan 40u moet werken of 45u of… dat maakt toch niet uit. Ik heb mijn job uit liefde gekozen (trouwens al mijn jobs die ik al ooit deed). Anderen die jaloers zijn op onze vakantie? Kom ook in het onderwijs! Maar let op, in mijn onderwijs mag je enkel binnen als je passie hebt en gemotiveerd bent om met onze jeugd aan de slag te gaan voor de toekomst.Maar in mijn onderwijs denken we wel niet in leerjaren maar in vakken over je schoolcarrière uit. En als je toch je motivatie verliest in mijn onderwijs dan krijg je tijd om die terug te vinden binnen de schoolomgeving. Lukt dat niet voor een heleboel mensen? Dan moeten we mijn onderwijs terug dringend opnieuw bekijken.

En wat ga ik nu doen? Lezen over het onderwijssysteem in Singapore. Want ik wil weten hoe het komt dat zij gemiddeld zo hoog scoren en ik wil weten hoe gelukkig en gemotiveerd leerlingen daar zijn. Heb al snel diagonaal wat gelezen en deze twee zinnen spreken alleszins al tot mijn verbeelding:

  • Being able to choose what and how they learn will encourage them to take greater ownership of their learning.
  • We want to nurture young Singaporeans who ask questions and look for answers, and who are willing to think in new ways, solve new problems and create new opportunities for the future. – See more at: https://www.moe.gov.sg/education/education-system#sthash.sGXy4UWN.dpuf

En wil je eens out-of-the-box denken, doe dan zoals deze leerkracht. Maar waarschuw me wel, want dan kom ik eens kijken 😉

Voel je je aangesproken omdat je vandaag iets over dit onderwerp postte op sociale media, dan wil ik niet zeggen dat jij zo helemaal denkt als ik hier soms beschrijf. Het was een interpretatie van mijn kant van de vele posts die ik vandaag zag.