En dan komt de vraag… volgend jaar terug naar school?

Jezelf in vraag stellen is goed en ook de keuzes die je hebt gemaakt natuurlijk. Situaties veranderen of soms blijken zelfs zonder veranderingen gemaakte keuzes toch niet de beste. Dus moet je af en toe stilstaan en rondkijken.

Je doet dat in huisonderwijs volgens mij heel veel: afvragen of school beter is, welke dingen mist hij, hoe kan ik die opvangen. Zeker als ik dan in de media weer lees dat heel wat ouders kamperen voor de KIDS om hun kind in te schrijven voor type OV4. Nu ik weet nog altijd waarom ik dat toen niet de beste keuze vond voor Thijssen, maar ik begrijp ook wel dat dat voor ander kinderen en andere situaties absoluut een goede keuze is. Maar toch twijfel je al wel eens. Maar met een post te lezen over iemand die inderdaad had gekozen voor een autismevriendelijke onderwijs maar die volledig vastliep op te weinig uitdaging dan, was ik toch weer blij met ons systeem.

Maar heeft het huisonderwijs Thijssen ook geholpen? Ik denk dat ik daar heel eerlijk en zonder te stoefen volmondig “JA” op kan zeggen. Thijssen is enorm gegroeid. Door de rust die hij heeft gekregen is hij rustiger geworden en begint hij terug veel socialer te worden. Op feestjes komt hij terug gewoon regelmatig bij de groep zitten en praat hij mee. En wat ik vooral belangrijk vind, is dat hij voelt en weet dat hij dan wel nadien rust moet nemen. De volgende dag is dan meestal geen topdag in ons werken. Maar kijk, dankzij ons huisonderwijs kunnen we dat inplannen. Ook omdat hij niet continu stress voelt door de vele kleine toetsen op een school, of door al gewoon aan te passen aan elkestresstienerschool leerkracht in school, en met alle leerlingen rekening te houden kan hij nu wel vlot alle dagen werken. De stress gaat voor iemand met autisme immers zeker niet alleen om die kleine toetsen, die stress voelen andere kinderen ook. Maar Thijssen kan dan ook nog eens niet zo goed tegen fouten maken, dus dan brengen kleine toetsen wel stress mee. Maar ik denk dat het vaak mis loopt omdat deze tieners niet aan “leren” toekomen in een klas of toch niet zo veel als ze zouden kunnen. Er gaat al zo veel energie naar aanpassen aan de regels van elke leerkracht, ontcijferen wat puberende jongeren bedoelen met bepaalde opmerkingen, je weg vinden in het schoolgebouw, denken aan wat je voor dat vak moest meebrengen, je al zorgen maken over de drukte in de eetzaal, zorgen maken over de chaos straks bij het fietsenrek, een opmerking die in de klas algemeen gezegd wordt maar die persoonlijk wordt opgenomen, … Probeer nog maar eens open te staan om te leren als je brein bezig is met al die blokjes op een juiste plek te krijgen. En die rust krijgt Thijssen nu waardoor hij kan groeien. En hij leert die dingen ook zoals dat het een algemene opmerking was en niet persoonlijk, maar dan nu in mondjesmaat zodat hij ze ook echt kan leren en niet volledig vast loopt.

jaDus “JA” Thijssen heeft door die rust de kans gekregen om te groeien. Hij kan nu ook veel beter zelfstandig werken. Anderhalf jaar geleden kon Thijssen letterlijk nog geen 5 minuten alleen werken. Hij schoot op voorhand al in paniek over wat hij moest doen als 1 van de opdrachten niet duidelijk zou zijn en bedoelde ik mijn opdracht wel zo zoals hij het begreep? Nu heeft hij leren opdrachten op voorhand door kijken of leren een opdracht overslaan en rustig doorwerken. Hij heeft ook leren zoeken op een opdracht en in zijn geval ook zeker belangrijk hij heeft leren zijn aandacht terug focussen. Het kan allemaal nog beter, hè! Maar we zijn absoluut serieus aan het klimmen op deze groeicurve. We hebben dat via een heel geleidelijke aanpak gedaan en via verschillende wegen. Sommige werkten, anderen niet. En ik ben best trots op ons allebei dat we zo ver zijn gekomen. Ik zit nu bijvoorbeeld op dit moment in het examencentrum met Dirkje voor het examen Biologie en Thijssen is thuis zelfstandig aan het werken: CNN10 kijken, sportoefeningen doen, lezen in boek voor Frans, lezen in boek voor Nederlands, oefeningen getallenleer op papier, digitale oefeningen natuurwetenschappen, oefeningen Frans op papier, digitale oefeningen op woordenschat Frans en 2 lesjes Duolingo Frans. En ik zie hier via onze Google Classroom welke digitale items hij al heeft gedaan.

Maar je kan zelf wel op heel wat vragen “JA” zeggen, maar wat wil hij? Af en toe kwam op het einde van het eerste schooljaar wel de opmerking dat hij vrienden miste. Toen was eigenlijk zijn besluit dat hij naar verschillende scholen wou gaan kijken dit schooljaar om zo zeker de juiste beslissing te nemen. Maar ondertussen heeft Thijssen zichzelf zo goed leren kennen. Als we een aanpassing doen in ons werkschema, zegt hij ook vaak dat dat niet mogelijk zou zijn op een school. En dat is ook natuurlijk. En zonder die aanpassing zou hij ook die dag wel overleven, maar de opeenstapeling van de volgende dagen zou dan te veel worden. En nu trekt hij tijdig aan de rem en kan hij weer veel sneller op een goed tempo terug werken.

Dus toen we gisteren gingen beslissen om het Frans examen dit schooljaar of volgend schooljaar te doen, hebben we alles eens afgewogen. Als hij volgend schooljaar wil starten in een school in de tweede graad moet hij immers zeker dit schooljaar Frans nog afleggen om zo zijn getuigschrift voor de eerste graad te halen. Als hij niet terug in een school start, kunnen we het examen Frans verschuiven naar volgend schooljaar en andere vakken van de tweede graad waar hij sterk in is nu al afleggen, zoals bv Engels. Dus hier zijn onze overwegingen:

  • Het loopt goed eigenlijk thuis. Ik heb mijn ritme gevonden en ik voel me er goed bij.
  • Ik wil liever pas het examen Frans maken als ik me er echt klaar voor voel. En daar kan ik hem geen ongelijk in geven want het is toch heel wat moeilijker dan op school. Ze krijgen een viertal luisteroefeningen en leesoefeningen en dan nog twee schrijfoefeningen. Maar de onderwerpen liggen niet vast op voorhand. Dus er is ook geen vaste woordenlijst die ze moeten kennen. Dus dat betekent dat ze een heel brede kennis moeten hebben. Voor het mondeling moeten ze een dialoog, een discussie en monoloog doen na 20 minuten voorbereiding. Ook hier zijn de onderwerpen niet op voorhand gekend en moet je dus al wel echt goed Frans kunnen en durven spreken. En eerlijk gezegd weet ik niet zo veel scholen waar er op die manier taalexamens worden afgenomen in de eerste graad. Leerlingen kennen meestal onderwerpen, of zeker woordenlijsten. En voor de spreekoefeningen weten ze heel zeker welke onderwerpen of welke dialogen.
  • Ik wil liever dan stilaan terug wennen aan school door allerlei cursussen te gaan volgen verspreid over een langere periode.

Dus het besluit is genomen en het wordt nog huisonderwijs volgend jaar voor Thijssen. En we gaan dus het Frans examen uitstellen. Zo hebben we het alleszins al aangepast in onze planning en dat geeft ons tijd om weer wat meer vakken te mixen. We starten beslissingbinnenkort wiskunde, chemie en fysica van de tweede graad op. Thijssen vindt het vreselijk om zich te concentreren op enkele vakken en dus een paar keer per dag hetzelfde vak te moeten doen. Hij heeft liever veel afwisseling en veel vakken gecombineerd in een project. En laat dat nu ook zijn wat ik het liefst heb. Dus “joepie” de ideeën kunnen weer groeien want we moeten nu toch weer tegen 2 deadlines minder aan werken. De andere examens houden we wel aan. Dus vrijdag natuurwetenschappen, dan einde maand wiskunde, in mei economie en in juni aardrijkskunde. En tussendoor gaat hij de twee examens van Engels tweede graad afleggen. Het programma is dus nog druk genoeg, maar we zijn uiteraard met al deze vakken al lang bezig, dus we kunnen rustig werken.

Gek! Ik vind het een mooie beloning dat we volgend jaar verder gaan met huisonderwijs. Terwijl veel mensen in het begin zeiden dat ze het wel heel knap zouden vinden als ik hem zo ver zou krijgen dat hij terug naar school zou gaan na de eerste graad. Maar eigenlijk vind ik dat dus niet. Ik vind het heerlijk dat hij vertrouwen heeft in hoe we het aanpakken en dat hij zelf voelt dat het goed is. Ik ben dus goed bezig met mijn job en mag verder doen!

Advertenties

Het industriële Gent met het MIAT

t een zoon die begonnen is aan het tijdvak “de nieuwste tijd” trokken we met een rugzak met fototoestel, koekje, drankjes en wat geld in naar Gent. Het MIAT was ons doel voor vandaag. Een museum over industrie, arbeid en textiel. Eerlijk gezegd had ik het al langer op mijn lijstje met uitstappen staan, maar tijd… De dochter heeft immers enkele maanden geleden haar examen geschiedenis voor de derde graad afgelegd, en met een klein groot succesje. Maar het MIAT lag dus voor ons op een zondagmiddag om veroverd te worden door ons gezin.

Na de toegangsprijs te betalen – die erg mee viel want -19 jaar moet niet betalen- en een vriendelijke uitleg te krijgen trokken we meteen naar de bovenste verdieping. We moesten dat doen voor het uitzicht volgens de uitleg, maar de zaal was gesloten wegens verbouwingen. Nu het uitzicht was niet spectaculair zoals je verwacht op 26854464_10215267101530587_867547457_ohet Empire State Building, maar het was leuk gedaan door op de vensters aan te duiden welke gebouwen je precies ziet. Dus samen op zoek naar enkele typische gebouwen.

Een verdieping lager kwamen we terecht in de drukkerij. Eerst loop je door een tentoonstelling uit die je terug werpt in de tijd. Je ontdekt hoe de tijd veranderde van zware arbeid met weinig rechten naar heel langzaam aan meer een meer rechten en een draaglijke werktijd. Je kan foto’s bekijken ,opschriften lezen, fragmenten beluisteren, techniek bewonderen, … Maar voor iemand met autisme en die erg gevoelig is aan geuren, was het niet de gemakkelijkste zaal. De drukkerij geeft natuurlijk een typische geur af.

Toch lieten  we de geur niet tussen ons en het MIAT inkomen. We trokken naar het achterste gedeelte van de zaal en daar kregen we heel wat uitleg over het zetten en het drukken op allerlei machines, in het Gents. Wat een lieve, behulpzame man die maar wat graag de vele vragen van onze ADHD’ers wou beantwoorden.

Verder in de zaal konden we mooi zien en lezen hoe de eerste supermarkten opkwamen. Grappig om te lezen hoe de mensen het fenomeen supermarkt beschreven: een winkel waar je zelf je producten mag nemen en waar je met een karretje moet rond rijden. IMG_5808Maar er stond zelfs voor ons al wat nostalgie op deze verdieping. Mmmm, wil dat dan zeggen dat we oud worden??? De eerste mobiele telefoons deden ons meteen terugdenken aan de takeldienst en pa en ma die zo een grote telefoon overal meezeulden. Even nog eens in een telefooncel gaan staan en dan dromen en fantaseren over wat binnen 10 jaar mogelijk zal zijn.

Na die geur was een kleine tussenstop in het gezellige eettentje op de benedenverdieping meer dan nodig. Een lekkere warme chocomelk verdrong de inktgeur uit de neus en de mond. Dus we konden verder op weg.

De volgende verdieping – of eentje lager eigenlijk dan de drukkerij – was de verdieping van het textiel. Een filmpje in een leuke ruimte toonde ons de intrede van de textielindustrie in Gent. Gezeten op nep katoenbaal leerden we dat het eigenlijk gewoon spionnenwerk was. Boeiend om te zien doorheen deze verdieping hoe het proces gaat van de ruwe katoen naar altijd fijnere en fijnere draden. Wat wij zelf leuk vonden was om te ontdekken van wat de verschillende soorten textiel eigenlijk gemaakt waren. Via een te openen deurtje ontdekten we heel wat dingen zo.IMG_5818

Alleen naar de weefgetouwen in actie zelf konden we niet echt kijken. Het geluid van die machines galmde door de hele verdieping en zette er voor de overgevoelige oren van zoonlief meteen een domper op. Scherm je maar eens af voor een geluid dat echt alle ruimte lijkt in te nemen. Maar goed, hij lukte er min of meer in. Tegen het einde van de verdieping zocht hij een rustiger plekje en wij konden nog even wat uitleg krijgen van een echte Gentse over het textiel en het vervuilde water in Gent.

Na een beetje rust konden we op het einde van de verdieping nog ontdekken wat er speciaal is aan elke technologische uitrustingen van bv brandweer, astronaut, politie, … Ook met wat proefjes ontdekten we eigenschappen van typische textielmaterialen.

Nog een verdieping te gaan en dat was ook wel het maximum nu de neus en de oren al aardig overprikkeld waren. De laatste verdieping was een tijdelijke tentoonstelling over IMG_5828kinderarbeid. Een rustige ruimte zonder al te veel prikkels. De verschillende hokjes lieten de verhalen van verschillende kinderen zien die het slachtoffer waren en zijn van kinderarbeid. Het was niet alleen over lang geleden maar ook over bv Sandra Kim en ook over landen waar nu nog altijd kinderarbeid is. Dus daar werden Dirkje en ik even terug geworpen naar Nepal.

Het musuembezoek zit er op na ongeveer een 2,5 uurtjes. Op de site van het MIAT stond info over een wandeling door het industriële verleden van Gent, dus daar kregen we mooi een kaart van aan de infobalie. Dus op weg door Gent. Maar met overprikkelde oren en neus en ondertussen heel het hoofd, hebben we onze wandeling wat ingekort. Maar toch mochten we het mooie Gent nog eens opnieuw ontdekken en kwamen we langs leuke plekken en leerden weer wat bij.

Dus ja, het MIAT vonden we zeker een aanrader. Een leuk, mooi museum met ongelooflijke lieve mensen die heel graag uitleg geven. Bedankt, MIAT, we leerden veel bij over de textielindustrie in Gent.

http://www.miat.gent.be/

 

 

 

 

Vakantie of vakantie…?

Als je kinderen naar school gaan is het heel simpel, de school (secundair) bepaalt wanneer ze in juni al vrij zijn en op 1 september gaat iedereen terug naar school. Maar wat doe je als je huisonderwijs geeft? Werk je een beetje verder? Werk je helemaal verder? Neem je een aantal weken echt vrij? Neem je 2 maanden vrij?

Ik moet zeggen dat het eindelijk duidelijk wordt voor ons en het is toch al eind augustus. Dus het wordt tijd. De vakantie is soms een rollercoaster geweest voor me. De ene dag dacht ik: “Nee, echt vakantie, niks doen!”. De andere dag klom de rollercoaster een beetje rollercoasteromhoog en dacht ik: ” Een beetje werken. Gewoon eens wat Frans, of een beetje wiskunde, of iets geschiedenis”. En dan kwamen we boven op de top met onze rollercoaster en dan dacht ik: “Nee, we gaan echt werken. We stellen terug ons schema op!”. Maar dan denderde onze rollercoaster in een rotvaart naar beneden om de deksel op mijn neus te krijgen. Ofwel zeggen mijn “leerlingen” NEE ofwel komen we er gewoon niet toe met alle leuke activiteiten die er zijn in de vakantie.

Dus wat hebben we gedaan? Een beetje van alles, maar het echte werken alleszins niet. In het begin van de vakantie konden we per week nog wel een aantal dingen doen: eens een wiskunde-oefening, eens een filmpje kijken, een beetje Frans, een beetje freewriting,… Maar dan ga je echt op vakantie naar het buitenland en daar komt het natuurlijk niet aan bod. Gelukkig maar, zou ik zelf ook niet willen. Maar als je dan thuis komt, merk je wel dat je uit dat ritme bent. En soms doe ik een halve poging maar plots geraken mijn schema’s niet meer afgewerkt. Er komt een tenniswedstrijd tussen, of een online-afspraak om te gamen, of gewoon een leuke dag.

Maar ik moet toegeven dat het gevoel blijft knagen. En willen of niet, je laat je toch altijd beïnvloeden. Je komt mensen tegen en die zeggen: “Maar nu hebben ze toch wel echt vakantie?” Maar aan de andere kant merk je dat andere huisonderwijzers wel maar 3 of 4 weken vrij nemen en terug starten en dus denk je als nieuweling in huisonderwijsland:”Oh jee, moet ik nu ook niet terug beginnen?”. Of je hoort huisonderwijzers of leerkrachten klagen over hoeveel jongeren kwijt geraken in een vakantie en dan word ik weer bang dat ik bij Thijssen toch niet op tijd klaar geraak. Want het eerste plan was om wel ongeveer op tempo te blijven met de gewone school. Met Dirkje heb ik daar niet zoveel zorgen rond omdat ik weet dat ze op korte termijn heel wat kan verwerken.

Maar kijk zo heb ik weer heel veel geleerd tijdens onze zomervakantie. Ik probeer me niet te veel aan te trekken van wat andere mensen zeggen of vooral “niet zeggen” maar wat hun houding of gezicht me duidelijk maakt. Maar toch laat je je er door beïnvloeden, ja ik dus ook. Maar het zet je aan het denken, want ik hou niet zo van dat op en af slingeren tussen wat ik wil en denk. En dat is dan een voordeel, want je gaat echt nadenken hoe je het wil. Dus ik ben uit mijn rollercoaster gestapt.

En mijn idee is weer wat duidelijker geworden. We werken in de vakantie maar op een andere manier zodat het niet te veel lijkt op werken. We kijken bijvoorbeeld naar de film “Gods of Egypt” in het Engels en praten er over tussendoor. Dus zo hebben we al Engels en geschiedenis in 1 klap. Of Thijssen is heel veel gaan lezen in de vakantie (Joepie! Ik smeek al jaren aan Dirkje, Thijssen en nichtje Juline om eens een boek te lezen!) en dat vind ik super. Hij heeft de 5 boeken van Percy Jackson gelezen en is nu bezig aan de percyjacksonreeks van “De helden van Olympus”. Hij is gebeten door de Griekse mythologie, dus weer geschiedenis en Nederlands. Dirkje kijkt regelmatig naar het nieuws of ze zet een serie op op Netflix met de Franse ondertiteling. En zo kan ik nog wat doorgaan…. Dus eigenlijk ben ik tevreden.

Ik deed af en toe een halfslachtige poging voor wiskunde of zo, maar eigenlijk moet dat niet. Laat ze rusten, genieten, leuke dingen doen, met vrienden optrekken,… En we komen er wel. Moet dat volgens het tempo van het school? Niet helemaal voor mij, niet meer. Ik wil natuurlijk niet dat ze jaren gaan achterlopen. Maar moet Thijssen zijn eerste graad exact af zijn in juni 2018? Nee, helemaal niet. Want hij heeft al zoveel meer geleerd. Letterlijk, want hij heeft al fysica en techniek van de hogere jaren gehad. Hij is al Engels voor tweede en derde graad bezig.

stopMaar bovenal heeft hij geleerd wat zijn ritme is. En dat is zo veel belangrijker. Hij voelt beter zijn grens en wij hebben ook beter geleerd dat na een leuke uitstap toch de volgende dag een beetje rust hoort voor hem. En Dirkje? Zij heeft zoveel discipline en inzet geleerd met haar tennis, maar ook zij heeft geleerd wanneer het goed is om rust te nemen. Dus ik ben tevreden, en Joeri ook. Onze kinderen hebben geleerd er voor te gaan, maar ook geleerd wanneer het goed is om een stapje terug te doen. En dat is iets wat bij mee veel langer heeft geduurd om te leren…

En 1 september? Daar gaan we nog een knaldag van maken!

1sept

Hoge spitse toppen en venijnige sluwe dalen

Hoge spitse toppen en venijnige sluwe dalen… dat was het landschap van ons thuisonderwijsreis vanaf januari tot nu. De blijdschap en de euforie bij het halen van een top maar ook de ongerustheid, de bezorgdheid en de twijfel als je met een wervelwind weer in een dal beland en als dat slinks dal plots nog dieper lijkt te gaan.

Eind december werd de Rilatine opgestart en buiten het slaapprobleem leek het ons recht naar een eeuwig hoogplateau te brengen. Concentreren tijdens het werken ging veel beter en er kwam meer rust. Maar dan staken plots erge hoofdpijnen op vanaf half februari en elke dag werden ze een beetje erger. Tot er geen rust meer was en elk stukje werk te veel werd. Je gaat dan op zoek naar alles wat veranderde, twijfelt aan hem, twijfelt aan jezelf, twijfelt aan alles.  Toch kwam de Noorwegenreis er tussen en die verliep schitterend en bracht rust. En ook zijn meer dan voortreffelijk mondeling examen Engels was absoluut een top, ook voor zijn zelfvertrouwen en voor je eigen geloof in de toekomst. Want dat kon hij toch maar even! Binnenwandelen in een lokaal met 2 vreemde examinatoren en een perfect Engels mondeling examen afleggen. Maar toch merk je geleidelijk aan dat hij anders wordt. Maar waar en hoe precies? Wat verandert er?  Daar kan je meestal achteraf veel beter je vinger op leggen. Er kwamen meer angsten naar boven. Angst voor insecten, angst voor drukte, angst om niet te weten hoe iets zou lopen en angst voor erge hoofdpijn. Het begint geleidelijk, maar plots merk je dat hij nergens meer graag naar toe gaat en dat hij het liefst rustig thuis is. En dat doet weer pijn, want waar ontglipte het je? Wat nu? En dat is dan een slinks dal.

En dan gingen we in overleg nog maar 1 keer per dag Rilatine geven. En zo snel ervaarde hij zelf dat zijn erge hoofdpijn verdween. En plots waren we weer in hoge versnelling op weg naar een hoge top. Hij voelde zich herboren en kon de wereld aan. Al na een paar hoofdpijndagen wou hij geen Rilatine meer omdat hij die vreselijke hoofdpijn nooit meer wou. En enkele dagen later maakte hij al weer plannen. Hij wou weer eens gaan tennissen en naar de bioscoop, afspreken met vrienden en nog eens uit eten gaan, …En ook dan trap je er weer even in, want je denkt: “Oh ja, dit is voorbij….”. Maar autisme gaat natuurlijk nooit voorbij. Het is met pieken en dalen, soms in een tempo van weken, soms in een tempo van dagen en soms in een tempo van uren of zelfs minuten. Een paar weken zonder Rilatine liet wel zien dat de concentratie terug verminderde tijdens het werken. Maar dat nemen we er graag bij als daardoor de hoofdpijn weg blijft. Of toch de vreselijke hoofdpijn. Want drukte in zijn hoofd en gewone hoofdpijn heeft hij nog steeds. Maar de euforie is ook weer minder natuurlijk en hij ziet zelf ook de dingen die hij nog niet terug durft. Maar we zitten wel terug een niveau hoger en voorlopig blijven de diepe dalen weg. Wel af en toe een klein dal, maar dat kunnen we met ons gezin wel aan. Maar ik ben vooral blij dat hij zelf kan voelen dat het beter is voor hem zonder Rilatine en dan ook zelf die beslissing neemt. Zelf beslissingen kunnen en durven nemen… veel belangrijker dan de wiskunde en de geschiedenis die we al leerden dit schooljaar.

En als ik even over mijn schouder achterom kijk naar de afgelopen 3 maanden kan ik zeggen dat er toch een stijgende lijn zit in onze pieken en dalen. Af en toe vroeg het wat creativiteit maar wat het me vooral leert, is dat ik niet het tempo bepaal, maar wel hoe hij zich voelt. En dat blijft een vreemde gewaarwording want plots bedien ik niet alleen de gas en de rem op onze tocht, maar moet ik aanvoelen wanneer ik de gaspedaal weer net iets dieper kan induwen en wanneer we voluit op de rem moeten gaan staan. Ook al is er een planning op gemaakt. Durven afwijken van je planning en vertrouwen dat als je tijdig je rem induwt, je ook weer sneller de gas kan gaan bedienen.

Op onze schoolse activiteiten hebben we natuurlijk heel wat vooruitgang geboekt. Op zich hadden we al verder kunnen staan en meer examens kunnen afleggen, maar dat was nu net niet ons doel. Ik vind het belangrijk om zijn nieuwsgierigheid aan te scherpen zodat hij later zijn eigen hoge toppen kan uitkiezen. En dat hij over een onderwerp niet te eng denkt en dat we alleen maar bekijken wat moet volgens het leerplan. Het leerplan is onze leidraad qua onderwerpen en het minimum wat we er mee willen doen. Als we bv bij techniek het hebben over informatie digitaliseren gaan we op zoek naar wat “big data” eigenlijk zijn. Nergens wordt er gevraagd dat ze in de eerste graad al het begrip big data kennen. Het is zelfs zo dat het bijvoorbeeld nu pas op het leerplan staat van de derde graad Boekhouden-informatica. Maar dat is dan ons onderwijssysteem zeker? Al jaren actueel maar nu komt het pas piepen in het onderwijs. Of voor Engels lezen we Dracula in het Engels en gaan we op zoek in onze atlas naar alle plekken die worden besproken. Of bij natuurwetenschappen gaan we verder opzoeken over allergieën en kijken we filmpjes van Ted Education als het gaat over ademhaling en astma. Op die manier hebben we al heel wat leerstof van de tweede graad en de derde graad aangehaald. Dat loont nu niet meteen, maar dat maakt het wel leuker. En zo belangrijk hij leert verder denken over iets en leert zich afvragen waarom iets zo is en of het wel zo is.

Ik vind het zelf ook belangrijk om op de hoogte te zijn van de actua. Ten eerste komt je dit in heel wat schoolse vakken ten goede maar gewoon om kunnen mee te praten als je ergens bent. Vermits zo maar wat small talk al niet zo eenvoudig is voor iemand met autisme, vind ik het belangrijk om dan wat bagage te hebben over onderwerpen waar mensen over praten.  Zo kijken we bijvoorbeeld elke dag naar het journaal. Op een moment ging het bijvoorbeeld over de verhoogde beveiliging bij de Ronde van Vlaanderen en vroeg hij zich af hoe honden eigenlijk worden getraind om bommen op te sporen. Dus zijn we op zoek gegaan! En hebben we leuke filmpjes er over gevonden.
Maar ook in ons journaal zit al een hele progressie. We zijn gestart met elke dat het NOSjeugdjournaaljeugdjournaal op NOS te kijken. Het journaal eindigt daar altijd met een poll. Dus dat is handig en op 2 manieren. Want het geeft een onderwerp om je een mening over te vormen en hij moet leren kiezen. En dat is niet altijd makkelijk. Uiteraard zoeken we ook de plekken op in onze atlas waar het over gaat en op die manier wordt het ruimtelijk beeld alsmaar beter. lingohackMaar sinds enkele weken zijn we overgeschakeld naar 1 keer per week te kijken naar Lingohack van BBC. Nieuws  in 3 korte berichten gebracht met telkens het aanleren van een 3- à 4-tal woorden. En sinds deze week zijn we gestart met op maandag naar het middagnieuws te kijken op TV. Dat is al een hele stap vooruit. Want bijna een half uur luisteren naar nieuws dat toch wel op een veel saaiere manier gebracht wordt, is een extra inspanning qua concentratie. Maar knap dat we zo ver zijn!

Maar ook onze planning heeft een hele evolutie doorgemaakt. Van een planning van welke vakken op welk moment in de dag gingen we naar een planning wat we precies gingen doen elke dag voor dat vak. We probeerden ook elke dag samen ’s ochtends de planning te maken, maar dat gaf na een tijdje zo veel stress en dus leunden we akelig ver over de hekken naar ons sluw dal toe. Het nadeel was toen ook nog dat de planning enkel op papier stond en er aan denken om op dat papier gaan te kijken als hij iets wou weten… dat werkte nog niet. Dus zijn we geschakeld naar een planning op de Google-agenda. Op die manier ziet hij wanneer we waaraan werken, maar ook wanneer we gaan lopen of longboarden of … en wanneer hij vrij is. En hij krijgt er meldingen van als we binnen 10 minuten gaan beginnen, dus dat is fijn qua voorbereiding.

Het plannen per dag had dan weer het nadeel dat als ik te weinig had gepland en iets extra wou doen, dat dat niet ging. Het was niet gepland! Maar als ik te veel had gepland en we kregen het niet af in de tijd die ik had voorzien dan werd hij heel ongelukkig en vol stress. Dus schakelden we naar een weekplanning per vak en voorzien we afwerkmomenten in onze planning en zo hebben we ook dat probleem weer opgelost. Maar we gaan nog verder onze top beklimmen want hij moet natuurlijk zelf leren plannen. Maar 1 ding tegelijk! Voet op de rem houden!

Ook qua duur van werken hebben we al heel veel getest. Werken per halve uren aan 1 vak, of werken per kwartier maar dan 2 vakken na elkaar. Uiteindelijk zijn we onze diepe dalen doorgekomen door een schema aan te houden van 20 min werken en 30 min pauze. Klinkt misschien niet veel per dag, maar die 20 minuten werken we wel echt. En geef toe, trek van een lesuur van 50 minuten in de klas de tijd af om die je leerlingen of de leerkracht nodig hebben om van klas te wisselen, de agenda in te vullen, de leerlingen gaan te laten zitten, een extra uitleg hier en daar… en je zal niet zo veel meer dan 20 minuten individueel werken hebben. Maar ondertussen groeien we daar ook weer in en soms werken we 25 min of 30 min of soms gaan we 2 vakken van 20 min tegen elkaar aan plakken. Wel moeten we dan goed kijken welke vakken. Na wiskunde doen we best niets anders. Niet omdat hij niet goed wiskunde kan, maar het vraagt wel veel energie. Dus Engels en dan geschiedenis bv kan perfect. En zo duwen we onze gas weer net iets verder in om langzaam omhoog te gaan en onze pieken en dalen te vermijden.

Met alle hevige hoofdpijnen, buien van misselijkheid, angst voor insecten, angst voor geluiden, kwamen we natuurlijk ook veel minder toe aan sporten de laatste maanden. Maar ook dat hebben we weer positief kunnen ombuigen. We volgen ondertussen een loopschema van Runtastic en gaan 3 keer per week lopen. Wel kijken we waar we gaan lopen. Het moet rustig zijn en er mogen niet te veel insecten zijn. Dus plekken als een bos of langs een kanaal zijn al uitgesloten. Maar dat komt nog. We pakken 1 ding per keer aan. Dat is de rem die we indrukken. We kunnen niet werken aan onze conditie en de angst voor insecten samen aanpakken.
Maar we gaan niet alleen lopen natuurlijk. We werken ook met krachtoefeningen, fietsen, longboarden, wandelen, zwemmen,… En een beter conditie zorgt er ook voor dat we weer gemakkelijker uit onze dalen kunnen klimmen.
Of we combineren leren en sporten. Ik zorg dan voor en parcours buiten met allerlei oefeningen en bij verschillende standen ligt een vraag over natuurwetenschappen te wachten. Op die manier hebben we ons hoofdstuk rond het ademhalingsstelsel herhaald. Ideale combinatie toch?

Maar de fijnste stijgende lijn voor hem na de Rilatine is dat hij terug veel opener is geworden en terug dingen samen doet. En dat maakt ons allemaal zo blij! Daar wil ik gerust een aantal uurtjes wiskunde voor inleveren als dat moet.

En op de laatste dag voor de paasvakantie is hij zelfs met de fiets naar de school gereden waar zijn klas van vorig jaar op school zit om dan samen een ijsje gaan te eten en hun oude school te gaan bezoeken. En dat deed hij dan toch maar weer en hij was er op dat moment niet zenuwachtig voor. Wel merkten we de afgelopen dagen dat we soms op onze rem moesten gaan staan omdat hij zich onrustiger voelde. Maar hij heeft het gedaan! Hij was wel moe daarna, want de hoeveelheid aan prikkels is enorm. Hij was ook iets eerder doorgegaan. En dat is misschien wel de beste les die hij aan het leren is met pieken en dalen. De stap zetten en iets meedoen, maar voelen wanneer het te veel wordt en dan een stapje terug doen.

Onze pieken en dalen brengen ons dus wel waar we moeten zijn… Het is een les die we samen moeten leren. Misschien had ik ze al veel eerder moeten leren voor mijn omgeving af en toe. Ik kan nogal doordraven en een paar versnellingen hoger of te hoog gaan. En ik ben altijd verbaasd geweest als mensen dan vonden dat ik te snel ging. Maar kijk… je bent nooit te oud om te leren en ook ikzelf leer dus veel dankzij ons thuisonderwijs…. met spitse toppen en sluwe dalen. 😉

 

 

Samen onze reis voorbereiden

Het was al lang gepland (toch voor ons doen – al van eind augustus) dat we eind februari naar Noord-Noorwegen en Spitsbergen zouden gaan. Daar hoort uiteraard heel wat voorbereiding bij als je alles zelf wil regelen. Maar dan komt er nog een tweede voorbereiding. Want met een diagnose ASS in huis lijkt eerst alles ver weg en is er nog niet veel interesse in specifieke details, maar de ervaring heeft ons al geleerd dat als we niet tijdig beginnen met alles te overlopen dat op een dag alle vragen van de hele wereld in 1 keer worden los gelaten in zijn hoofd. Dus gingen we na de kerstvakantie tijdens onze TGIM aan de slag rond Noorwegen. TGIM??!! Yep, hij bracht zelf aan dat hij liever na het weekend rustig begint dan op vrijdag al een beetje uit te bollen met leukere lessen. Dus werd onze TGIF een TGIM en hebben we nu een “Thank God it’s Monday”. Alhoewel hij nog altijd niet zo blij is dat het maandag is, verzacht deze opbouw toch de pijn.

Dus gingen we aan de slag op maandagen om onze reis te overlopen en een duidelijk tijdschema op te stellen. Maar het leuke was dat we er zoveel bij konden betrekken…. Zo veel te leren op een leukere manier en die ook veel beter tot de verbeelding sprak.

Op onze eerste dag zouden we met de auto naar Schiphol rijden om daar het vliegtuig te nemen naar Oslo. Dus gingen we opzoeken met Google maps hoe we moesten rijden. Dat is Schipholal meteen wat Aardrijkskunde. Maar we gingen ook opzoeken door welke provincies we zouden rijden in België (dat is snel gedaan als je in Limburg woont natuurlijk) en in Nederland. Fijn, want zelf ken ik de provincies van Nederland ook helemaal niet zo goed. Vervolgens gingen we dan opzoeken hoeveel inwoners er zijn in beide landen en de oppervlakte. Dit gingen we dan met elkaar vergelijken door er breuken van te maken en ze te vereenvoudigen. Ook leerden we meteen dat we duizend kunnen schrijven als  10³. Dus dat was goed geoefend al op het stukje van wiskunde dat we binnen een weekje zouden beginnen.

Maar bij het starten van zo’n leermomentje over Noorwegen begonnen we altijd met het uittekenen van een mind map. Dat vind ik zelf nog al belangrijk omdat je dan je ideeën geordend krijgt en dat is vaak net een executieve functie die bij ASS niet zo goed loopt en die we nu ook net nodig hebben bij het maken  van de mondelinge examens. Maar des te meer nog later als je gaat verder studeren en gaat werken. Dus onze mind maps werden goed ingeoefend. Een andere executieve functie die niet altijd zo goed loopt bij diagnoses van ASS en ADHD is tijd inschatten. Dus gingen we samen op voorhand nadenken om hoe laat we zouden moeten opstaan op de dag van ons vertrek. Even terugrekenen dus van onze vlucht, naar hoe lang op voorhand daar zijn, parkeren, rit, reserve nemen, opstaan en wassen…

We leerden ook wat geschiedenis door het te hebben over de Europese Unie waar Noorwegen geen lid van is en Svalbard vormt dan meteen nog een heel speciaal geval. Want het behoort wel tot Noorwegen maar is dan ook nog geen Schengenland. Dus we moesten ons internationaal paspoort meenemen. Zo leerden we ook meteen een lijstje maken  van wat we nog moesten doen en wat we moesten meenemen. Alweer een belangrijke executieve functie.

Uiteraard gingen 1 van de interesses ook uit naar het vliegtuig zelf. Zo zochten we op welke type van vliegtuig het zou zijn en welke route het zou vliegen. Zo konden we op vliegtuigradar24.nl volgen hoe ons vliegtuig zou vliegen. Maar hoe komt het nu eigenlijk dat een vliegtuig vliegt? Dus er kwam wat natuurwetenschappen en techniek bij. We hadden het nog eens over de wetten van Newton en Bernouilli, overdruk en onderdruk, … En via filmpjes en simulators leerden we zelfs (vereenvoudigd) hoe je een vliegtuig bestuurt. Hier enkele van onze filmpjes die we bekeken:

En uiteraard hoorde er ook bij om allemaal samen ’s avonds vliegertjes te vouwen en proberen de beste te vouwen! En geef toe Engels hadden we meteen als vak ook goed geoefend door deze filmpjes te kijken. En nog een leuk weetje… een even vluchtnummer brengt je naar het Noorden of naar het Oosten en een oneven vluchtnummer naar het Zuiden of het Westen. Dus onze windroos kwam ook meteen aan bod. Maar uiteraard ook het gradennet. Want geef toe als je naar het meest noordelijke punt van Europa gaat kan je dat toch niet vergeten. Longyearbyen, de hoofdstad van Svalbard ligt op 78° Noord.

Maar als je naar het Noorden van Noorwegen gaat in de winter dan denk je meteen aan het Noorderlicht. En ondertussen hebben we het 4 keer gezien en kunnen we ook al zeggen dat IMG_0847het echt prachtig is! Een echt WOOOOWWW-moment als het begint te dansen in de lucht. Maar goed dat wisten we toen nog niet 😉 Bij techniek kwam er net een stukje over de gloeilamp en lichtpollutie. Van lichtpollutie via bioluminescentie kwamen we ook bij de aurora terecht. Als je hier dan leuke filmpjes over kijkt op TED Education in het Engels dan krijg je een hele hoop vakken bij elkaar: Engels, Fysica, Chemie, Aardrijkskunde,… Het eerste filmpje “What is an aurora?” bracht ons bij een tweede filmpje “Solid, Liquid, Gas … and Plasma” en uiteraard moesten we het ook over golflengtes hebben en dus nog een derde filmpje. Dus vanuit onze techniek leerden we zoveel meer. We namen de Periodieke tabel der elementen bij om He, O en N op te zoeken. We leerden over magnetisme, de polen en de veldlijnen. We leerden over de aggregatietoestanden en voegden nog eentje toe t.o.v. het leerplan, namelijk plasma. We gingen vanuit dit plasma verder naar de werking van de plasma- TV. We leerden over golven, frequenties en periodes en de kleuren die erbij horen van het licht. En het leuke is dat we dit in Noorwegen nog een paar keer uitgelegd kregen en dat Thijssen het zelfs aan een gids mocht uitleggen. Als dat geen geïntegreerd onderwijs is 😉

Maar Thijssen kreeg soms ook zelfstandige opdrachten om weetjes op te zoeken op het internet. Zo ging hij op zoek naar weetjes over de Samicultuur, welke dieren er leven en meer specifiek weetjes over de ijsbeer. Als we dan bij natuurwetenschappen leerden over de tanden bij het spijsverteringsstelsel konden we weer mooi terugkoppelen naar de tanden van de ijsbeer.

Maar zeker zo belangrijk buiten die onderwijsactiviteiten was gewoon opzoeken in welk hotel we zouden verblijven, hoe het er uit zag, welke musea we wilden bezoeken, wat er te zien is, hoe ver het stappen is, waar we pizza kunnen eten… Die hele planning uitwerken gaf ook een voorspelbaarheid. En hoewel de zenuwen een dag voor ons vertrek hoog opliepen (en we het leren even moesten laten voor wat het was die dag) gaf deze hele uitwerking toch een rust. En dat was een belangrijks les voor ons allemaal. Goed uitwerken en goed plannen, geeft rust op dat moment en dus wordt de vakantie aangenamer voor iedereen. En als er dan iets onverwachts tussen komt of iets spontaan wordt gepland, dan is dat niet erg. Hij heeft altijd terug een houvast naar hoe het iets verder op de dag zal zijn.

Dus we planden leuk samen onze reis. We leerden ontzettend veel samen bij (uiteraard ook een paar woordjes Noors) op gebied van school (en wat echt wel leerstof was van hogere graden dan de eerste graad) maar we leerden ook hoe we een spannende reis toch voorspelbaar kunnen maken.

En nu we terug zijn… kan ik zeggen… HET WAS EEN TOPVAKANTIE!!! Noord-Noorwegen en Spitsbergen moet je echt nu op je bucket list zetten!!

Voor wie wil… dit is het Reisboekje dat we maakten. En nog enkele sfeerbeelden van onze supervakantie!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

Eerste examen!!

In het begin van ons thuisonderwijsavontuur – september 2016 dus – hadden we al zitten nadenken welk vak we als eerste zouden aanpakken om naar een eerste examen toe te werken. Het stond snel vast dat je daar iets voor kiest wat vertrouwen geeft. Dus moest het Engels worden voor hem. Hij spreekt zo goed Engels en het mooie is …. dat hij zich dat echt helemaal zelf heeft aangeleerd tot en met het “British” accent. Gewoon door te gamen en Youtube te kijken. En ik hoor bij sommigen al wat radartjes in hun hersenen kraken dat het dan toch wel niet helemaal correct Engels zal zijn. Dat kan… dat weet ik niet, want ik ben geen taalkundige. Maar alleszins op vakantie had hij ook twee Engelse vriendjes en hun ouders waren enorm verwonderd dat hij zo goed Engels sprak tot en met het accent toe. De oudste broer vond zelfs dat hij beter Engels sprak dan zijn jongere broer van elf 😉

Dus Engels zou het eerste examen worden. Maar ik wou toch eerst de handboeken doorlopen samen met hem. Ik wou hem immers niet het gevoel geven dat hij in dit systeem wel even examen kon maken zonder er iets voor te doen. Alhoewel ik er van overtuigd was dat hij zou slagen zonder dat we de boeken doornamen. Maar het leek me geen goede houding om aan te leren. En dan ga je plannen en de examenplanning bekijken. Elk examen wordt ongeveer 1 keer in de 2 à 3 maanden gepland. En Engels mondeling kwam nu eenmaal beter in het schema uit, Engels schriftelijk kwam te vroeg. Dus de datum werd gezet op maandag 6 februari. Spannend… eerste examen ooit voor de examencommissie!

Iets na het plannen van deze examendatum ging het minder goed met Thijssen – heel veel last van een heel druk hoofd – en we moesten ons tempo vertragen. Maar goed, je kan tot een week of zo je examen nog annuleren, dus nog meer even aankijken. Maar toch wel spannend, want de hele tijd gaat het door je hoofd uit. Gaat hij het wel kunnen? Een onbekende omgeving instappen… onbekende examinatoren voor hem…. hoe vallen die mensen mee…. kunnen die hem een beetje op zijn gemak stellen…. hoe reageren ze als hij blokkeert…. zal hij niet zo veel stress hebben dat hij zelfs niet wil binnengaan… zal hij goede dagen er voor hebben zodat hij die ochtend rustig is… of zal hij al zo in paniek zijn dat zijn hoofd nog drukker wordt en niet gaat… hoe gaat hij buiten komen… hoe moet ik het hem uitleggen als het niet meevalt…. gaat zijn zelfvertrouwen een deuk krijgen… Ik moet je niet vertellen zeker dat het in ons hoofd ook allemaal heel druk werd? Gelukkig heb je dan een lieve echtgenoot die je af en toe – of eigenlijk regelmatig – kan meenemen in de tol van je gedachten. En ook een superbegripvolle tienerdochter die dit al heel goed kan plaatsen en er kan over mee praten en vooral ook kan luisteren.

In de voorbereiding naar het mondeling examen toe wist ik dat het spreken op zich niet het ergste zou zijn voor Thijssen maar bedenken wat hij er over moet zeggen en hoeveel hij er over moet zeggen en hoe je zenuwen de baas worden. Dus gingen we ongeveer 3 weken voor het mondeling examen van start om over allerlei opdrachten kleine mondelinge voorstellingen te houden: je familie voorstellen, je laatste vakantie beschrijven, een boef uit een strip of game beschrijven, met een klacht naar de dokter gaan, een dokter interviewen over zijn beroep, je eigen karakter beschrijven, je droomjob omschrijven en welke kwaliteiten je er voor nodig hebt… Ik wist dat hij voorbereidingstijd zou krijgen in Brussel en dus moest hij dat ook oefenen. En net die voorbereiding vond hij het moeilijkst. Dus een stapje terug voor hem en eerst gewoon starten met het onderwerp te zeggen en hem er onmiddellijk over te laten praten zonder voorbereiding. Op rustige dagen ging dat vrij goed, maar op minder rustige dagen in zijn hoofd, kwamen er dan 2 zinnen uit. En in de letterlijke autiwereld was dat genoeg, want hij had toch geantwoord op mijn vraag. Dus dan maar weer even het doel uitleggen van zo een examen: “Het maakt niet uit wat je zegt, maar ze moeten kunnen horen dat je Engels kan spreken.” Ik denk dat dat de zin is die de afgelopen weken het vaakst uit mijn mond gekomen is.
En toen kwam de voorbereidingstijd er bij. Pffff…. dat was een moeilijke. Je krijgt dan een voorbereiding met 3 woorden op. “Lieve schat, je moet iets meer opschrijven, want op je examen vergeet je misschien dingen van de stress, en dan kan je altijd terugvallen op je blad”. “Nee… ik kan dat niet. Ik weet niet wat opschrijven en ik kan het toch zeggen?!” Maar blijven volhouden, allebei . Elke dag opnieuw een mooi leeg blad met 3 woorden er op 😉

Een week voor het examen gingen we dan echt examinator spelen met binnenkomen, zitten gaan,…, bedanken en keurig afscheid nemen. En ook toen toch weer even overschat. Vreemd, aan onze dochter heb ik precies nooit uitgelegd hoe ze zich moest gedragen: niet gaan zitten voordat ze het je zeggen, mooi beleefd en keurig groeten, mooi rechtop lopen, … Vond Thijssen maar heel vreemd allemaal! Hij was zo lief, slungelachtig en onzeker bij het oefenen de eerste keer. Maar dat kan dan niet natuurlijk, dus een gesprekje er over en oefenen. Tot een paar dagen er voor want hij vond dit deel nog het moeilijkste (nog moeilijker dan voorbereiden) en ik wou er niet te veel stress door opleggen. De laatste week gingen we dan van 1 opdracht per keer krijgen, naar 2 opdrachten per keer, naar 3 opdrachten per keer. Waar voel je je het beste bij? Alle 3 opdrachten eerst bekijken zodat je een zicht krijgt qua tijdsverdeling (te moeilijk voor iemand die niet goed over weg kan met tijd) of dadelijk aan de eerste beginnen? Het werd het laatste. Niet ideaal in mijn ogen, maar je moet kiezen in je stressfactoren en ik denk dat we er al genoeg hadden. En de 3 opdrachten werden voorbereid in 5 minuten. En terwijl hij in Brussel 20 minuten zou krijgen en 5 minuten extra omwille van de zorgklas. Oh jee, zou hij niet te zenuwachtig worden in die resterende 20 minuten dan?

Dus strategie nog eens bepaald over hoe voorbereiden.
– Probeer eerst wat gedachten te noteren in puntjes.
* Te moeilijk, daar kan ik niet op voorhand over nadenken. Dat komt als ik praat.

– Zeg het dan in je hoofd en schrijf terwijl wat op.
* Resultaat: 3 woorden

-Ga dan oefenen wat je gaat zeggen zodat je zeker weet dat je alle woorden kent.
* Maar dan hebben ze het toch al gehoord.
-In je hoofd oefenen!
* Ahh!

-Bekijk nu nog eens wat je heb opgeschreven. Kan je er echt niets meer bij schrijven?
*Resultaat: 1 extra woord

Ach ja, dan maar zonder echte voorbereiding. Hij praat eigenlijk ook heel vlot Engels en gebruikt woorden die ik niet eens ken en achteraf moet gaan opzoeken. Niet dat mijn Engels zo goed is, maar het niveau is toch hoger dan tweede middelbaar.

De donderdag voor het examen trokken we dan naar Anderlecht naar het examencentrum. Gewoon op voorhand al eens verkennen en wennen aan de omgeving. Daar sloegen de zenuwen al aardig toe. We gingen kijken waar we ons moesten aanmelden en een heel lieve dame gaf wat uitleg rond hoe het maandagochtend zou verlopen. Identiteitskaart afgeven en dan krijg je 2 stickertjes met je gegevens op. Die neem je mee naar het examenlokaal. Eentje is voor op je examen te plakken en het andere stickertje is voor op je aanwezigheidsattest dat je krijgt van de examinator. De inspectie ziet die attestjes blijkbaar graag als ze op bezoek komen. Vreemd… zouden ze toch zelf moeten kunnen opzoeken of je al bezig bent met examencommissie?! Maar goed, ze legde alles heel goed uit en wist ook al te vertellen dat zij er ook zou zijn maandagochtend. Fijn! Al 1 bekend gezicht voor hem maandagochtend.

Altijd zonde om naar Anderlecht te rijden en er dan verder niets mee te doen. Dus koppelden we er een kleine uitstap aan vast. In Anderlecht ligt de Hall of Fame… een park met allemaal graffiti. Dus gingen we op stap met het fototoestel om de mooi graffiti vast te leggen en de ideeën te laten komen om zelf graffiti gaan te maken. Dus wordt nog vervolgd!

Maar dan de laatste dagen in aanloop van het examen. Die donderdagavond, na ons bezoek aan het examencentrum, was hij erg nerveus. Hij kon niet slapen en trilde echt van spanning. Maar de volgende dagen ging het gelukkig beter en verdween het examen ergens in een ver hoekje in zijn hersenen. Zelfs de vrijdag nog een laatste keer oefenen voor het examen ging op een rustige manier. Het interview of de dialoog – wat altijd het laatste deel is blijkbaar op het examen- ging heel goed. Nog een laatste tip… reageer zeker even op iets wat de tegenspeler zegt en stel niet gewoon je vragen, want dan laat je horen dat je begrijpt wat je tegenspeler zegt. Hij is er klaar voor!

Zondagavond even dilemma. Gaan we het nu al bespreken hoe de maandagochtend zal verlopen en de kans pakken dat de stress weer heel erg hoog wordt of gaan we het pas maandagochtend zeggen en dan de kans pakken dat de stress zo een hoge berg blijkt te zijn dat de Mount Everest een mierenhoopje lijkt? Ons besluit lag voor de hand. Zondagavond rustig overlopen hoe de maandagochtend er zou uitzien. Opstaan om 5u40, tanden poetsen en omkleden, eten in de auto en in de auto op de iPad spelen, rustig toekomen waarschijnlijk tussen 7u en 7u30, dan nog rustig wachten tot 8:10 om aan te melden bij de vriendelijke mevrouw, dan wachten tot 8:40 in de grote zaal vooraan en dan naar boven naar lokaal 101 voor je examen, je krijgt je vragen en dan 25 minuten voorbereiden en dan 20 minuten examen. Denk er aan dat vanaf je examen bij de examinatoren begint alles in het Engels moet verlopen. Pff… de stress kwam, maar het viel nog mee. We hadden allemaal erger verwacht. Het in slaap vallen ging nog.

De ochtend zelf… Zelf stonden onze zenuwen tot het uiterste gespannen, maar masker op en kalm lijken! Alles verliep volgens plan, behalve de E314. Daar gebeurde om iets na 6u een ongeval en wat ik anders op een ruim kwartier rij, duurde nu 1u en 20 minuten. Dus we kwamen pas toe om 8u20. Nog op tijd maar het begon toch even spannend te worden. Maar vanaf dat moment konden we terug schakelen naar ons schema. Hij ging zenuwachtig binnen maar ging met rechte schouders binnen. En daar zit je dan als mama… Zal hij durven beginnen spreken? Zal hij niet in paniek slaan? Zal hij iets voorbereiden? Ondertussen je zenuwen ventileren naar het thuisfront via Snapchat. En dan na een tijdje hoor je dat hij aan het praten is. Oef, die stap heeft hij gezet. Je hoort dat het vlot gaat, dat het accent goed zit en de intonatie.
Maar dan komt hij buiten en het eerst wat hij zegt is: “Ik heb dat wel niet afgekregen. Mijn tijd was al om en mijn voorbereiding was niet af!”. Wat? Nooit meer dan 3 woorden willen opschrijven en nu plots tijd te kort? Dus het heeft geloond eindelijk al die keren oefenen op voorbereiden.

Zelf was hij er niet gerust op. Hij was verontwaardigd dat hij niet wist dat hij de foto’s en de dialoog die hij moest aanvullen mocht gebruiken tijdens zijn mondeling. Dat had hij pas op het einde van zijn examen door. Ze hadden gezegd dat hij zijn voorbereiding mocht gebruiken maar niet die foto’s! Tja, letterlijke interpretatie zeker 😉 En dan ga je zelf als je thuis komt wat lezen in de verschillende Facebookgroepen. Oei, blijkbaar heel wat tieners die dachten dat het goed ging en dan maar net geslaagd waren of zelfs niet geslaagd. Voor hem was het heel belangrijk om te slagen. Zelf vond ik dat hij het meest geslaagd was door gewoon durven te gaan en durven naar binnen te stappen in een onbekende omgeving met onbekende mensen. Dat had hij toch maar even goed gedaan. Maar ja… die punten die gaan zijn bevestiging zijn.

En dan begint het wachten. Soms staan punten van mondeling ’s avonds al op het platform en soms ook pas na 2 weken. Mijn Fitbit had heel wat stappen te tellen gisteren. 100Om het kwartier  naar de computer lopen om te kijken of er al iets op staat. Niks. Nog niks. Nog niks. Dus dan maar ’s avonds de avondspits in van rond rijden  voor hobby’s en eten maken. Daarna toch nog even snel controleren. Wat? Dat kan niet?! 100??!! Toch maar even checken. Website afsluiten en nog eens opnieuw oproepen. Nog altijd 100. Dochter even vragen om mee te komen kijken of ik het nu verkeerd zie of begrijp. Maar nee, die 100 blijft er staan. Ongelooflijk!!!! Ik wist dat hij heel goed Engels kan, maar dan in heel die onbekende omgeving binnenstappen en het toch nog zo goed doen?!

Dus toen naar Thijssen… Er viel zoveel stress af van zijn lijf als hij hoorde dat hij gewoon maximum had. Die muur waar Stef Bos zo mooi over zingt (Breek de Stilte) viel 5 seconden naar beneden. Net lang genoeg om ons allemaal een gemeende dikke knuffel te geven. Daarna ging de muur weer wat omhoog en vond hij het toch nog altijd niet fijn dat ze niet hadden gezegd dat hij die foto’s en dialoog mocht gebruiken. 😉

Hij kan het – en dan heb ik het niet over zijn 100%- zo maar binnen stappen in een onbekende omgeving en zijn ding doen. Op voorwaarde dat we het goed voorbereiden en dat hij daarna rust krijgt. Want dit vraagt zoveel dat de namiddag na het examen er rust moet zijn. En zelfs de volgende dag. Hij heeft goed gewerkt vandaag voor school maar we wilden ook naar toneel gaan. En dat was een stap te ver. Weer nieuwe prikkels terwijl die van gisteren nog niet uit zijn lijf zijn. Dus gewoon geluisterd naar wat zijn hoofd aangeeft en ons omgedraaid in het Cultureel Centrum en terug naar huis. Dat heeft hij wel  verdiend! En ook daar ben ik supertrots op dat hij durft aangeven als zijn hoofd STOP!!! schreeuwt.

Dus nog altijd superblij met onze keuze voor huisonderwijs!!

 

 

Thuisonderwijs… is telkens opnieuw kiezen

Thuisonderwijs organiseren is op zoveel manieren kiezen. Je kiest welke vakken je eerst gaat aanpakken…. wacht! Alleen dat is al een keuze! Alle vakken samen of enkele vakken er uit nemen. Maar je kiest ook elke dag opnieuw hoe je de dag zal indelen en hoe je een onderwerp zal aanpakken. Maar dat zijn logische keuzes bij thuisonderwijs. Maar je kiest ook voor je werk of je thuisonderwijs. En dat is toch een keuze die lang door je hoofd gaat, door je buik, eigenlijk door heel je lichaam.

Eerst maakte ik de keuze al om minder gaan te werken. Tegenover het zelfstandig leven 3 jaar geleden zelfs veel minder. Maar minder werk buitenhuis wou niet zeggen dat ik meer tijd had. Want je steekt heel wat tijd in thuisonderwijs. Leuke tijd! En toch verwonderen veel mensen zich er over dat je hier genoeg aan hebt en wat met je eigen sociale contacten. Maar eigenlijk vond ik het prima. Ik voelde me goed.

Dan komt de vraag (eigenlijk was het nog niet eens een vraag maar een lichte …tja lichte wat? Oppering, suggestie, …?) om terug iets meer gaan te werken en ondertussen loopt het thuisonderwijs op wieltjes.  Dus je denkt: Ja, leuk! Mijn collega’s terug zien, terug een klas vol leerlingen en vol met verhalen, terug een andere uitdaging en je zegt “ja”. Niet zo maar want ik had er al wel over nagedacht voor die lichte “suggestie” kwam. De ideeën borrelden al weer op om wat ik had geleerd in ons thuisonderwijs toe te passen op een groep.

Maar ondertussen loopt niet alles zoals je denkt dat het zal lopen. Autisme en ADHD houden zich niet altijd aan je plannen. Dus het hoofd werd hier thuis drukker en drukker en ging gepaard met hoofdpijn, buikpijn en misselijkheid. En even leek het terug naar af en leek het terug op naar school gaan vorig schooljaar. Dan moet je dus al een eerste keer durven kiezen om van je “jaarplan” af te stappen dat je had gemaakt. Geen gemakkelijke keuze, want als er een plan is gemaakt houden we ons daar graag aan. Dus het werd kiezen om het plan overboord te gooien, want dat is toch net waarom we kozen voor thuisonderwijs. Even geen plan met leerstof op maar meer rust creëren in het huis!

Toen kwam de keuze die ik lang tegenhield: opstarten van Rilatine of niet. Ik dacht altijd dat ik met rust en eigen ritme medicatie zou kunnen tegen houden. Maar iemand huilend in je armen houden omdat zijn hoofd zo druk is en zo pijn doet, doet dat vastgeroest gedachtegoed wel wijken. Dus je beslist samen met je partner na heel wat gesprekken dat het Rilatine zal worden. Gelukkig zijn er vrienden en familie in de buurt die je helpen met die beslissing of die je kunnen vertellen uit eigen ervaringen. En uiteraard Facebookgroepen. En oh ja,… ook die eigen ervaringen werden hier waar. Eetlust verminderde en dat was al niet nodig want hij eet al bijzonder slecht. Maar ook de nachtrust verminderde drastisch en nog steeds. We kregen nachten van enkele uren slaap en de volgende dag gewoon verder en weer terug een korte nacht. Maar ondertussen verbetert de hoofdpijn niet. En weer zijn er dan gelukkig vrienden die zeggen… even volhouden want het betert wel.

Maar dan komt de eerste maandag na de vakantie dichterbij en moet je starten. Je ziet de situatie niet verbeteren en weet dat je een beslissing moet nemen. Sommige situaties geven je dan dat laatste duwtje om de knoop door te hakken en helemaal te stoppen met werken voor school. Ja, ik wil voluit voor mijn thuisonderwijs gaan en vooral om rust te “scheppen” in zijn hoofd en dus ook in ons huis. Een pijnlijke beslissing want je laat collega’s in de steek en leerlingen die je nog niet kent. Maar je weet met je hart dat je de beste beslissing neemt voor je eigen gezin. Maar je hoofd staat nog in tweestrijd. Want je geeft ook graag les te midden van leuke collega’s en in een klas vol leerlingen. En uiteraard geef ik ook graag thuisonderwijs want ik kom nu met alle vakken in contact en kan alles integreren met elkaar. Maar de hoofdreden blijft “rust” in zijn hoofd. Dus ook je hoofd gaat langzaam aan je hart volgen. En het belangrijkste … een partner en een gezin dat achter je keuze staat.

En dus kies je niet 1 keer voor je thuisonderwijs maar blijft het eigenlijk telkens opnieuw kiezen als er zich weer kansen voor doen. Dus je kan wel zeggen dat ons thuisonderwijs een heel bewuste keuze is en met veel liefde gemaakt!

En kijk daar is het eerste lichtrandje al na deze keuze. De beslissing heeft rust gebracht in domino
zijn hoofd, in mijn hoofd en dus begint ook de rust in ons gezin terug te keren. We hebben weer gekozen om te werken met een andere planningsmanier en we pakken sommige vakken anders aan. Het is een beetje zoals dominoblokjes. Door de ene keuze te maken ga je alles weer eens herbekijken en ben je weer aan het “finetunen”.

Dus hoe moeilijk de keuze ook was, ze is weer bewust gemaakt en we gaan er nu weer voluit tegen aan. Ook al betekent voluit dan eerder rustig in het geval van autisme en ADHD. En misschien is dat wel nog mijn grootste uitdaging 😉

 

Trademarks in Hasselt-Genk… Wij gingen aan de slag!

Als je thuisonderwijs geeft ben je altijd op zoek naar wat er wordt georganiseerd in de buurt. Je kan dan natuurlijk mee genieten van die organisatie, je trekt er weer eens op uit en die organisatie geeft een kapstok waar je gaandeweg 100-dingen aan kan vasthangen. Trouwens dat probeer je ook te doen als je les geeft in een gewone school, dus niets nieuws. Alleen laat het thuisonderwijs je toe om daar nog wat vrijer mee om te springen. Je kan het in alle vakken gebruiken en je weet dat natuurlijk van elkaar omdat je de enige juf bent! Dus je kan stoppen met in vakjes te denken…

Wij gingen aan de slag met Trademarks  ergens halfweg november.  Er bleken allerlei tentoonstellingen te zijn in Hasselt en in Genk en het was leuk natuurlijk dat er een map was met lesmateriaal en allerlei info en ideeën.

We gingen eerst thuis aan de slag hiermee en keken naar het filmpje van Logorama. Een filmpje is meestal een schot in de roos, want heel wat tieners lezen sowieso niet meer graag maar kijken liever naar een filmpje. En onthouden er ook veel meer van. (Eventjes tussendoor… daarom gebruiken we ook zo veel filmpjes van TED education thuis) Net in die week waren we ook bezig voor Techniek met de verschillende manieren om beelden te maken (microscoop, PET-scan, … maar ook animatiefilm en stop-motion). Dus dit sloot weer mooi aan en gaf ons het idee om meteen zelf een stop-motion film te gaan maken, of beter gezegd “filmpje”….En we zouden ook zelf een Logoramacity gaan bouwen. En bij dat bouwen kwam meteen onze wiskunde naar boven waar we bezig waren met kubus en balk en hun manteloppervlakte en ontvouwingen. Dus dat konden we dan toch even mooi knutselen. En kijk het resultaat was leuk en het bouwen was nog leuker!

We filmden ook onze logostad! Kijk maar!

En dan ons stop-motion filmpje maken. Geef toe! Hier komt zo veel bij kijken en kan je zoveel aanleren dat het gewoon een superdankbaar onderwerp is om mee te vertrekken.

En ook dat resultaat mocht er weer zijn! Oordeel zelf maar!

Wat dan zo leuk is… is dat er spontaan andere ideeën uit Thijssen zelf naar boven komen. En die sluiten niet meer aan met het idee waar we van vertrokken, maar dat maakt thuisonderwijs net zo leuk. Want je kan daar gewoon tijd voor maken. Thijssen bedacht zelf een stop-motion filmpje en  regelde zelf hoe het moest gedaan worden. En dat is toch leuk om die executieve functies van plannen en organiseren toch weer aan te scherpen. Dus we konden meteen ook onze auticoaching weer afvinken die dag 😉

Kijk hoe Thijssen zijn epic back-flip deed!

Maar in de map met lesmateriaal zat nog meer. Zo speelden we ook memory met allemaal logo’s en zochten we verhalen op rond die logo’s en bespraken we kleurgebruik en en hoe herkenbaar een logo is en hoe logo’s soms veranderen en waarom. Enne… wie de winnaar is van de memory is ook wel duidelijk zeker?

Maar ook tijd om op stap te gaan. Toeval wou dat ik ook net aan het kijken was om een schooltoneelvoorstelling mee te pikken. En in Genk in C-mine boden ze de toneelvoorstelling “Dis-moi wie ik ben” aan en in C-Mine was dan ook nog een stuk tentoonstelling van Trademarks. Twee vliegen in 1 klap want een opdracht rond Trademarks was ook op zoek gaan naar wie je bent. Veel jongeren willen dit immers laten zien door gelinkt te worden aan bepaalde merken. Maar het toneel over 2 Afrikaanse meisjes die op zoek gaan naar wie ze zijn in hun 2 culturen bracht natuurlijk nog heel wat andere onderwerpen met zich mee. We leerden over Afrika, racisme en de verschillende onderdelen van toneel

En het toneel was goed! Het sprak aan met de nodige humor en het bracht een leuk gesprek op gang in de auto naar huis. Maar natuurlijk deden we nog heel wat meer op C-mine voor we naar huis gingen. We moesten ook nog de tentoonstellingen bekijken.

En op C-mine zijn en het doolhof niet doen? Dat kan al helemaal niet. En ook hier komt weer wat auticoaching naar boven. Want een doolhof is nu niet echt het voorbeeld van voorspelbaarheid. Dus soms was het een beetje over de streep trekken maar dan nooit met een stevige rugduw… gewoon op eigen tempo. Eerst veilig rondom het doolhof gaan kijken en dan stap voor stap.

En paar weken later op een moeilijke namiddag werkten we nog verder aan ons thema van Trademarks. Een moeilijke namiddag omdat hoofdpijn en een veel te druk hoofd de laatste tijd zijn intrede heeft gedaan. Dus moeten we regelmatig ons schema overhoop durven schoppen. Niet makkelijk als controlefreak voor mezelf maar de voorzichtige schop wordt vanzelf een stevige schop als je ziet wat het oplevert voor je kind. Maar goed… zo gingen we dus op een namiddag aan de slag om met een profielfoto duidelijk te maken wie we zijn. Met welke voorwerpen laat je zien aan iemand wat je belangrijk vindt of wie je bent. Eerst geen gemakkelijke opdracht want je moet je verplaatsen in iemand anders, je moet gaan verbeelden en daarna moet je weer keuzes maken omdat niet alles op een foto kan. Allemaal geen gemakkelijke ‘dingen’ voor iemand met autisme waarvan het hoofd dan ook nog erg vol zit de laatste tijd. Maar op een rustig tempo kwamen we tot een superresultaat en vond hij het geweldig.  En ik ook….

En zo hadden we heel wat vakjes van ons onderwijs samen gebracht in 1 thema. En ons thema is nog niet afgelopen, want we hebben nog wat plannen. Want waarom zou ons ene thema helemaal voorbij moeten zijn als we aan ons volgend thema bezig zijn?

Zalig… de ene dag denken we in vakjes maar de andere dag heeft het hoofd liever geen vakjes. De ene dag kan het hoofd supersnel werken, maar de andere dag heeft het hoofd rust nodig. En dat kan allemaal dankzij ons thuisonderwijs! Nog altijd even blij met onze beslissing!

 

 

Het nut van een plan

Je kent dat gevoel wel als ouder of als leerkracht dat je wil dat je kinderen of leerlingen graag iets aanpakken volgens een plan. En dat zij dat net niet nodig vinden. Er komt dan een gefrustreerd gevoel opborrelen want je weet al hoe het gaat eindigen. En eigenlijk zouden zij dat ook moeten weten want het is niet de eerste keer dat zo’n aanpak zonder plan mislukt. Stel je dan een tiener met ASS en/of ADHD voor dan kan je dat frustrerende gevoel rustig nog eens met een factor 10 vermenigvuldigen. Je weet hoe hard zij het nodig hebben (executieve functies lopen niet altijd zoals verwacht), maar je weet ook hoe goed zij zelf vinden dat ze dat wel in hun hoofd kunnen doen. Dus was ik wat blij dat ik hier ontdekte hoe ik op een rustige manier kon laten zien dat we een plan van aanpak nodig hadden. En dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat ik het kon koppelen aan een interesse. Dat weet iedereen uit de boekjes , maar als je dan die interesse vindt waarbij ze het aannemen van je en het tot een goed einde brengen, dan geeft dat een aardig goed gevoel. Zowel voor hem, als voor mij!

Hij is natuurlijk erg gebeten door techniek en wetenschappen en dan even terugdenken aan wat je zelf fijn vond in je opleiding helpt . Voor zowel wiskunde als techniek moet hij cavalièreperspectief en ontvouwingen kunnen tekenen. Dus ging ik op zoek naar mijn oude tekenplank en moest hij een doos met opgegeven afmetingen op schaal tekenen in cavalièreperspectief en de ontvouwing in een andere schaal. img_6987
Als je dit snel en goed wilt doen, kan je best een plan van aanpak hebben. Het begint al met te kiezen waar je op je blad zal beginnen (zeker bij de ontvouwing belangrijk). Dus moest hij al beginnen met een schets om de afmetingen te bepalen en zo te kijken waar hij best op zijn blad kon beginnen. Als je dan vlot wil tekenen met een tekenplank, kan je best ook lijnen die in dezelfde richting lopen (evenwijdige lijnen dus) zoveel mogelijk allemaal achter elkaar tekenen. Een kwestie
van je latten niet de hele tijd te moeten verleggen of je plank img_6988niet te moeten ronddraaien na elke lijn. En het is dan natuurlijk extra leuk als er tussendoor eens wordt gezegd: Je
hebt gelijk, dan gaat het inderdaad sneller en beter. Verder ook nog dunne hulplijnen leren tekenen en daarna afmeten in plaats van lijnen onmiddellijk op de juiste maat te willen tekenen. Want lijnen onmiddellijk met de juiste afmeting tekenen als je onder een hoek van 45° tekent is niet zo handig. En dunne lijnen tekenen was ook weer een extra motorische vaardigheid (zeker omdat de schrijfmotoriek ook wel  kan haperen bij kinderen met ASS).

img_6984Daarna de tekening in inkt zetten. Dat is terug een stap die heel wat aandacht vereist en ook een plan. Nu teken je niet alleen best alle evenwijdige lijnen na elkaar maar nu begin je ook nog best van boven naar beneden om zo je inkt niet uit te wrijven. En dan ook nog eens denken aan de verschillende soorten pennen en soorten lijnen afhankelijk van zichtbare en onzichtbare lijnen. En kijken dat je je lijn niet te ver tekent en meteen juist want je kan niet gewoon gaan gommen. Dus wat doe je dan bij een fout….
Iedereen die ooit op kalkpapier een tekening heeft gemaakt, weet img_6986wat dan komt… De foute lijntjes of lijntjes die te ver getekend zijn voorzichtig weg krassen met een mesje. Terug een hele motoriek. En dan een niet te schatten motoriek: alle potloodlijnen weggommen zonder dat je blad kreukelt.Alleen
vertelde hij ’s avonds aan zijn zus dat het wel niet zo erg was dat krassen op kalk zoals ik altijd vertelde. Maar toch even rechtzetten aan die lieve wijsneus dat er op onze kalken vroeger bij het ontwerpen van een machine wel net iets meer lijntjes stonden dan bij zijn balk…

En dan tot slot zijn we de balk ook gaan tekenen op Tinkercad. Als je ooit een leuke online tool zoekt om 3D te tekenen met je tieners, dan moet je zeker Tinkercad eens bekijken. Natuurlijk met de eenvoud van de computer konden we daar iets verder gaan en ook al boringen aanbrengen. Maar kijk hij vond de tekening op de kalk toch nog altijd cool, ook al was het op de computer zoveel eenvoudiger.

img_6994

Het was zo een leuke ervaring omdat hij zo geïnteresseerd was en het goed wou doen. Eigenlijk bijna perfect wou doen (heb echt moeten zeggen dat dat kleine tikkeltje niet weggekrast moest worden) en ook dat was dan weer een leerschool want perfect kan niet. En omdat hij gebeten was om het goed te doen nam hij het aan om volgens een plan te werken en als hij het plan toch even niet volgde, zag hij bijna onmiddellijk dat het dan minder goed werkte. Dus …

…mission accomplished en met heel veel vliegen in 1 klap:

  • wiskunde en techniek oefenen
  • leren werken volgens een plan
  • fijne motoriek oefenen
  • leren luisteren en advies aannemen
  • perfect kan niet
  • en vooral….. succesbeleving!

Dus eigenlijk een beetje zonder dat ik het had verwacht heb ik op een fijne, ontspannen manier ingezien hoe ik vanuit een interesse iets kan aanleren wat ze anders niet van me willen aannemen. Dus weer een stap gezet om de executieve functies te verbeteren want voordat ze een plan zelf kunnen gaan maken moeten ze wel eerst het nut er van inzien natuurlijk.

 

De sprong in het halfduister

Elke ochtend een zenuwachtig kind, hoofdpijn en buikpijn van de stress… Hoe zal het vandaag gaan op school, gaat er iets speciaals gebeuren, gaat er veel lawaai zijn in de klas, gaat de toets lukken, ga ik mijn vrienden begrijpen, ga ik weten wat zeggen in de groep…. Zo veel vragen in zijn hoofd en zo weinig antwoorden ’s ochtends. Soms waren die antwoorden er wel ’s avonds en vaak ’s middags al maar soms ook niet omdat alles geblokkeerd zat in zijn hoofd. Soms waren die antwoorden positief en soms negatief en soms wist hij het niet…. Zoveel stress en chaos in zijn hoofd, en moet onderwijs nu niet net opbouwend, motiverend, positief zijn en je energie geven?

Begrijp me niet verkeerd. Dit lag zeker niet aan de supermeester die hij had in het laatste jaar van de basisschool. Een supermeester die begreep wanneer het te veel werd in zijn hoofd en die altijd klaar stond om te proberen het op een andere manier te doen. Als we ooit mensen gaan “clonen”, dan draag ik hem meteen voor om “gecloned” te worden. Zodat meer kinderen van deze supermeester zouden kunnen genieten. Maar autisme en ADHD maakten te veel chaos in zijn hoofd.

Maar als zelfs een supermeester de blokjes in zijn hoofd niet terug op orde krijgt tijdens de dag, hoe moet het dan in het middelbaar gaan. Dat was de vraag die voor chaos zorgde in ons hoofd, als ouders. Elk uur een andere leerkracht, elk uur een ander vak, elk uur weer andere prikkels, elk uur weer andere afspraken en gewoontes, elk uur … En geef toe, niet elk uur is even positief: niet qua leerkracht, niet qua vak, niet qua afspraken en niet qua gewoontes. Het deed ons alleszins nadenken over thuisonderwijs, maar dan onderwijs op een andere manier.

Freinetonderwijs heeft altijd een bijzondere plek in ons hart gehad. We hebben zelf ondervonden hoe onze dochter een kindertijd heeft gehad zonder huiswerk en toetsen studeren en toch meteen mee was op de middelbare school. Maar ook Freinetonderwijs is geen sluitend antwoord op de chaos in zijn hoofd. Ook daar liep het het ene jaar beter dan het andere, ook daar was de insteek van de leerkracht heel belangrijk.

Vermits we tot dan de stuurlui aan wal waren die het beter wisten, werd het tijd om aan boord te gaan en het zelf gaan te doen. We gaan de chaos in zijn hoofd trotseren en het tot een kalme zee proberen te brengen door op een andere manier te gaan onderwijzen…. We geloven sterk dat onderwijs op een andere, meer aantrekkelijke manier kan.

Ook al had ik dan een schema opgesteld en veel informatie opgezocht, toch blijft het een sprong in het halfduister. De zee is woelig en je wil natuurlijk veilig door die zee uit met je kind.Maar ons hele gezin staat er achter en we gaan samen op avontuur met een sprong in het halfduistere woelige water. Want volgens ons kan je dit alleen waar maken als je heel gezin er achter staat. De zus gaat immers nog naar een gewone school en moet dus dit thuisonderwijs ook een plek kunnen geven.