Zo veel verschillende snelheden..

Er zitten zo veel verschillende snelheden in het werken van Thijssen, dat het soms zo verbazend goed gaat en soms zo frustrerend kan zijn. Maar 1 ding is zeker: het is altijd een uitdaging. En laat ik nu net van uitdagingen houden…

In mijn blogs heb je al vaker kunnen lezen dat het onvoorspelbare ritme waar Thijssen mee zal werken een grote uitdaging is geweest en blijft. Tot nu tot was het voor mij vooral afhankelijk van hoe vol zijn hoofd zat. En dat kan wisselen van minuut tot minuut. En ik weet natuurlijk al langer dat het ook wel afhangt van de manier waarop ik iets aanpak, maar toch… de impact van onze andere manier van werken deze week had ik weer niet zien aankomen.

Met de uitdaging van de grote  vakantie voor ons was ik aan het nadenken hoe we kunnen verder werken op een rustig tempo zonder dat hij het echt merkt. Want ik mag niet vergelijken met zijn vrienden van hem. Ik mag niet vergelijken met het feit dat hij niet moest studeren tijdens de voorbije examenperiode, maar hij mag wel vergelijken met hun vrije dagen na de examenperiode. Tja, zijn eigen logica. Dus nadenken en puzzelen… Maar soms is de beste manier alles loslaten en het een beetje vanzelf laten komen. Niet makkelijk voor een controlefreak, dat kan ik je zeggen.

Dus afgelopen maandagochtend dacht ik: “Ok, we gaan iets doen wat hij leuk vindt en wat educatief is. Of het nu moet gezien worden volgens leerplan of niet.” Dus begonnen we aan een projectje met onze Engino, namelijk een geautomatiseerd huis bouwen. Zoiets bouwen vindt hij leuk. Maar gaandeweg kwamen ideeën, obstakels, leermomenten, … En het werd eigenlijk een fijne week. Nadat het bouwen in Engino aansloeg ging ik nadenken om alle vakken voor de examencommissie er wat bij te betrekken. 19458194_10213445245185317_678585433_n

En eigenlijk als je even de tijd durft nemen om te bedenken hoe je dat allemaal gaat combineren, gaat dat vlot. En zoveel moest ik niet voorbereiden want hij moet het eigenlijk zelf doen. Toen ik dat Sjef Drummen van Agora enkele weken geleden tijdens zijn voordracht op UCLL hoorde beweren, twijfelde ik er nog aan. Maar het is waar… ik heb veel minder moeten voorbereiden, ik heb alleen nagedacht welke richtingen we konden uitgaan. En het leuke was… tegen het einde van de week bracht Thijssen zelf ook dingen aan. En toen was de motivatie en het doorzettingsvermogen er echt. Schitterend om mee te maken.

Met dat hij het huis aan het bouwen was en de instructies aan het volgen was, kwam weer tot uiting hoe moeilijk het is om instructies te volgen als die niet logisch voor hem zijn. En vooral als ze het huis niet symmetrisch opbouwen qua soort blokjes, terwijl dat wel kan. Of als de volgorde van het bouwen niet logisch is voor hem. Niet gemakkelijk, maar natuurlijk een goede eigenschap om een plan en instructies in twijfel te brengen en verbeteringen te zien. Het liet toch ook weer een obstakel zien waar hij telkens moet overstappen, maar hij deed het. Ook al moesten we daardoor af en toe een pauze inlassen.IMG_8620
Met het bouwen van het huis kregen we ook een herhaling van een stukje van techniek en programmeren, nl. denken in invoer-verwerking-uitvoeren en sensoren en actuatoren. Maar we keken ook naar de constructie en de stevigheid van het huis. En terwijl Thijssen bouwde, luisterden we naar House-muziek en zochten we op wat House-muziek eigenlijk is. Kan het toepasselijker ;-). Later in de week gaf ik opdrachten wat er geautomatiseerd moest worden en tekende Thijssen de logische schema’s uit om ze vervolgens gaan te programmeren. En ja hoor, als hij op de knop drukte aan de deur, ging de deur open en de ventilator aan bijvoorbeeld.
Aan ons huis bouwen koppelden we ook wat Franse woordenschat. Hij moest zelf 6 onderdelen van een huis kiezen, een figuur er van zoeken op internet en vertaling zoeken. Vervolgens moest hij de figuur en de vertaling mooi ordenen in een tabel in Word. Dus we hadden meteen Frans en informatica gecombineerd. En hij mocht de woorden kiezen die we gingen vertalen dus dat vond hij ook al leuk. Veel leuker dan woordenschat uit een handboek leren, want nu kon hij zelf bepalen welke woorden hij belangrijk vond om te leren. En natuurlijk waren er een paar bij die hij nog kende, maar is dat erg? Nee, want ze zijn weer eens herhaald en hij was enthousiast
Verder keken we naar filmpjes waarin de woordenschat rond “la maison” werd herhaald en wat uitgebreid. En aan de hand van een plattegrond moest hij uitleggen in het Frans waar welke kamer ligt of rennen door ons huis om de juiste benaming van een kamer op een post-it te schrijven en deze post-it gaan op te hangen. En dit alles hebben we overgoten met een sausje van vervoegingen: tegenwoordige tijd en verleden tijd. Zoveel leuker dan gewoon Frans uit een handboek te leren.

Maar in de loop van de week maakten we allerlei combinaties van vakken en altijd vanuit 1 vertrekpunt, namelijk ons huis. Zo gingen we bijvoorbeeld kijken naar de woningen doorheen de geschiedenis. We konden vanuit onze lessen geschiedenis al overlopen hoe de woonplaatsen evolueerden in de oudste tijden en we bekeken ook nog eens het gebruikte materiaal. We gingen kijken wat we al wisten over de volgende tijden en gebruikten hierbij de tijdsbalk om de perioden te herhalen. Maar we keken ook naar een filmpje “Housing through the centuries” en vanuit ons huis kwamen we ook aan bij steden en urbanisatie. We keken een TedEd-filmpje om zo ook terwijl ons Engels bij te spijkeren, “Urbanization and the evolution of cities across 10,000 years“. En we lossen altijd de vragen op die bij het filmpje horen want zo oefenen we al weer voor de luisteroefeningen van zijn Engels examen. Maar door na te denken over urbanisatie gingen we ook denken aan de steden waar we al geweest waren en of we een verschil wisten in hun opbouw. Dus we zochten in Google maps Brussel, Barcelona en New York op en zagen duidelijk de verschillen. Hij wist zelfs nog van een aantal jaren geleden in Barcelona waarom de hoeken van de straten afgevlakt zijn. Dus wat hij leuk vindt, onthoudt hij echt heel goed!

Dirkje gaf ons wat meer uitleg over de bouw van de steden volgens de Grieken en de Romeinen en middeleeuwse steden. Dus onze combinatie van aardrijkskunde, geschiedenis en Engels was geslaagd.
De Romeinen en de steden brachten ons dan weer bij een filmpje over de beveiliging van steden vroeger en zo keken we – alweer- naar een TedEd Filmpje met als titel “The city of walls, Constantinople“. Daar kwam de term metropool in en hij vroeg uit zichzelf wat dat was (Joepi! Juiste mentaliteit! Vragen stellen en je leren zelf sturen). Dus gingen we op zoek naar wat een metropool precies is. En weer aardrijkskunde, geschiedenis, Engels in 1 keer.

Maar we integreerden ook wiskunde uiteraard. We gingen de muuroppervlakte en het volume berekenen van het gebouwde huis met Engino. De grootste moeilijkheid ligt daarin nog altijd dat je soms moet loslaten. Je kan niet perfect meten en om volume- en oppervlakteberekeningen te oefenen moet dat ook niet. Je moet durven afronden. Maar hoe weet je dat je zo precies mogelijk afrondt? Dat blijft de uitdaging… Weer een obstakeltje om over te stappen.

Natuurwetenschappen integreerden we door te bedenken dat ook ons lichaam een huis is voor … microben. Dus we keken weer een TedEd-filmpje (het is wel duidelijk dat ik fan ben van TedEd) over “you are your microbes“. En natuurlijk hadden we daar weer Engels bij en losten we onze vraagjes op. Maar wat belangrijker voor mij was dat Thijssen zelf besloot waarom het dus toch belangrijk was dat hij gevarieerder zou gaan eten. Het besef komt er stilaan, en de praktijk nog stiller… Maar we zijn op weg. Dat besef dat je moet gevarieerd eten was na een obstakeltje weer een klein vreugdemoment. Maar ook de tuin rond een huis bracht ons bij de planten en dus bij fotosynthese!

En het leuke aan deze hele andere manier van werken was dat Thijssen op een bepaald moment vroeg of hij ook zijn droomhuis van de toekomst mocht ontwerpen in Scrap Mechanic. Tuurlijk! En ik kon zo spontaan “tuurlijk” zeggen, omdat ik ook de voorafgemaakte planning had weggelaten en dus op dat moment was er niets los te laten. Mijn enige doel deze week was om plezier te krijgen in leren en zelf op zoek te gaan of aan te brengen wat hij zou willen leren. We gingen eerst fantaseren over hoe een huis in de toekomst er zou uitzien en wat er allemaal mogelijk zou zijn. Eerst kreeg ik niet echt een verhaal te horen. Fantaseren blijft moeilijk, want hoe weet je dat het zo zal zijn? De nuchtere kijk zonder fantasie met ASS is dan een obstakeltje om over te stappen. Maar via kleinere vraagjes kwamen we er en plots kreeg ik een heel betoog over een huis gebouwd uit nanobots en dat je dan je huis telkens kan aanpassen en veranderen. En we hadden er ook weer een spreekoefening bij voor Nederlands.
En hij ging aan de slag in Scrap Mechanic. Maar als we dan weer eens op een bepaald moment verder werkten aan onze logische schema’s en het programmeren met Engino, zei hij plots: “Nu weet ik waarom dat dient wat een tijdje geleden bij gekomen is in Scrap Mechanic. Nu kan ik dat wel!” Dus even goed vragen via allerlei kleine vraagjes en hij had doorgekregen waar die AND, OR, XOR, XAND, .. voor stond in Scrap Mechanic. Zalig als er tijdens het werken van die verbindingen worden gelegd. En dat kan je volgens mij alleen krijgen als je zonder stress en druk werkt. Dus hij ging aan de slag met die poorten en automatiseerde zijn huis ook in Scrap Mechanic. Of ik moet zeggen “automatiseert” want zijn huis is nog lang niet af. Het moet ook allemaal meteen precies goed zijn. Dus daar moet ik ook vrede mee nemen dat het net iets langer duurt dan de planning die toch weer spontaan ontstaat in mijn hoofd. Loslaten dus… want iets leren afwerken en volharden vind ik dan toch nog net belangrijker dan extra oefeningen wiskunde of Frans.
Toen we donderdag even overliepen hoe je bij een ontwerpproces te werk gaat, zei hij dat ik hem ook zo een moeilijkere opdracht moest geven rond logische schakelingen. IMG_8623Hij wou een echte opdracht met een probleemstelling. Hij zou het dan bouwen in Scrap Mechanic. En ja hoor,… daar was de intrinsieke motivatie en het doorzettingsvermogen. Anders waakt Thijssen zelf erg over de tijd die we werken. Het mag niet langer duren dan gepland, maar nu werkte hij door tot hij de oplossing had gevonden. Knap! Dus toen werd het voor mij duidelijk dat zijn tempo niet alleen wordt bepaald door een hoofd dat vol zit, maar dat als ik op een bepaald moment die intrinsieke motivatie er bij krijg en het niet te gemakkelijk maak, dat hij dan enorm gebeten is. En ik had niet de gemakkelijkste opdracht (eigenlijk een opdracht van niveau voor een paar jaar later) gegeven en hij had dat schitterend gerealiseerd.
Maar dat is het moeilijke dus: het moment en het juiste niveau. Je moet op het juiste moment dat juiste niveau aanbieden. Want als zijn hoofd echt vol zit dan kan een uitdagende oefening zo veel stress geven, maar op een ander moment klaart de hemel dan op. Dus nog een uitdaging er bij. Maar als je ziet dat het werkt door weer eens op een andere manier te werken dan geeft dat zo ongelooflijk veel energie. En zo lang als soms een oefening in een handboek kan duren, zo neemt hij een heel andere snelheid als de opdracht vanuit hem komt. Dus intrinsieke motivatie werkt echt, maar die altijd krijgen is een andere uitdaging.
Is huisonderwijs dus saai? Nee nooit, maar soms twijfel je wel eens aan je keuze. Maar na zo een leuke week en als je dan ziet dat iemand plots gebeten geraakt en zelf achter een opdracht vraagt dan ben ik oprecht blij. En dan weet ik waar ik het om deed. Ja, dit is wat ik wou. Zelf op ontdekking leren gaan en dingen in vraag stellen en dan durven doorzetten om het antwoord te vinden. Het geeft dan zoveel energie en vooral ook zoveel ideeën. Voor volgende week zitten er nog heel wat ideeën in mijn hoofd:

  • werken rond leningen, subsidies en intresten
  • materialen en gesteenten die worden gebruikt bij het bouwen en hun vindplaatsen
  • schrijfoefening om je eigen huis te omschrijven
  • met onze 3D pen een huis maken
  • foto’s met onze stikbot maken voor bekende gebouwen d.m.v. een green screen
  • uitstap naar een werf
  • beroepen in de bouw ontdekken
  • duurzaam bouwen
  • uitstap naar huis van de toekomst
  • fases in de bouw van een huis

Maar wat het zal worden? Dat zullen we zien, ik kan een beetje sturen en aanbieden, maar het is Thijssen die mee richting geeft en die onze snelheid bepaalt. Een overgang naar een volgend onderwerp zit ook al in mijn hoofd. Het komt na dit onderwerp perfect uit om te kijken naar hoe de eerste steden ontstonden en de machtige piramides in het Nabije Oosten. En vermits we dit gaan doen aan de hand van een aantal filmen, gaan we ook de techniek rond film meenemen. Dus ideeën genoeg weer! Maar wat zal het echt worden? Ik laat het los en ik probeer de vakantie door te brengen met op een leuke manier te laten leren, onbewust! En misschien staan we tegen september dan weer een stap verder en durf ik planningen altijd maar beter loslaten, en Thijssen ook. En komt het leren altijd meer en meer vanuit hem. Maar dat verwacht ik nu nog niet. Daar is hij ook sowieso wel erg jong nog voor. Maar als ik dat kan bereiken, dan ben ik best trots op ons allebei.

Oh ja en wie zich afvraagt hoe het met Dirkje gaat? Prima, ze heeft er een weekje Spanje opzitten, wat ze best vermoeiend vond. Een hele dag te midden van alleen maar Spaans, vraagt heel veel concentratie. En dan ook nog eens meeleven in een Argentijns gezin met een echt zuiders ritme…tja dan ga je niet zo vroeg eten en slapen. Maar het was een IMG_8548ervaring en de Spaanse les viel ook goed mee. Maar ze leerde zo veel bij zoals alleen het vliegtuig nemen, zelf haar TGV regelen en alleen een onbekend station binnen stappen. Daar alles zelf moeten regelen in het Spaans. Ik kan zeggen dat mijn meid behoorlijk zelfstandig geworden is op een week tijd. En ondertussen legde ze ook haar eerste examen – mondeling Engels- af en slaagde met glans. Dus uitdaging genoeg voor haar, en ook voor Joeri en mij om los te laten. En studeren? Schitterend, ze heeft zoveel interesses zodat ze zoveel extra opzoekt voor haar examen aardrijkskunde! Zalig om te zien en mee te maken. Wanneer ze studeert, vraagt ze haar af of het zo ook is of dat ze het begrijpt en bij twijfel gaat ze gewoon zelf verder op zoek naar uitleg op het internet.

Je ziet met alle obstakels die ook in huisonderwijs zitten, merken we ook onze groei. En dat geeft ons energie!

Advertenties

Hoge spitse toppen en venijnige sluwe dalen

Hoge spitse toppen en venijnige sluwe dalen… dat was het landschap van ons thuisonderwijsreis vanaf januari tot nu. De blijdschap en de euforie bij het halen van een top maar ook de ongerustheid, de bezorgdheid en de twijfel als je met een wervelwind weer in een dal beland en als dat slinks dal plots nog dieper lijkt te gaan.

Eind december werd de Rilatine opgestart en buiten het slaapprobleem leek het ons recht naar een eeuwig hoogplateau te brengen. Concentreren tijdens het werken ging veel beter en er kwam meer rust. Maar dan staken plots erge hoofdpijnen op vanaf half februari en elke dag werden ze een beetje erger. Tot er geen rust meer was en elk stukje werk te veel werd. Je gaat dan op zoek naar alles wat veranderde, twijfelt aan hem, twijfelt aan jezelf, twijfelt aan alles.  Toch kwam de Noorwegenreis er tussen en die verliep schitterend en bracht rust. En ook zijn meer dan voortreffelijk mondeling examen Engels was absoluut een top, ook voor zijn zelfvertrouwen en voor je eigen geloof in de toekomst. Want dat kon hij toch maar even! Binnenwandelen in een lokaal met 2 vreemde examinatoren en een perfect Engels mondeling examen afleggen. Maar toch merk je geleidelijk aan dat hij anders wordt. Maar waar en hoe precies? Wat verandert er?  Daar kan je meestal achteraf veel beter je vinger op leggen. Er kwamen meer angsten naar boven. Angst voor insecten, angst voor drukte, angst om niet te weten hoe iets zou lopen en angst voor erge hoofdpijn. Het begint geleidelijk, maar plots merk je dat hij nergens meer graag naar toe gaat en dat hij het liefst rustig thuis is. En dat doet weer pijn, want waar ontglipte het je? Wat nu? En dat is dan een slinks dal.

En dan gingen we in overleg nog maar 1 keer per dag Rilatine geven. En zo snel ervaarde hij zelf dat zijn erge hoofdpijn verdween. En plots waren we weer in hoge versnelling op weg naar een hoge top. Hij voelde zich herboren en kon de wereld aan. Al na een paar hoofdpijndagen wou hij geen Rilatine meer omdat hij die vreselijke hoofdpijn nooit meer wou. En enkele dagen later maakte hij al weer plannen. Hij wou weer eens gaan tennissen en naar de bioscoop, afspreken met vrienden en nog eens uit eten gaan, …En ook dan trap je er weer even in, want je denkt: “Oh ja, dit is voorbij….”. Maar autisme gaat natuurlijk nooit voorbij. Het is met pieken en dalen, soms in een tempo van weken, soms in een tempo van dagen en soms in een tempo van uren of zelfs minuten. Een paar weken zonder Rilatine liet wel zien dat de concentratie terug verminderde tijdens het werken. Maar dat nemen we er graag bij als daardoor de hoofdpijn weg blijft. Of toch de vreselijke hoofdpijn. Want drukte in zijn hoofd en gewone hoofdpijn heeft hij nog steeds. Maar de euforie is ook weer minder natuurlijk en hij ziet zelf ook de dingen die hij nog niet terug durft. Maar we zitten wel terug een niveau hoger en voorlopig blijven de diepe dalen weg. Wel af en toe een klein dal, maar dat kunnen we met ons gezin wel aan. Maar ik ben vooral blij dat hij zelf kan voelen dat het beter is voor hem zonder Rilatine en dan ook zelf die beslissing neemt. Zelf beslissingen kunnen en durven nemen… veel belangrijker dan de wiskunde en de geschiedenis die we al leerden dit schooljaar.

En als ik even over mijn schouder achterom kijk naar de afgelopen 3 maanden kan ik zeggen dat er toch een stijgende lijn zit in onze pieken en dalen. Af en toe vroeg het wat creativiteit maar wat het me vooral leert, is dat ik niet het tempo bepaal, maar wel hoe hij zich voelt. En dat blijft een vreemde gewaarwording want plots bedien ik niet alleen de gas en de rem op onze tocht, maar moet ik aanvoelen wanneer ik de gaspedaal weer net iets dieper kan induwen en wanneer we voluit op de rem moeten gaan staan. Ook al is er een planning op gemaakt. Durven afwijken van je planning en vertrouwen dat als je tijdig je rem induwt, je ook weer sneller de gas kan gaan bedienen.

Op onze schoolse activiteiten hebben we natuurlijk heel wat vooruitgang geboekt. Op zich hadden we al verder kunnen staan en meer examens kunnen afleggen, maar dat was nu net niet ons doel. Ik vind het belangrijk om zijn nieuwsgierigheid aan te scherpen zodat hij later zijn eigen hoge toppen kan uitkiezen. En dat hij over een onderwerp niet te eng denkt en dat we alleen maar bekijken wat moet volgens het leerplan. Het leerplan is onze leidraad qua onderwerpen en het minimum wat we er mee willen doen. Als we bv bij techniek het hebben over informatie digitaliseren gaan we op zoek naar wat “big data” eigenlijk zijn. Nergens wordt er gevraagd dat ze in de eerste graad al het begrip big data kennen. Het is zelfs zo dat het bijvoorbeeld nu pas op het leerplan staat van de derde graad Boekhouden-informatica. Maar dat is dan ons onderwijssysteem zeker? Al jaren actueel maar nu komt het pas piepen in het onderwijs. Of voor Engels lezen we Dracula in het Engels en gaan we op zoek in onze atlas naar alle plekken die worden besproken. Of bij natuurwetenschappen gaan we verder opzoeken over allergieën en kijken we filmpjes van Ted Education als het gaat over ademhaling en astma. Op die manier hebben we al heel wat leerstof van de tweede graad en de derde graad aangehaald. Dat loont nu niet meteen, maar dat maakt het wel leuker. En zo belangrijk hij leert verder denken over iets en leert zich afvragen waarom iets zo is en of het wel zo is.

Ik vind het zelf ook belangrijk om op de hoogte te zijn van de actua. Ten eerste komt je dit in heel wat schoolse vakken ten goede maar gewoon om kunnen mee te praten als je ergens bent. Vermits zo maar wat small talk al niet zo eenvoudig is voor iemand met autisme, vind ik het belangrijk om dan wat bagage te hebben over onderwerpen waar mensen over praten.  Zo kijken we bijvoorbeeld elke dag naar het journaal. Op een moment ging het bijvoorbeeld over de verhoogde beveiliging bij de Ronde van Vlaanderen en vroeg hij zich af hoe honden eigenlijk worden getraind om bommen op te sporen. Dus zijn we op zoek gegaan! En hebben we leuke filmpjes er over gevonden.
Maar ook in ons journaal zit al een hele progressie. We zijn gestart met elke dat het NOSjeugdjournaaljeugdjournaal op NOS te kijken. Het journaal eindigt daar altijd met een poll. Dus dat is handig en op 2 manieren. Want het geeft een onderwerp om je een mening over te vormen en hij moet leren kiezen. En dat is niet altijd makkelijk. Uiteraard zoeken we ook de plekken op in onze atlas waar het over gaat en op die manier wordt het ruimtelijk beeld alsmaar beter. lingohackMaar sinds enkele weken zijn we overgeschakeld naar 1 keer per week te kijken naar Lingohack van BBC. Nieuws  in 3 korte berichten gebracht met telkens het aanleren van een 3- à 4-tal woorden. En sinds deze week zijn we gestart met op maandag naar het middagnieuws te kijken op TV. Dat is al een hele stap vooruit. Want bijna een half uur luisteren naar nieuws dat toch wel op een veel saaiere manier gebracht wordt, is een extra inspanning qua concentratie. Maar knap dat we zo ver zijn!

Maar ook onze planning heeft een hele evolutie doorgemaakt. Van een planning van welke vakken op welk moment in de dag gingen we naar een planning wat we precies gingen doen elke dag voor dat vak. We probeerden ook elke dag samen ’s ochtends de planning te maken, maar dat gaf na een tijdje zo veel stress en dus leunden we akelig ver over de hekken naar ons sluw dal toe. Het nadeel was toen ook nog dat de planning enkel op papier stond en er aan denken om op dat papier gaan te kijken als hij iets wou weten… dat werkte nog niet. Dus zijn we geschakeld naar een planning op de Google-agenda. Op die manier ziet hij wanneer we waaraan werken, maar ook wanneer we gaan lopen of longboarden of … en wanneer hij vrij is. En hij krijgt er meldingen van als we binnen 10 minuten gaan beginnen, dus dat is fijn qua voorbereiding.

Het plannen per dag had dan weer het nadeel dat als ik te weinig had gepland en iets extra wou doen, dat dat niet ging. Het was niet gepland! Maar als ik te veel had gepland en we kregen het niet af in de tijd die ik had voorzien dan werd hij heel ongelukkig en vol stress. Dus schakelden we naar een weekplanning per vak en voorzien we afwerkmomenten in onze planning en zo hebben we ook dat probleem weer opgelost. Maar we gaan nog verder onze top beklimmen want hij moet natuurlijk zelf leren plannen. Maar 1 ding tegelijk! Voet op de rem houden!

Ook qua duur van werken hebben we al heel veel getest. Werken per halve uren aan 1 vak, of werken per kwartier maar dan 2 vakken na elkaar. Uiteindelijk zijn we onze diepe dalen doorgekomen door een schema aan te houden van 20 min werken en 30 min pauze. Klinkt misschien niet veel per dag, maar die 20 minuten werken we wel echt. En geef toe, trek van een lesuur van 50 minuten in de klas de tijd af om die je leerlingen of de leerkracht nodig hebben om van klas te wisselen, de agenda in te vullen, de leerlingen gaan te laten zitten, een extra uitleg hier en daar… en je zal niet zo veel meer dan 20 minuten individueel werken hebben. Maar ondertussen groeien we daar ook weer in en soms werken we 25 min of 30 min of soms gaan we 2 vakken van 20 min tegen elkaar aan plakken. Wel moeten we dan goed kijken welke vakken. Na wiskunde doen we best niets anders. Niet omdat hij niet goed wiskunde kan, maar het vraagt wel veel energie. Dus Engels en dan geschiedenis bv kan perfect. En zo duwen we onze gas weer net iets verder in om langzaam omhoog te gaan en onze pieken en dalen te vermijden.

Met alle hevige hoofdpijnen, buien van misselijkheid, angst voor insecten, angst voor geluiden, kwamen we natuurlijk ook veel minder toe aan sporten de laatste maanden. Maar ook dat hebben we weer positief kunnen ombuigen. We volgen ondertussen een loopschema van Runtastic en gaan 3 keer per week lopen. Wel kijken we waar we gaan lopen. Het moet rustig zijn en er mogen niet te veel insecten zijn. Dus plekken als een bos of langs een kanaal zijn al uitgesloten. Maar dat komt nog. We pakken 1 ding per keer aan. Dat is de rem die we indrukken. We kunnen niet werken aan onze conditie en de angst voor insecten samen aanpakken.
Maar we gaan niet alleen lopen natuurlijk. We werken ook met krachtoefeningen, fietsen, longboarden, wandelen, zwemmen,… En een beter conditie zorgt er ook voor dat we weer gemakkelijker uit onze dalen kunnen klimmen.
Of we combineren leren en sporten. Ik zorg dan voor en parcours buiten met allerlei oefeningen en bij verschillende standen ligt een vraag over natuurwetenschappen te wachten. Op die manier hebben we ons hoofdstuk rond het ademhalingsstelsel herhaald. Ideale combinatie toch?

Maar de fijnste stijgende lijn voor hem na de Rilatine is dat hij terug veel opener is geworden en terug dingen samen doet. En dat maakt ons allemaal zo blij! Daar wil ik gerust een aantal uurtjes wiskunde voor inleveren als dat moet.

En op de laatste dag voor de paasvakantie is hij zelfs met de fiets naar de school gereden waar zijn klas van vorig jaar op school zit om dan samen een ijsje gaan te eten en hun oude school te gaan bezoeken. En dat deed hij dan toch maar weer en hij was er op dat moment niet zenuwachtig voor. Wel merkten we de afgelopen dagen dat we soms op onze rem moesten gaan staan omdat hij zich onrustiger voelde. Maar hij heeft het gedaan! Hij was wel moe daarna, want de hoeveelheid aan prikkels is enorm. Hij was ook iets eerder doorgegaan. En dat is misschien wel de beste les die hij aan het leren is met pieken en dalen. De stap zetten en iets meedoen, maar voelen wanneer het te veel wordt en dan een stapje terug doen.

Onze pieken en dalen brengen ons dus wel waar we moeten zijn… Het is een les die we samen moeten leren. Misschien had ik ze al veel eerder moeten leren voor mijn omgeving af en toe. Ik kan nogal doordraven en een paar versnellingen hoger of te hoog gaan. En ik ben altijd verbaasd geweest als mensen dan vonden dat ik te snel ging. Maar kijk… je bent nooit te oud om te leren en ook ikzelf leer dus veel dankzij ons thuisonderwijs…. met spitse toppen en sluwe dalen. 😉

 

 

Eerste examen!!

In het begin van ons thuisonderwijsavontuur – september 2016 dus – hadden we al zitten nadenken welk vak we als eerste zouden aanpakken om naar een eerste examen toe te werken. Het stond snel vast dat je daar iets voor kiest wat vertrouwen geeft. Dus moest het Engels worden voor hem. Hij spreekt zo goed Engels en het mooie is …. dat hij zich dat echt helemaal zelf heeft aangeleerd tot en met het “British” accent. Gewoon door te gamen en Youtube te kijken. En ik hoor bij sommigen al wat radartjes in hun hersenen kraken dat het dan toch wel niet helemaal correct Engels zal zijn. Dat kan… dat weet ik niet, want ik ben geen taalkundige. Maar alleszins op vakantie had hij ook twee Engelse vriendjes en hun ouders waren enorm verwonderd dat hij zo goed Engels sprak tot en met het accent toe. De oudste broer vond zelfs dat hij beter Engels sprak dan zijn jongere broer van elf 😉

Dus Engels zou het eerste examen worden. Maar ik wou toch eerst de handboeken doorlopen samen met hem. Ik wou hem immers niet het gevoel geven dat hij in dit systeem wel even examen kon maken zonder er iets voor te doen. Alhoewel ik er van overtuigd was dat hij zou slagen zonder dat we de boeken doornamen. Maar het leek me geen goede houding om aan te leren. En dan ga je plannen en de examenplanning bekijken. Elk examen wordt ongeveer 1 keer in de 2 à 3 maanden gepland. En Engels mondeling kwam nu eenmaal beter in het schema uit, Engels schriftelijk kwam te vroeg. Dus de datum werd gezet op maandag 6 februari. Spannend… eerste examen ooit voor de examencommissie!

Iets na het plannen van deze examendatum ging het minder goed met Thijssen – heel veel last van een heel druk hoofd – en we moesten ons tempo vertragen. Maar goed, je kan tot een week of zo je examen nog annuleren, dus nog meer even aankijken. Maar toch wel spannend, want de hele tijd gaat het door je hoofd uit. Gaat hij het wel kunnen? Een onbekende omgeving instappen… onbekende examinatoren voor hem…. hoe vallen die mensen mee…. kunnen die hem een beetje op zijn gemak stellen…. hoe reageren ze als hij blokkeert…. zal hij niet zo veel stress hebben dat hij zelfs niet wil binnengaan… zal hij goede dagen er voor hebben zodat hij die ochtend rustig is… of zal hij al zo in paniek zijn dat zijn hoofd nog drukker wordt en niet gaat… hoe gaat hij buiten komen… hoe moet ik het hem uitleggen als het niet meevalt…. gaat zijn zelfvertrouwen een deuk krijgen… Ik moet je niet vertellen zeker dat het in ons hoofd ook allemaal heel druk werd? Gelukkig heb je dan een lieve echtgenoot die je af en toe – of eigenlijk regelmatig – kan meenemen in de tol van je gedachten. En ook een superbegripvolle tienerdochter die dit al heel goed kan plaatsen en er kan over mee praten en vooral ook kan luisteren.

In de voorbereiding naar het mondeling examen toe wist ik dat het spreken op zich niet het ergste zou zijn voor Thijssen maar bedenken wat hij er over moet zeggen en hoeveel hij er over moet zeggen en hoe je zenuwen de baas worden. Dus gingen we ongeveer 3 weken voor het mondeling examen van start om over allerlei opdrachten kleine mondelinge voorstellingen te houden: je familie voorstellen, je laatste vakantie beschrijven, een boef uit een strip of game beschrijven, met een klacht naar de dokter gaan, een dokter interviewen over zijn beroep, je eigen karakter beschrijven, je droomjob omschrijven en welke kwaliteiten je er voor nodig hebt… Ik wist dat hij voorbereidingstijd zou krijgen in Brussel en dus moest hij dat ook oefenen. En net die voorbereiding vond hij het moeilijkst. Dus een stapje terug voor hem en eerst gewoon starten met het onderwerp te zeggen en hem er onmiddellijk over te laten praten zonder voorbereiding. Op rustige dagen ging dat vrij goed, maar op minder rustige dagen in zijn hoofd, kwamen er dan 2 zinnen uit. En in de letterlijke autiwereld was dat genoeg, want hij had toch geantwoord op mijn vraag. Dus dan maar weer even het doel uitleggen van zo een examen: “Het maakt niet uit wat je zegt, maar ze moeten kunnen horen dat je Engels kan spreken.” Ik denk dat dat de zin is die de afgelopen weken het vaakst uit mijn mond gekomen is.
En toen kwam de voorbereidingstijd er bij. Pffff…. dat was een moeilijke. Je krijgt dan een voorbereiding met 3 woorden op. “Lieve schat, je moet iets meer opschrijven, want op je examen vergeet je misschien dingen van de stress, en dan kan je altijd terugvallen op je blad”. “Nee… ik kan dat niet. Ik weet niet wat opschrijven en ik kan het toch zeggen?!” Maar blijven volhouden, allebei . Elke dag opnieuw een mooi leeg blad met 3 woorden er op 😉

Een week voor het examen gingen we dan echt examinator spelen met binnenkomen, zitten gaan,…, bedanken en keurig afscheid nemen. En ook toen toch weer even overschat. Vreemd, aan onze dochter heb ik precies nooit uitgelegd hoe ze zich moest gedragen: niet gaan zitten voordat ze het je zeggen, mooi beleefd en keurig groeten, mooi rechtop lopen, … Vond Thijssen maar heel vreemd allemaal! Hij was zo lief, slungelachtig en onzeker bij het oefenen de eerste keer. Maar dat kan dan niet natuurlijk, dus een gesprekje er over en oefenen. Tot een paar dagen er voor want hij vond dit deel nog het moeilijkste (nog moeilijker dan voorbereiden) en ik wou er niet te veel stress door opleggen. De laatste week gingen we dan van 1 opdracht per keer krijgen, naar 2 opdrachten per keer, naar 3 opdrachten per keer. Waar voel je je het beste bij? Alle 3 opdrachten eerst bekijken zodat je een zicht krijgt qua tijdsverdeling (te moeilijk voor iemand die niet goed over weg kan met tijd) of dadelijk aan de eerste beginnen? Het werd het laatste. Niet ideaal in mijn ogen, maar je moet kiezen in je stressfactoren en ik denk dat we er al genoeg hadden. En de 3 opdrachten werden voorbereid in 5 minuten. En terwijl hij in Brussel 20 minuten zou krijgen en 5 minuten extra omwille van de zorgklas. Oh jee, zou hij niet te zenuwachtig worden in die resterende 20 minuten dan?

Dus strategie nog eens bepaald over hoe voorbereiden.
– Probeer eerst wat gedachten te noteren in puntjes.
* Te moeilijk, daar kan ik niet op voorhand over nadenken. Dat komt als ik praat.

– Zeg het dan in je hoofd en schrijf terwijl wat op.
* Resultaat: 3 woorden

-Ga dan oefenen wat je gaat zeggen zodat je zeker weet dat je alle woorden kent.
* Maar dan hebben ze het toch al gehoord.
-In je hoofd oefenen!
* Ahh!

-Bekijk nu nog eens wat je heb opgeschreven. Kan je er echt niets meer bij schrijven?
*Resultaat: 1 extra woord

Ach ja, dan maar zonder echte voorbereiding. Hij praat eigenlijk ook heel vlot Engels en gebruikt woorden die ik niet eens ken en achteraf moet gaan opzoeken. Niet dat mijn Engels zo goed is, maar het niveau is toch hoger dan tweede middelbaar.

De donderdag voor het examen trokken we dan naar Anderlecht naar het examencentrum. Gewoon op voorhand al eens verkennen en wennen aan de omgeving. Daar sloegen de zenuwen al aardig toe. We gingen kijken waar we ons moesten aanmelden en een heel lieve dame gaf wat uitleg rond hoe het maandagochtend zou verlopen. Identiteitskaart afgeven en dan krijg je 2 stickertjes met je gegevens op. Die neem je mee naar het examenlokaal. Eentje is voor op je examen te plakken en het andere stickertje is voor op je aanwezigheidsattest dat je krijgt van de examinator. De inspectie ziet die attestjes blijkbaar graag als ze op bezoek komen. Vreemd… zouden ze toch zelf moeten kunnen opzoeken of je al bezig bent met examencommissie?! Maar goed, ze legde alles heel goed uit en wist ook al te vertellen dat zij er ook zou zijn maandagochtend. Fijn! Al 1 bekend gezicht voor hem maandagochtend.

Altijd zonde om naar Anderlecht te rijden en er dan verder niets mee te doen. Dus koppelden we er een kleine uitstap aan vast. In Anderlecht ligt de Hall of Fame… een park met allemaal graffiti. Dus gingen we op stap met het fototoestel om de mooi graffiti vast te leggen en de ideeën te laten komen om zelf graffiti gaan te maken. Dus wordt nog vervolgd!

Maar dan de laatste dagen in aanloop van het examen. Die donderdagavond, na ons bezoek aan het examencentrum, was hij erg nerveus. Hij kon niet slapen en trilde echt van spanning. Maar de volgende dagen ging het gelukkig beter en verdween het examen ergens in een ver hoekje in zijn hersenen. Zelfs de vrijdag nog een laatste keer oefenen voor het examen ging op een rustige manier. Het interview of de dialoog – wat altijd het laatste deel is blijkbaar op het examen- ging heel goed. Nog een laatste tip… reageer zeker even op iets wat de tegenspeler zegt en stel niet gewoon je vragen, want dan laat je horen dat je begrijpt wat je tegenspeler zegt. Hij is er klaar voor!

Zondagavond even dilemma. Gaan we het nu al bespreken hoe de maandagochtend zal verlopen en de kans pakken dat de stress weer heel erg hoog wordt of gaan we het pas maandagochtend zeggen en dan de kans pakken dat de stress zo een hoge berg blijkt te zijn dat de Mount Everest een mierenhoopje lijkt? Ons besluit lag voor de hand. Zondagavond rustig overlopen hoe de maandagochtend er zou uitzien. Opstaan om 5u40, tanden poetsen en omkleden, eten in de auto en in de auto op de iPad spelen, rustig toekomen waarschijnlijk tussen 7u en 7u30, dan nog rustig wachten tot 8:10 om aan te melden bij de vriendelijke mevrouw, dan wachten tot 8:40 in de grote zaal vooraan en dan naar boven naar lokaal 101 voor je examen, je krijgt je vragen en dan 25 minuten voorbereiden en dan 20 minuten examen. Denk er aan dat vanaf je examen bij de examinatoren begint alles in het Engels moet verlopen. Pff… de stress kwam, maar het viel nog mee. We hadden allemaal erger verwacht. Het in slaap vallen ging nog.

De ochtend zelf… Zelf stonden onze zenuwen tot het uiterste gespannen, maar masker op en kalm lijken! Alles verliep volgens plan, behalve de E314. Daar gebeurde om iets na 6u een ongeval en wat ik anders op een ruim kwartier rij, duurde nu 1u en 20 minuten. Dus we kwamen pas toe om 8u20. Nog op tijd maar het begon toch even spannend te worden. Maar vanaf dat moment konden we terug schakelen naar ons schema. Hij ging zenuwachtig binnen maar ging met rechte schouders binnen. En daar zit je dan als mama… Zal hij durven beginnen spreken? Zal hij niet in paniek slaan? Zal hij iets voorbereiden? Ondertussen je zenuwen ventileren naar het thuisfront via Snapchat. En dan na een tijdje hoor je dat hij aan het praten is. Oef, die stap heeft hij gezet. Je hoort dat het vlot gaat, dat het accent goed zit en de intonatie.
Maar dan komt hij buiten en het eerst wat hij zegt is: “Ik heb dat wel niet afgekregen. Mijn tijd was al om en mijn voorbereiding was niet af!”. Wat? Nooit meer dan 3 woorden willen opschrijven en nu plots tijd te kort? Dus het heeft geloond eindelijk al die keren oefenen op voorbereiden.

Zelf was hij er niet gerust op. Hij was verontwaardigd dat hij niet wist dat hij de foto’s en de dialoog die hij moest aanvullen mocht gebruiken tijdens zijn mondeling. Dat had hij pas op het einde van zijn examen door. Ze hadden gezegd dat hij zijn voorbereiding mocht gebruiken maar niet die foto’s! Tja, letterlijke interpretatie zeker 😉 En dan ga je zelf als je thuis komt wat lezen in de verschillende Facebookgroepen. Oei, blijkbaar heel wat tieners die dachten dat het goed ging en dan maar net geslaagd waren of zelfs niet geslaagd. Voor hem was het heel belangrijk om te slagen. Zelf vond ik dat hij het meest geslaagd was door gewoon durven te gaan en durven naar binnen te stappen in een onbekende omgeving met onbekende mensen. Dat had hij toch maar even goed gedaan. Maar ja… die punten die gaan zijn bevestiging zijn.

En dan begint het wachten. Soms staan punten van mondeling ’s avonds al op het platform en soms ook pas na 2 weken. Mijn Fitbit had heel wat stappen te tellen gisteren. 100Om het kwartier  naar de computer lopen om te kijken of er al iets op staat. Niks. Nog niks. Nog niks. Dus dan maar ’s avonds de avondspits in van rond rijden  voor hobby’s en eten maken. Daarna toch nog even snel controleren. Wat? Dat kan niet?! 100??!! Toch maar even checken. Website afsluiten en nog eens opnieuw oproepen. Nog altijd 100. Dochter even vragen om mee te komen kijken of ik het nu verkeerd zie of begrijp. Maar nee, die 100 blijft er staan. Ongelooflijk!!!! Ik wist dat hij heel goed Engels kan, maar dan in heel die onbekende omgeving binnenstappen en het toch nog zo goed doen?!

Dus toen naar Thijssen… Er viel zoveel stress af van zijn lijf als hij hoorde dat hij gewoon maximum had. Die muur waar Stef Bos zo mooi over zingt (Breek de Stilte) viel 5 seconden naar beneden. Net lang genoeg om ons allemaal een gemeende dikke knuffel te geven. Daarna ging de muur weer wat omhoog en vond hij het toch nog altijd niet fijn dat ze niet hadden gezegd dat hij die foto’s en dialoog mocht gebruiken. 😉

Hij kan het – en dan heb ik het niet over zijn 100%- zo maar binnen stappen in een onbekende omgeving en zijn ding doen. Op voorwaarde dat we het goed voorbereiden en dat hij daarna rust krijgt. Want dit vraagt zoveel dat de namiddag na het examen er rust moet zijn. En zelfs de volgende dag. Hij heeft goed gewerkt vandaag voor school maar we wilden ook naar toneel gaan. En dat was een stap te ver. Weer nieuwe prikkels terwijl die van gisteren nog niet uit zijn lijf zijn. Dus gewoon geluisterd naar wat zijn hoofd aangeeft en ons omgedraaid in het Cultureel Centrum en terug naar huis. Dat heeft hij wel  verdiend! En ook daar ben ik supertrots op dat hij durft aangeven als zijn hoofd STOP!!! schreeuwt.

Dus nog altijd superblij met onze keuze voor huisonderwijs!!

 

 

Thuisonderwijs… is telkens opnieuw kiezen

Thuisonderwijs organiseren is op zoveel manieren kiezen. Je kiest welke vakken je eerst gaat aanpakken…. wacht! Alleen dat is al een keuze! Alle vakken samen of enkele vakken er uit nemen. Maar je kiest ook elke dag opnieuw hoe je de dag zal indelen en hoe je een onderwerp zal aanpakken. Maar dat zijn logische keuzes bij thuisonderwijs. Maar je kiest ook voor je werk of je thuisonderwijs. En dat is toch een keuze die lang door je hoofd gaat, door je buik, eigenlijk door heel je lichaam.

Eerst maakte ik de keuze al om minder gaan te werken. Tegenover het zelfstandig leven 3 jaar geleden zelfs veel minder. Maar minder werk buitenhuis wou niet zeggen dat ik meer tijd had. Want je steekt heel wat tijd in thuisonderwijs. Leuke tijd! En toch verwonderen veel mensen zich er over dat je hier genoeg aan hebt en wat met je eigen sociale contacten. Maar eigenlijk vond ik het prima. Ik voelde me goed.

Dan komt de vraag (eigenlijk was het nog niet eens een vraag maar een lichte …tja lichte wat? Oppering, suggestie, …?) om terug iets meer gaan te werken en ondertussen loopt het thuisonderwijs op wieltjes.  Dus je denkt: Ja, leuk! Mijn collega’s terug zien, terug een klas vol leerlingen en vol met verhalen, terug een andere uitdaging en je zegt “ja”. Niet zo maar want ik had er al wel over nagedacht voor die lichte “suggestie” kwam. De ideeën borrelden al weer op om wat ik had geleerd in ons thuisonderwijs toe te passen op een groep.

Maar ondertussen loopt niet alles zoals je denkt dat het zal lopen. Autisme en ADHD houden zich niet altijd aan je plannen. Dus het hoofd werd hier thuis drukker en drukker en ging gepaard met hoofdpijn, buikpijn en misselijkheid. En even leek het terug naar af en leek het terug op naar school gaan vorig schooljaar. Dan moet je dus al een eerste keer durven kiezen om van je “jaarplan” af te stappen dat je had gemaakt. Geen gemakkelijke keuze, want als er een plan is gemaakt houden we ons daar graag aan. Dus het werd kiezen om het plan overboord te gooien, want dat is toch net waarom we kozen voor thuisonderwijs. Even geen plan met leerstof op maar meer rust creëren in het huis!

Toen kwam de keuze die ik lang tegenhield: opstarten van Rilatine of niet. Ik dacht altijd dat ik met rust en eigen ritme medicatie zou kunnen tegen houden. Maar iemand huilend in je armen houden omdat zijn hoofd zo druk is en zo pijn doet, doet dat vastgeroest gedachtegoed wel wijken. Dus je beslist samen met je partner na heel wat gesprekken dat het Rilatine zal worden. Gelukkig zijn er vrienden en familie in de buurt die je helpen met die beslissing of die je kunnen vertellen uit eigen ervaringen. En uiteraard Facebookgroepen. En oh ja,… ook die eigen ervaringen werden hier waar. Eetlust verminderde en dat was al niet nodig want hij eet al bijzonder slecht. Maar ook de nachtrust verminderde drastisch en nog steeds. We kregen nachten van enkele uren slaap en de volgende dag gewoon verder en weer terug een korte nacht. Maar ondertussen verbetert de hoofdpijn niet. En weer zijn er dan gelukkig vrienden die zeggen… even volhouden want het betert wel.

Maar dan komt de eerste maandag na de vakantie dichterbij en moet je starten. Je ziet de situatie niet verbeteren en weet dat je een beslissing moet nemen. Sommige situaties geven je dan dat laatste duwtje om de knoop door te hakken en helemaal te stoppen met werken voor school. Ja, ik wil voluit voor mijn thuisonderwijs gaan en vooral om rust te “scheppen” in zijn hoofd en dus ook in ons huis. Een pijnlijke beslissing want je laat collega’s in de steek en leerlingen die je nog niet kent. Maar je weet met je hart dat je de beste beslissing neemt voor je eigen gezin. Maar je hoofd staat nog in tweestrijd. Want je geeft ook graag les te midden van leuke collega’s en in een klas vol leerlingen. En uiteraard geef ik ook graag thuisonderwijs want ik kom nu met alle vakken in contact en kan alles integreren met elkaar. Maar de hoofdreden blijft “rust” in zijn hoofd. Dus ook je hoofd gaat langzaam aan je hart volgen. En het belangrijkste … een partner en een gezin dat achter je keuze staat.

En dus kies je niet 1 keer voor je thuisonderwijs maar blijft het eigenlijk telkens opnieuw kiezen als er zich weer kansen voor doen. Dus je kan wel zeggen dat ons thuisonderwijs een heel bewuste keuze is en met veel liefde gemaakt!

En kijk daar is het eerste lichtrandje al na deze keuze. De beslissing heeft rust gebracht in domino
zijn hoofd, in mijn hoofd en dus begint ook de rust in ons gezin terug te keren. We hebben weer gekozen om te werken met een andere planningsmanier en we pakken sommige vakken anders aan. Het is een beetje zoals dominoblokjes. Door de ene keuze te maken ga je alles weer eens herbekijken en ben je weer aan het “finetunen”.

Dus hoe moeilijk de keuze ook was, ze is weer bewust gemaakt en we gaan er nu weer voluit tegen aan. Ook al betekent voluit dan eerder rustig in het geval van autisme en ADHD. En misschien is dat wel nog mijn grootste uitdaging 😉

 

Trademarks in Hasselt-Genk… Wij gingen aan de slag!

Als je thuisonderwijs geeft ben je altijd op zoek naar wat er wordt georganiseerd in de buurt. Je kan dan natuurlijk mee genieten van die organisatie, je trekt er weer eens op uit en die organisatie geeft een kapstok waar je gaandeweg 100-dingen aan kan vasthangen. Trouwens dat probeer je ook te doen als je les geeft in een gewone school, dus niets nieuws. Alleen laat het thuisonderwijs je toe om daar nog wat vrijer mee om te springen. Je kan het in alle vakken gebruiken en je weet dat natuurlijk van elkaar omdat je de enige juf bent! Dus je kan stoppen met in vakjes te denken…

Wij gingen aan de slag met Trademarks  ergens halfweg november.  Er bleken allerlei tentoonstellingen te zijn in Hasselt en in Genk en het was leuk natuurlijk dat er een map was met lesmateriaal en allerlei info en ideeën.

We gingen eerst thuis aan de slag hiermee en keken naar het filmpje van Logorama. Een filmpje is meestal een schot in de roos, want heel wat tieners lezen sowieso niet meer graag maar kijken liever naar een filmpje. En onthouden er ook veel meer van. (Eventjes tussendoor… daarom gebruiken we ook zo veel filmpjes van TED education thuis) Net in die week waren we ook bezig voor Techniek met de verschillende manieren om beelden te maken (microscoop, PET-scan, … maar ook animatiefilm en stop-motion). Dus dit sloot weer mooi aan en gaf ons het idee om meteen zelf een stop-motion film te gaan maken, of beter gezegd “filmpje”….En we zouden ook zelf een Logoramacity gaan bouwen. En bij dat bouwen kwam meteen onze wiskunde naar boven waar we bezig waren met kubus en balk en hun manteloppervlakte en ontvouwingen. Dus dat konden we dan toch even mooi knutselen. En kijk het resultaat was leuk en het bouwen was nog leuker!

We filmden ook onze logostad! Kijk maar!

En dan ons stop-motion filmpje maken. Geef toe! Hier komt zo veel bij kijken en kan je zoveel aanleren dat het gewoon een superdankbaar onderwerp is om mee te vertrekken.

En ook dat resultaat mocht er weer zijn! Oordeel zelf maar!

Wat dan zo leuk is… is dat er spontaan andere ideeën uit Thijssen zelf naar boven komen. En die sluiten niet meer aan met het idee waar we van vertrokken, maar dat maakt thuisonderwijs net zo leuk. Want je kan daar gewoon tijd voor maken. Thijssen bedacht zelf een stop-motion filmpje en  regelde zelf hoe het moest gedaan worden. En dat is toch leuk om die executieve functies van plannen en organiseren toch weer aan te scherpen. Dus we konden meteen ook onze auticoaching weer afvinken die dag 😉

Kijk hoe Thijssen zijn epic back-flip deed!

Maar in de map met lesmateriaal zat nog meer. Zo speelden we ook memory met allemaal logo’s en zochten we verhalen op rond die logo’s en bespraken we kleurgebruik en en hoe herkenbaar een logo is en hoe logo’s soms veranderen en waarom. Enne… wie de winnaar is van de memory is ook wel duidelijk zeker?

Maar ook tijd om op stap te gaan. Toeval wou dat ik ook net aan het kijken was om een schooltoneelvoorstelling mee te pikken. En in Genk in C-mine boden ze de toneelvoorstelling “Dis-moi wie ik ben” aan en in C-Mine was dan ook nog een stuk tentoonstelling van Trademarks. Twee vliegen in 1 klap want een opdracht rond Trademarks was ook op zoek gaan naar wie je bent. Veel jongeren willen dit immers laten zien door gelinkt te worden aan bepaalde merken. Maar het toneel over 2 Afrikaanse meisjes die op zoek gaan naar wie ze zijn in hun 2 culturen bracht natuurlijk nog heel wat andere onderwerpen met zich mee. We leerden over Afrika, racisme en de verschillende onderdelen van toneel

En het toneel was goed! Het sprak aan met de nodige humor en het bracht een leuk gesprek op gang in de auto naar huis. Maar natuurlijk deden we nog heel wat meer op C-mine voor we naar huis gingen. We moesten ook nog de tentoonstellingen bekijken.

En op C-mine zijn en het doolhof niet doen? Dat kan al helemaal niet. En ook hier komt weer wat auticoaching naar boven. Want een doolhof is nu niet echt het voorbeeld van voorspelbaarheid. Dus soms was het een beetje over de streep trekken maar dan nooit met een stevige rugduw… gewoon op eigen tempo. Eerst veilig rondom het doolhof gaan kijken en dan stap voor stap.

En paar weken later op een moeilijke namiddag werkten we nog verder aan ons thema van Trademarks. Een moeilijke namiddag omdat hoofdpijn en een veel te druk hoofd de laatste tijd zijn intrede heeft gedaan. Dus moeten we regelmatig ons schema overhoop durven schoppen. Niet makkelijk als controlefreak voor mezelf maar de voorzichtige schop wordt vanzelf een stevige schop als je ziet wat het oplevert voor je kind. Maar goed… zo gingen we dus op een namiddag aan de slag om met een profielfoto duidelijk te maken wie we zijn. Met welke voorwerpen laat je zien aan iemand wat je belangrijk vindt of wie je bent. Eerst geen gemakkelijke opdracht want je moet je verplaatsen in iemand anders, je moet gaan verbeelden en daarna moet je weer keuzes maken omdat niet alles op een foto kan. Allemaal geen gemakkelijke ‘dingen’ voor iemand met autisme waarvan het hoofd dan ook nog erg vol zit de laatste tijd. Maar op een rustig tempo kwamen we tot een superresultaat en vond hij het geweldig.  En ik ook….

En zo hadden we heel wat vakjes van ons onderwijs samen gebracht in 1 thema. En ons thema is nog niet afgelopen, want we hebben nog wat plannen. Want waarom zou ons ene thema helemaal voorbij moeten zijn als we aan ons volgend thema bezig zijn?

Zalig… de ene dag denken we in vakjes maar de andere dag heeft het hoofd liever geen vakjes. De ene dag kan het hoofd supersnel werken, maar de andere dag heeft het hoofd rust nodig. En dat kan allemaal dankzij ons thuisonderwijs! Nog altijd even blij met onze beslissing!

 

 

Het nut van een plan

Je kent dat gevoel wel als ouder of als leerkracht dat je wil dat je kinderen of leerlingen graag iets aanpakken volgens een plan. En dat zij dat net niet nodig vinden. Er komt dan een gefrustreerd gevoel opborrelen want je weet al hoe het gaat eindigen. En eigenlijk zouden zij dat ook moeten weten want het is niet de eerste keer dat zo’n aanpak zonder plan mislukt. Stel je dan een tiener met ASS en/of ADHD voor dan kan je dat frustrerende gevoel rustig nog eens met een factor 10 vermenigvuldigen. Je weet hoe hard zij het nodig hebben (executieve functies lopen niet altijd zoals verwacht), maar je weet ook hoe goed zij zelf vinden dat ze dat wel in hun hoofd kunnen doen. Dus was ik wat blij dat ik hier ontdekte hoe ik op een rustige manier kon laten zien dat we een plan van aanpak nodig hadden. En dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat ik het kon koppelen aan een interesse. Dat weet iedereen uit de boekjes , maar als je dan die interesse vindt waarbij ze het aannemen van je en het tot een goed einde brengen, dan geeft dat een aardig goed gevoel. Zowel voor hem, als voor mij!

Hij is natuurlijk erg gebeten door techniek en wetenschappen en dan even terugdenken aan wat je zelf fijn vond in je opleiding helpt . Voor zowel wiskunde als techniek moet hij cavalièreperspectief en ontvouwingen kunnen tekenen. Dus ging ik op zoek naar mijn oude tekenplank en moest hij een doos met opgegeven afmetingen op schaal tekenen in cavalièreperspectief en de ontvouwing in een andere schaal. img_6987
Als je dit snel en goed wilt doen, kan je best een plan van aanpak hebben. Het begint al met te kiezen waar je op je blad zal beginnen (zeker bij de ontvouwing belangrijk). Dus moest hij al beginnen met een schets om de afmetingen te bepalen en zo te kijken waar hij best op zijn blad kon beginnen. Als je dan vlot wil tekenen met een tekenplank, kan je best ook lijnen die in dezelfde richting lopen (evenwijdige lijnen dus) zoveel mogelijk allemaal achter elkaar tekenen. Een kwestie
van je latten niet de hele tijd te moeten verleggen of je plank img_6988niet te moeten ronddraaien na elke lijn. En het is dan natuurlijk extra leuk als er tussendoor eens wordt gezegd: Je
hebt gelijk, dan gaat het inderdaad sneller en beter. Verder ook nog dunne hulplijnen leren tekenen en daarna afmeten in plaats van lijnen onmiddellijk op de juiste maat te willen tekenen. Want lijnen onmiddellijk met de juiste afmeting tekenen als je onder een hoek van 45° tekent is niet zo handig. En dunne lijnen tekenen was ook weer een extra motorische vaardigheid (zeker omdat de schrijfmotoriek ook wel  kan haperen bij kinderen met ASS).

img_6984Daarna de tekening in inkt zetten. Dat is terug een stap die heel wat aandacht vereist en ook een plan. Nu teken je niet alleen best alle evenwijdige lijnen na elkaar maar nu begin je ook nog best van boven naar beneden om zo je inkt niet uit te wrijven. En dan ook nog eens denken aan de verschillende soorten pennen en soorten lijnen afhankelijk van zichtbare en onzichtbare lijnen. En kijken dat je je lijn niet te ver tekent en meteen juist want je kan niet gewoon gaan gommen. Dus wat doe je dan bij een fout….
Iedereen die ooit op kalkpapier een tekening heeft gemaakt, weet img_6986wat dan komt… De foute lijntjes of lijntjes die te ver getekend zijn voorzichtig weg krassen met een mesje. Terug een hele motoriek. En dan een niet te schatten motoriek: alle potloodlijnen weggommen zonder dat je blad kreukelt.Alleen
vertelde hij ’s avonds aan zijn zus dat het wel niet zo erg was dat krassen op kalk zoals ik altijd vertelde. Maar toch even rechtzetten aan die lieve wijsneus dat er op onze kalken vroeger bij het ontwerpen van een machine wel net iets meer lijntjes stonden dan bij zijn balk…

En dan tot slot zijn we de balk ook gaan tekenen op Tinkercad. Als je ooit een leuke online tool zoekt om 3D te tekenen met je tieners, dan moet je zeker Tinkercad eens bekijken. Natuurlijk met de eenvoud van de computer konden we daar iets verder gaan en ook al boringen aanbrengen. Maar kijk hij vond de tekening op de kalk toch nog altijd cool, ook al was het op de computer zoveel eenvoudiger.

img_6994

Het was zo een leuke ervaring omdat hij zo geïnteresseerd was en het goed wou doen. Eigenlijk bijna perfect wou doen (heb echt moeten zeggen dat dat kleine tikkeltje niet weggekrast moest worden) en ook dat was dan weer een leerschool want perfect kan niet. En omdat hij gebeten was om het goed te doen nam hij het aan om volgens een plan te werken en als hij het plan toch even niet volgde, zag hij bijna onmiddellijk dat het dan minder goed werkte. Dus …

…mission accomplished en met heel veel vliegen in 1 klap:

  • wiskunde en techniek oefenen
  • leren werken volgens een plan
  • fijne motoriek oefenen
  • leren luisteren en advies aannemen
  • perfect kan niet
  • en vooral….. succesbeleving!

Dus eigenlijk een beetje zonder dat ik het had verwacht heb ik op een fijne, ontspannen manier ingezien hoe ik vanuit een interesse iets kan aanleren wat ze anders niet van me willen aannemen. Dus weer een stap gezet om de executieve functies te verbeteren want voordat ze een plan zelf kunnen gaan maken moeten ze wel eerst het nut er van inzien natuurlijk.

 

Gepast onderwijs?

Gisteravond in het hoorcollege van het postgraduaat autisme (UCLL) hoorde ik zeggen dat gepast onderwijs, ondersteuning en veel liefde autisme draaglijker maakt. Weg kan het nooit gaan, maar we kunnen wel wat stress en angsten wegnemen hierdoor. En terecht werd daar ook de opmerking gemaakt door de spreker: “En waarom kan dit niet voor alle kinderen?”.

Nu ik ben er van overtuigd dat dit niet allemaal kan in het gewoon onderwijs. Maar naar mijn gevoel is het ook niet in orde voor kinderen met autisme of ADHD met een normale tot hoge begaafdheid in het aangepast onderwijs. Dus waar moeten zij dan terecht?

Ik begrijp absoluut dat het klassieke onderwijs niet zo ver kan gaan als dat ik dat doe in een 1-op-1-relatie bij ons thuisonderwijs. Toch ben ik er zeker van dat we een heel stuk verder kunnen gaan in het klassieke onderwijs. Maar niet als er niet eens grondig aan ons onderwijs gesleuteld wordt. En ja … er zijn altijd hervormingen, maar het klasverhaal blijft wel min of meer hetzelfde en het volgen van leerplannen en bereiken van eindtermen. En daar gaat het fout volgens mij. Want daar wordt net je vrijheid en je creativiteit als leerkracht beknot. Stel dat je leerlingen erg bezig zijn met het verliezen van een vriend of een natuurramp die gebeurd is of de presidentsverkiezingen in de VS, en jij gaat netjes je trumplessen afwerken in 50 min van wiskunde, Nederlands, geschiedenis,…Wat leer je dan je leerlingen? Hun problemen zijn niet belangrijk? Wereldproblemen kunnen wachten, onze lessen van 50 min gaan voor? Jammer toch, want schreeuwt niet bijna elk bedrijf om werknemers die initiatief nemen, die geëngageerd zijn, die een probleem kunnen aanpakken? Zou het dan niet veel boeiender worden voor leerlingen en leerkrachten om rond die thema’s te werken? Neem nu maar die presidentsverkiezingen in de VS. Dit was toch een mooie kans waar je bijna in elke les iets mee kon doen? Ik weet alleszins als ik dit jaar nog het vak informatica had gegeven dat ik het met mijn leerlingen zou gehad hebben over de mogelijke invloed op de softwarehuizen. En ongetwijfeld zijn er leerkrachten geweest die ermee bezig geweest zijn in de les. Maar bij mijn dochter op het vijfde middelbaar werd er jammer genoeg weinig aandacht aan besteed: zowel vooraf als op de bewuste woensdag dat de uitslag bekend werd. Er werden enkel wat foto’s van Donald Trump getoond en toen weer verder met de les… Hoe willen wij dan jongeren aanzetten tot openstaan voor de wereld en een mening durven vormen en een mening durven bijstellen?

Maar naar mijn gevoel komt dit ook in aangepast onderwijs veel te weinig aan bod. En ik bedoel dan vooral werken vanuit het kind of jongere. Als ik de verhalen hoor van autiklassen, dan ben ik toch weer telkens blij dat ik heb gekozen voor thuisonderwijs. Natuurlijk ken ik niet alle autiklassen en wil ik zeker niet zeggen dat dit niet goed is. Maar volgens mij is de aangepaste zorg daar nog zo breed dat jongeren met autisme en een drukinmijnhoofdnormale tot hoge begaafdheid daar nog net niet krijgen wat ze nodig hebben. En dat is volgens mij werken op hun tempo en dat tempo is erg variabel. Het ene moment is dat snel want dat ligt in hun interessegebied maar het andere moment is het heel traag of zelfs stoppen met werken als hun hoofd vol zit. En dan heb ik het niet over een time-out. Want soms is het gewoon van ’s ochtends al heel druk in hun hoofd en gaat een time-out van een half uur dat echt niet veranderen. Maar ik begrijp dat dat niet zo maar kan met hoe het onderwijs nu is opgebouwd in lessen van 50 minuten met een jaarplan en eindtermen. Maar dat is toch zonde?!

En het is zonde voor iedereen! Voor jongeren met een beperking en voor jongeren zonder een beperking. Er is zoveel overlap tussen de verschillende vakken en lessen van 50 minuten dat we dat echt veel boeiender kunnen brengen. En geef toe … toch ook boeiender als leerkracht. Je wil toch echt niet 5 jaar dezelfde lessen geven? Er moet toch een uitdaging zijn?

En heeft niet elk kind recht om op zijn tempo te werken? Als vandaag je vriendje het heeft uitgemaakt, kan je toch niet verwachten dat je aandacht 100% is bij de les wiskunde of als je ex-liefje een foto met haar nieuw vriendje op haar verhaal van Snapchat heeft gezet, dan kan je toch geen goede toets van elektriciteit maken? Geef toe, als we als volwassene zoiets aan de hand hebben functioneren we ook niet zo goed die dag en gaan we ook geen nieuwe uitdagingen aan gaan. En natuurlijk hebben we dan misschien verplichtingen waar
we niet onderuit kunnen en die we toch moeten doen. Maar wij zijn volwassenen en die kloktienerbreinen zijn nog in volle ontwikkeling om te leren dit allemaal een plaats te geven. Maar ik weet dat het nu allemaal niet kan volgens het systeem hoe we nu werken met
rapporten waar cijfers voor elk vak moeten opstaan op basis van toetsen en lessen van 50 min die op bepaalde tijdstippen in de week voorkomen. Maar dat is toch zonde?!

Gepast onderwijs is voor mij echt voor iedereen en dat speelt in op noden, behoeften en interesses van jongeren. En misschien maak je dan bij jezelf de opmerking dat wel geen enkele jongere geïnteresseerd is in het berekenen van integralen, maar ik denk dat dat echt niet zo is. Als je laat zien waar ze het voor nodig hebben en waar het bijvoorbeeld in hun vervolgstudie komt, dan willen ze dat echt wel volgens mij. En als ze dat niet willen, willen ze dan die vervolgstudie wel of misschien scheelt er iets heel anders?

En de noden en behoeften van jongeren met autisme en een normale begaafdheid liggen denk ik te ver weg van het aangepast onderwijs maar ook te ver weg van het gewone onderwijs. Het voelt een beetje aan als een mistig gebied. En als je het nergens goed vindt (of het nog niet gevonden hebt) dan moet je zelf initiatief nemen. Dus daarom ons initiatief voor thuisonderwijs. En we zullen zien of het loont op termijn onze manier van aanpak en niet denken in blokjes van 50 min… En ja ik moet me ook aan leerplannen houden maar ik heb wel de vrijheid om soms al iets te doen van een leerplan van de tweede graad of zelfs de derde graad als de interesse zo diep gaat. En dat maakt het toch wel boeiend.

Alleszins merk ik wel dat er heel wat stress en angsten weg zijn door te werken aan voorspelbaarheid, rustige omgeving, tempo volgen en door niet 7 uur moeten stil te zitten. Dus door in te spelen op de noden en behoeften. We hebben al heel wat bijgewonnen op stukken waar het voordien heel wat moeilijker liep. Dus voor ons is het alleszins al bewezen dat autisme draaglijker wordt mits gepast onderwijs, ondersteuning en veel liefde!

Ik wil toch nog duidelijk maken dat heel wat leerkrachten supergoed bezig zijn binnen het huidig systeem en dat heel wat autiklassen al supergoed werk doen… binnen het huidig systeem. Maar voor mij mag het allemaal nog 100 of misschien wel 1000 stappen verder gaan… gisteren en niet morgen! Dat wil ik zeggen met deze mening en niet dat onze scholen allemaal slecht bezig. Want dat denk ik nu net niet 😉

De sprong in het halfduister

Elke ochtend een zenuwachtig kind, hoofdpijn en buikpijn van de stress… Hoe zal het vandaag gaan op school, gaat er iets speciaals gebeuren, gaat er veel lawaai zijn in de klas, gaat de toets lukken, ga ik mijn vrienden begrijpen, ga ik weten wat zeggen in de groep…. Zo veel vragen in zijn hoofd en zo weinig antwoorden ’s ochtends. Soms waren die antwoorden er wel ’s avonds en vaak ’s middags al maar soms ook niet omdat alles geblokkeerd zat in zijn hoofd. Soms waren die antwoorden positief en soms negatief en soms wist hij het niet…. Zoveel stress en chaos in zijn hoofd, en moet onderwijs nu niet net opbouwend, motiverend, positief zijn en je energie geven?

Begrijp me niet verkeerd. Dit lag zeker niet aan de supermeester die hij had in het laatste jaar van de basisschool. Een supermeester die begreep wanneer het te veel werd in zijn hoofd en die altijd klaar stond om te proberen het op een andere manier te doen. Als we ooit mensen gaan “clonen”, dan draag ik hem meteen voor om “gecloned” te worden. Zodat meer kinderen van deze supermeester zouden kunnen genieten. Maar autisme en ADHD maakten te veel chaos in zijn hoofd.

Maar als zelfs een supermeester de blokjes in zijn hoofd niet terug op orde krijgt tijdens de dag, hoe moet het dan in het middelbaar gaan. Dat was de vraag die voor chaos zorgde in ons hoofd, als ouders. Elk uur een andere leerkracht, elk uur een ander vak, elk uur weer andere prikkels, elk uur weer andere afspraken en gewoontes, elk uur … En geef toe, niet elk uur is even positief: niet qua leerkracht, niet qua vak, niet qua afspraken en niet qua gewoontes. Het deed ons alleszins nadenken over thuisonderwijs, maar dan onderwijs op een andere manier.

Freinetonderwijs heeft altijd een bijzondere plek in ons hart gehad. We hebben zelf ondervonden hoe onze dochter een kindertijd heeft gehad zonder huiswerk en toetsen studeren en toch meteen mee was op de middelbare school. Maar ook Freinetonderwijs is geen sluitend antwoord op de chaos in zijn hoofd. Ook daar liep het het ene jaar beter dan het andere, ook daar was de insteek van de leerkracht heel belangrijk.

Vermits we tot dan de stuurlui aan wal waren die het beter wisten, werd het tijd om aan boord te gaan en het zelf gaan te doen. We gaan de chaos in zijn hoofd trotseren en het tot een kalme zee proberen te brengen door op een andere manier te gaan onderwijzen…. We geloven sterk dat onderwijs op een andere, meer aantrekkelijke manier kan.

Ook al had ik dan een schema opgesteld en veel informatie opgezocht, toch blijft het een sprong in het halfduister. De zee is woelig en je wil natuurlijk veilig door die zee uit met je kind.Maar ons hele gezin staat er achter en we gaan samen op avontuur met een sprong in het halfduistere woelige water. Want volgens ons kan je dit alleen waar maken als je heel gezin er achter staat. De zus gaat immers nog naar een gewone school en moet dus dit thuisonderwijs ook een plek kunnen geven.