Leidt streng zijn tot beter leren?

Eerste reactie van mezelf op deze vraag is meestal: absoluut niet! Maar na de inzage van Dirkje haar examen wiskunde moet ik zeggen: ja, streng in de zin van veeleisend leidt tot beter denkwerk. Maar eerst misschien even uitleggen wat een inzage is bij de examencommissie.

Op de examencommissie mag je nooit een examen gaan inkijken als je geslaagd bent voor een vak. Niet echt fijn, want je kan niet echt leren van je fouten. Dus omdat Dirkje haar examen wiskunde uit twee delen bestaat, hadden we toch de kans om haar examen gaan in te kijken ook al was ze geslaagd. Dirkje had zelf een heel goed gevoel over het examen en het resultaat liet dat niet echt duidelijk zien. Dus we waren benieuwd.

Tijdens zo een inzage krijg je op een computer je ingescand examen (sommige examens zijn nog op papier) en de correctiesleutel te zien. Verder kan je per vraag typen wat er volgens jou niet correct verbeterd is. Ik vond het kunnen inkijken van de correctiesleutel al heel leerrijk. Want dan ziet een leerling tenminste wat er precies verwacht wordt. Er werd ook duidelijk aangegeven waar hoeveel punten opstonden. Op zich was het niet volledig oneerlijk verbeterd (we hebben wel bij heel wat vragen commentaar genoteerd) maar het is vooral streng verbeterd. Heel vaak kan je nog maar weinig tot geen punten meer halen als er in de eerste regels van een oplossing een fout staat. En dat is volgens mij toch niet altijd in het klassieke onderwijs. Als het maar een klein foutje is en het daardoor dezelfde soort oefening blijft, krijg je echt nog wel punten op je methode. En net die kleine foutjes zijn een teer punt voor iemand met ADHD. Moeten ze er daarom rekening mee houden? Nee, dat hoor je me niet zeggen. Maar ik geloof dat door er veeleisender op te zijn, Dirkje wel vroeger had kunnen leren om nauwkeuriger te zijn. Dirkje zegt nu ook dat leerkrachten haar vaak zegden dat ze nauwkeuriger moest zijn of beter moest lezen. Maar voor iemand die er problemen mee heeft, is dit te vaag. Maak het concreet en leer het stap voor stap aan. Dus dat hebben we gedaan naar haar volgend examen toe. Ik ben benieuwd want het volgende examen (fysica) is afgelegd maar nog niet verbeterd.

Maar eigenlijk is het een gemiste kans in het klassieke onderwijs. Dirkje had altijd goede punten en je krijgt als ouder dan geen examen te zien. Jammer, want daardoor weet je eigenlijk niet waar het ligt en ga je eerder uit van dan eens een fout door iets gewoon fout te doen, dan door iets niet te begrijpen, dan door niet nauwkeurig te zijn, … Maar uit het inkijken van het examen bleek al heel snel dat Dirkje de leerstof begreep. En eigenlijk wist ik dat ook wel van voor het examen als ze soms iets kwam vragen. Daarom dat ik zelf ook verbaasd was over haar resultaat. Maar Dirkje haar lager resultaat kwam bijna puur uit onnauwkeurigheid. Zelf had ze ook het idee dat ze op school op dit examen zeker 15 tot 20% beter zou gescoord hebben en ik kan haar niet tegen spreken vanuit mijn eigen ervaring op verschillende scholen. Maar door toch altijd zo veel punten te krijgen op haar werkwijze hebben ze haar ook niet geleerd om op zoek te gaan naar manieren om nauwkeuriger te leren werken. En dat was nu eigenlijk toch een belangrijk doel naar later toe.

Dus “ja, strenger in de zin van veeleisender leidt tot beter leren”. Maar het is hard af en toe en het moet groeien natuurlijk. Maar door er niet veeleisend op te zijn wordt het zeker niet geleerd volgens mij. Dus ze hadden dit eigenlijk stap voor stap moeten aanleren via allerlei hulpmiddelen en trucjes om haar zo haar nauwkeurigheid te verhogen. En het is ook vooral hard omdat we in België niet met centrale examens zitten. Dus het verschil tussen de leerlingen kennen speelt bij het verbeteren niet mee. En onbewust is dat anders altijd volgens mij. Maar vooral ook of je zelf de leerstof hebt overgebracht bij de leerlingen. Je schat daardoor al beter in wat je leerlingen kunnen en je leerlingen zijn ook gewoon aan je vraagstelling en weten waar jij de nadruk oplegde. Maar ook bij het verbeteren ga je anders te werk of jij de leerstof gaf of niet, je houdt rekening met je accenten. En met jouw eigen accenten blijf je ook rekening houden, ook al gaf jij de stof niet. Dat heb ik zelf ook ondervonden toen ik examens fysica en beheer it-systemen moest verbeteren van leerlingen waar ik de lessen niet had gegeven. Of eigenlijk moet ik zeggen dat de leerlingen het ervaren hadden en dat hun resultaat ongeveer 10% lager lag.

Maar ook doordat het examens zijn waarbij je geen leerkracht had om het uit te leggen, moeten leerlingen wel veeleisender worden. Ze moeten zorgen dat ze alle mogelijke soorten oefeningen inoefenen want je weet niet wat die examinator belangrijk vindt. Dus meestal kan je je niet beperken tot 1 handboek. Of in je vakfiche staat dat je goniometrische ongelijkheden moet kunnen oplossen. Maar hoe ver gaat dit of hoe moeilijk? Allemaal wat een leerling zelf moet leren inschatten en dus veeleisender wordt. En ja, dat leidt tot beter leren. Dus volgens mij ligt de moeilijkheid van examencommissie niet in dat de vragen zo veel moeilijker zouden zijn, maar wel doordat je zelf moet op zoek gaan en zelf moet bepalen hoe diep je het moet studeren. En ook omdat je geen enkel idee hebt wat de opsteller van het examen belangrijk vindt of wat je kan verwachten.

Dus eigenlijk ben ik ondertussen voorstander geworden van centrale examens. Vroeger was ik er tegen omdat ik bang was dat scholen zich dan zo specifiek zouden richten op het behalen van goede resultaten op die examens. Maar ik geloof toch wel dat het systeem er door eerlijker wordt. Op dit moment is het niet zo een probleem als je in België wil verder studeren. Maar in het buitenland worden vaak cijferlijsten gevraagd. En wat 78% op de ene school is, is maar 63% op een andere. Soms durft het zelfs binnen 1 school erg variëren omdat leerkrachten niet samen examens willen opstellen. Dus ja centrale examens, maar dan wel volgens het principe van de IELTS-examens. Je krijgt een niveau per vak en niet zo zeer geslaagd of niet geslaagd. En voor sommige richtingen zal je dan bijvoorbeeld maar niveau 3 voor Frans moeten hebben maar voor wetenschappen niveau 7.

Wat onze inzage opleverde weten we nog niet. We wachten ondertussen al weken op het resultaat daarvan. Maar ondertussen heeft ze ook haar punten van het andere deel van wiskunde en ook daar was ze op geslaagd. Dus weer een vak van het lijstje af. Als fysica geslaagd is, dan is het nu nog enkel chemie. Maar voor Fysica zijn we nog meer benieuwd, want daar moest enkel nog maar het resultaat voor de vraagstukken ingevuld worden op computer. Dus niks punten voor werkwijze, het is juist of fout. En dan zijn we bijna op het einde van de rit voor Dirkje. Maar de terugblik op dat jaar examencommissie en huisonderwijs is voor een later blogje.

Advertenties

En dan komt de vraag… volgend jaar terug naar school?

Jezelf in vraag stellen is goed en ook de keuzes die je hebt gemaakt natuurlijk. Situaties veranderen of soms blijken zelfs zonder veranderingen gemaakte keuzes toch niet de beste. Dus moet je af en toe stilstaan en rondkijken.

Je doet dat in huisonderwijs volgens mij heel veel: afvragen of school beter is, welke dingen mist hij, hoe kan ik die opvangen. Zeker als ik dan in de media weer lees dat heel wat ouders kamperen voor de KIDS om hun kind in te schrijven voor type OV4. Nu ik weet nog altijd waarom ik dat toen niet de beste keuze vond voor Thijssen, maar ik begrijp ook wel dat dat voor ander kinderen en andere situaties absoluut een goede keuze is. Maar toch twijfel je al wel eens. Maar met een post te lezen over iemand die inderdaad had gekozen voor een autismevriendelijke onderwijs maar die volledig vastliep op te weinig uitdaging dan, was ik toch weer blij met ons systeem.

Maar heeft het huisonderwijs Thijssen ook geholpen? Ik denk dat ik daar heel eerlijk en zonder te stoefen volmondig “JA” op kan zeggen. Thijssen is enorm gegroeid. Door de rust die hij heeft gekregen is hij rustiger geworden en begint hij terug veel socialer te worden. Op feestjes komt hij terug gewoon regelmatig bij de groep zitten en praat hij mee. En wat ik vooral belangrijk vind, is dat hij voelt en weet dat hij dan wel nadien rust moet nemen. De volgende dag is dan meestal geen topdag in ons werken. Maar kijk, dankzij ons huisonderwijs kunnen we dat inplannen. Ook omdat hij niet continu stress voelt door de vele kleine toetsen op een school, of door al gewoon aan te passen aan elkestresstienerschool leerkracht in school, en met alle leerlingen rekening te houden kan hij nu wel vlot alle dagen werken. De stress gaat voor iemand met autisme immers zeker niet alleen om die kleine toetsen, die stress voelen andere kinderen ook. Maar Thijssen kan dan ook nog eens niet zo goed tegen fouten maken, dus dan brengen kleine toetsen wel stress mee. Maar ik denk dat het vaak mis loopt omdat deze tieners niet aan “leren” toekomen in een klas of toch niet zo veel als ze zouden kunnen. Er gaat al zo veel energie naar aanpassen aan de regels van elke leerkracht, ontcijferen wat puberende jongeren bedoelen met bepaalde opmerkingen, je weg vinden in het schoolgebouw, denken aan wat je voor dat vak moest meebrengen, je al zorgen maken over de drukte in de eetzaal, zorgen maken over de chaos straks bij het fietsenrek, een opmerking die in de klas algemeen gezegd wordt maar die persoonlijk wordt opgenomen, … Probeer nog maar eens open te staan om te leren als je brein bezig is met al die blokjes op een juiste plek te krijgen. En die rust krijgt Thijssen nu waardoor hij kan groeien. En hij leert die dingen ook zoals dat het een algemene opmerking was en niet persoonlijk, maar dan nu in mondjesmaat zodat hij ze ook echt kan leren en niet volledig vast loopt.

jaDus “JA” Thijssen heeft door die rust de kans gekregen om te groeien. Hij kan nu ook veel beter zelfstandig werken. Anderhalf jaar geleden kon Thijssen letterlijk nog geen 5 minuten alleen werken. Hij schoot op voorhand al in paniek over wat hij moest doen als 1 van de opdrachten niet duidelijk zou zijn en bedoelde ik mijn opdracht wel zo zoals hij het begreep? Nu heeft hij leren opdrachten op voorhand door kijken of leren een opdracht overslaan en rustig doorwerken. Hij heeft ook leren zoeken op een opdracht en in zijn geval ook zeker belangrijk hij heeft leren zijn aandacht terug focussen. Het kan allemaal nog beter, hè! Maar we zijn absoluut serieus aan het klimmen op deze groeicurve. We hebben dat via een heel geleidelijke aanpak gedaan en via verschillende wegen. Sommige werkten, anderen niet. En ik ben best trots op ons allebei dat we zo ver zijn gekomen. Ik zit nu bijvoorbeeld op dit moment in het examencentrum met Dirkje voor het examen Biologie en Thijssen is thuis zelfstandig aan het werken: CNN10 kijken, sportoefeningen doen, lezen in boek voor Frans, lezen in boek voor Nederlands, oefeningen getallenleer op papier, digitale oefeningen natuurwetenschappen, oefeningen Frans op papier, digitale oefeningen op woordenschat Frans en 2 lesjes Duolingo Frans. En ik zie hier via onze Google Classroom welke digitale items hij al heeft gedaan.

Maar je kan zelf wel op heel wat vragen “JA” zeggen, maar wat wil hij? Af en toe kwam op het einde van het eerste schooljaar wel de opmerking dat hij vrienden miste. Toen was eigenlijk zijn besluit dat hij naar verschillende scholen wou gaan kijken dit schooljaar om zo zeker de juiste beslissing te nemen. Maar ondertussen heeft Thijssen zichzelf zo goed leren kennen. Als we een aanpassing doen in ons werkschema, zegt hij ook vaak dat dat niet mogelijk zou zijn op een school. En dat is ook natuurlijk. En zonder die aanpassing zou hij ook die dag wel overleven, maar de opeenstapeling van de volgende dagen zou dan te veel worden. En nu trekt hij tijdig aan de rem en kan hij weer veel sneller op een goed tempo terug werken.

Dus toen we gisteren gingen beslissen om het Frans examen dit schooljaar of volgend schooljaar te doen, hebben we alles eens afgewogen. Als hij volgend schooljaar wil starten in een school in de tweede graad moet hij immers zeker dit schooljaar Frans nog afleggen om zo zijn getuigschrift voor de eerste graad te halen. Als hij niet terug in een school start, kunnen we het examen Frans verschuiven naar volgend schooljaar en andere vakken van de tweede graad waar hij sterk in is nu al afleggen, zoals bv Engels. Dus hier zijn onze overwegingen:

  • Het loopt goed eigenlijk thuis. Ik heb mijn ritme gevonden en ik voel me er goed bij.
  • Ik wil liever pas het examen Frans maken als ik me er echt klaar voor voel. En daar kan ik hem geen ongelijk in geven want het is toch heel wat moeilijker dan op school. Ze krijgen een viertal luisteroefeningen en leesoefeningen en dan nog twee schrijfoefeningen. Maar de onderwerpen liggen niet vast op voorhand. Dus er is ook geen vaste woordenlijst die ze moeten kennen. Dus dat betekent dat ze een heel brede kennis moeten hebben. Voor het mondeling moeten ze een dialoog, een discussie en monoloog doen na 20 minuten voorbereiding. Ook hier zijn de onderwerpen niet op voorhand gekend en moet je dus al wel echt goed Frans kunnen en durven spreken. En eerlijk gezegd weet ik niet zo veel scholen waar er op die manier taalexamens worden afgenomen in de eerste graad. Leerlingen kennen meestal onderwerpen, of zeker woordenlijsten. En voor de spreekoefeningen weten ze heel zeker welke onderwerpen of welke dialogen.
  • Ik wil liever dan stilaan terug wennen aan school door allerlei cursussen te gaan volgen verspreid over een langere periode.

Dus het besluit is genomen en het wordt nog huisonderwijs volgend jaar voor Thijssen. En we gaan dus het Frans examen uitstellen. Zo hebben we het alleszins al aangepast in onze planning en dat geeft ons tijd om weer wat meer vakken te mixen. We starten beslissingbinnenkort wiskunde, chemie en fysica van de tweede graad op. Thijssen vindt het vreselijk om zich te concentreren op enkele vakken en dus een paar keer per dag hetzelfde vak te moeten doen. Hij heeft liever veel afwisseling en veel vakken gecombineerd in een project. En laat dat nu ook zijn wat ik het liefst heb. Dus “joepie” de ideeën kunnen weer groeien want we moeten nu toch weer tegen 2 deadlines minder aan werken. De andere examens houden we wel aan. Dus vrijdag natuurwetenschappen, dan einde maand wiskunde, in mei economie en in juni aardrijkskunde. En tussendoor gaat hij de twee examens van Engels tweede graad afleggen. Het programma is dus nog druk genoeg, maar we zijn uiteraard met al deze vakken al lang bezig, dus we kunnen rustig werken.

Gek! Ik vind het een mooie beloning dat we volgend jaar verder gaan met huisonderwijs. Terwijl veel mensen in het begin zeiden dat ze het wel heel knap zouden vinden als ik hem zo ver zou krijgen dat hij terug naar school zou gaan na de eerste graad. Maar eigenlijk vind ik dat dus niet. Ik vind het heerlijk dat hij vertrouwen heeft in hoe we het aanpakken en dat hij zelf voelt dat het goed is. Ik ben dus goed bezig met mijn job en mag verder doen!

Ode aan mijn dochter

Wie is jouw voorbeeld? Typische vraag om te stellen in een interview. Wel ik moet bekennen dat als mama mijn dochter mijn voorbeeld is. Klinkt misschien wat vreemd. Ik weet dat elke mama haar kinderen graag ziet en ik bewonder mijn kinderen allebei even erg. Maar nu gaat het eens over mijn dochter.

Als baby sliep ze echt bijna nooit. We hebben uren liedjes gezongen, rond gereden met de auto, tv gekeken, bij ons in bed genomen. Vreemde mensen of een ongewone situatie waren genoeg om schrik te hebben en een nieuwe stap niet te durven zetten. Wenen, huilen, hele scènes. Toen ze een jaar of acht- negen was, werd ze zo onzeker dat ik haar soms het school nog niet binnen kreeg. Maar ze leerden ons: geef haar vertrouwen, laat haar zich veilig voelen. En dat deden we. We dwongen haar niet. Als ze niet kon slapen, kwam ze bij ons liggen. Als ze ergens heel angstig over was, dan dwongen we haar niet. En inderdaad zoals ons voorspeld, ging het beter. ’t Schommelbootje gaf samen met ons Dirkje de tijd en ruimte die ze nodig had. Ze ging haar beter voelen en zette geleidelijk aan altijd meer stappen.angst

Toen kwam de overgang naar het middelbaar. Van Freinet naar het gewone onderwijs. Een grote stap die ze zonder enig probleem nam. Maar doorheen de jaren gaf de druk van het school weer zo veel stress dat we Dirkje terug zagen veranderen. Ze ging natuurlijk niet meer zo maar huilen. Maar ze werd onrustiger, soms ongelukkiger, legde zelf nog wat meer druk op, maar vooral veel onzekerder. Langzaam aan kwam ze tot het besef dat het dat niet meer was wat ze wou en ze schakelde naar huisonderwijs en examencommissie. En ja, ons Dirkje kwam terug. Ze ging terug genieten, ontdekken, plannen maken en dromen!

En hier start dus mijn ode aan mijn dochter.

Ik wou dat ik net als jou vroeger het lef had gehad om zo een grote beslissing te nemen en te schakelen naar examencommissie of ander vorm van onderwijs op zijn minst. Om meer gaan te ontdekken en vooral meer ontspannen te zijn.

Ik wou dat ik net als jou had leren zoeken naar een oplossing en blijven volhouden. Want dat is iets wat ik heb gemist en voor mij nog altijd de grootste gemiste kans in het onderwijs. Het moest altijd vooruit gaan. Als je een oefening niet vond, dan stond de oplossing er al en moest je al niet meer zoeken. Dat heb je de afgelopen maanden zo mooi geleerd. De eerste weken kwam je nog regelmatig veel te vroeg al iets vragen over wiskunde. Maar stilaan heb je zo goed leren zoeken en blijven volhouden vooral.

Ik wou dat ik net als jou zoveel discipline had gehad om je studies ook nog zo goed te combineren met je tennis. Je hebt een prachtseizoen achter de rug en mag trots zijn op je nummer 77 van België. Alhoewel ik moet toegeven dat discipline in mijn geval niet de grootste missende factor was (want ik had het wel op gebied van studeren), laat het ons maar houden op tennistalent.

Ik bewonder je om wat een prachtzus je bent, wat een lieve behulpzame dochter, gewoon om wie je bent. Met je ADHD-kanten die het soms een gekkenhuis maken thuis. Waardoor ik meestal ook nog alle dingen voor jou moet mee onthouden. Maar daar werk je zo hard aan door het op te vangen op allerlei manieren. En ik ben blij dat ik je er mee kan helpen want als je op school zat waren daar vaak geen mogelijkheden voor. En vooral sinds je weet dat je ADHD hebt, ga je hier zo goed mee om en wil je echt dingen proberen om alles beter te ordenen en te onthouden. Daar bewonder ik je enorm voor. Want het is niet zo evident om dat als 17-jarige aan te nemen.

Ik bewonder je om de hele weg die je aflegde van het bange, onzekere meisje dat sommige stappen daardoor niet zette, naar een toffe meid die er voor gaat. Een toffe meid die nog bang kan zijn, maar die haar nu niet meer laat leiden daardoor.

Maar op dit moment gaat mijn grootste bewondering uit naar je moed om helemaal alleen naar Nepal te reizen. We hebben je er in gestimuleerd om over je angsten te VlagNepalstappen en het gaan te doen. Als de angsten opdoken, dan zijn we eerst samen en later jij alleen, alles gaan opzoeken. Hoe ziet zo een vliegtuig van Emirates er uit? Hoe ziet de luchthaven er uit? Hoe veilig is zo een vliegtuig? En dat is zo belangrijk. Als je bang bent, zorg dan dat je info hebt zodat je een zo goed mogelijk beeld krijgt. En dan wordt de angst kleiner. Maar ik moet bekennen, ik had het niet gedurfd als 17-jarige.

Ik heb deze avond en nacht geleerd dat je prachtige dochter verder laten leren en ervaringen laten opdoen en dus loslaten, niet de gemakkelijkste weg is. Maar je moest het doen en wij moesten je stimuleren. Je mag je angsten je dromen niet in de weg laten staan. Als we je dat kunnen leren, dan is onze opdracht als ouders voor mij geslaagd. En ik ben er van overtuigd dat huisonderwijs ons deze kans heeft gegeven.

Dus ja ik bewonder je en je bent mijn voorbeeld. Ik ga ook proberen mijn angsten mijn dromen niet in de weg te laten staan!

Lieve schat, geniet van je ervaringen in Nepal. Er zullen mindere momenten zijn en er zullen ongelooflijke momenten zijn. Maar wat je nu leert, leer je niet in je boekje!

Benieuwd naar haar avonturen in Nepal? Je kan het volgen op http://namastenepal2K17.blogspot.be

Thuisonderwijs… is telkens opnieuw kiezen

Thuisonderwijs organiseren is op zoveel manieren kiezen. Je kiest welke vakken je eerst gaat aanpakken…. wacht! Alleen dat is al een keuze! Alle vakken samen of enkele vakken er uit nemen. Maar je kiest ook elke dag opnieuw hoe je de dag zal indelen en hoe je een onderwerp zal aanpakken. Maar dat zijn logische keuzes bij thuisonderwijs. Maar je kiest ook voor je werk of je thuisonderwijs. En dat is toch een keuze die lang door je hoofd gaat, door je buik, eigenlijk door heel je lichaam.

Eerst maakte ik de keuze al om minder gaan te werken. Tegenover het zelfstandig leven 3 jaar geleden zelfs veel minder. Maar minder werk buitenhuis wou niet zeggen dat ik meer tijd had. Want je steekt heel wat tijd in thuisonderwijs. Leuke tijd! En toch verwonderen veel mensen zich er over dat je hier genoeg aan hebt en wat met je eigen sociale contacten. Maar eigenlijk vond ik het prima. Ik voelde me goed.

Dan komt de vraag (eigenlijk was het nog niet eens een vraag maar een lichte …tja lichte wat? Oppering, suggestie, …?) om terug iets meer gaan te werken en ondertussen loopt het thuisonderwijs op wieltjes.  Dus je denkt: Ja, leuk! Mijn collega’s terug zien, terug een klas vol leerlingen en vol met verhalen, terug een andere uitdaging en je zegt “ja”. Niet zo maar want ik had er al wel over nagedacht voor die lichte “suggestie” kwam. De ideeën borrelden al weer op om wat ik had geleerd in ons thuisonderwijs toe te passen op een groep.

Maar ondertussen loopt niet alles zoals je denkt dat het zal lopen. Autisme en ADHD houden zich niet altijd aan je plannen. Dus het hoofd werd hier thuis drukker en drukker en ging gepaard met hoofdpijn, buikpijn en misselijkheid. En even leek het terug naar af en leek het terug op naar school gaan vorig schooljaar. Dan moet je dus al een eerste keer durven kiezen om van je “jaarplan” af te stappen dat je had gemaakt. Geen gemakkelijke keuze, want als er een plan is gemaakt houden we ons daar graag aan. Dus het werd kiezen om het plan overboord te gooien, want dat is toch net waarom we kozen voor thuisonderwijs. Even geen plan met leerstof op maar meer rust creëren in het huis!

Toen kwam de keuze die ik lang tegenhield: opstarten van Rilatine of niet. Ik dacht altijd dat ik met rust en eigen ritme medicatie zou kunnen tegen houden. Maar iemand huilend in je armen houden omdat zijn hoofd zo druk is en zo pijn doet, doet dat vastgeroest gedachtegoed wel wijken. Dus je beslist samen met je partner na heel wat gesprekken dat het Rilatine zal worden. Gelukkig zijn er vrienden en familie in de buurt die je helpen met die beslissing of die je kunnen vertellen uit eigen ervaringen. En uiteraard Facebookgroepen. En oh ja,… ook die eigen ervaringen werden hier waar. Eetlust verminderde en dat was al niet nodig want hij eet al bijzonder slecht. Maar ook de nachtrust verminderde drastisch en nog steeds. We kregen nachten van enkele uren slaap en de volgende dag gewoon verder en weer terug een korte nacht. Maar ondertussen verbetert de hoofdpijn niet. En weer zijn er dan gelukkig vrienden die zeggen… even volhouden want het betert wel.

Maar dan komt de eerste maandag na de vakantie dichterbij en moet je starten. Je ziet de situatie niet verbeteren en weet dat je een beslissing moet nemen. Sommige situaties geven je dan dat laatste duwtje om de knoop door te hakken en helemaal te stoppen met werken voor school. Ja, ik wil voluit voor mijn thuisonderwijs gaan en vooral om rust te “scheppen” in zijn hoofd en dus ook in ons huis. Een pijnlijke beslissing want je laat collega’s in de steek en leerlingen die je nog niet kent. Maar je weet met je hart dat je de beste beslissing neemt voor je eigen gezin. Maar je hoofd staat nog in tweestrijd. Want je geeft ook graag les te midden van leuke collega’s en in een klas vol leerlingen. En uiteraard geef ik ook graag thuisonderwijs want ik kom nu met alle vakken in contact en kan alles integreren met elkaar. Maar de hoofdreden blijft “rust” in zijn hoofd. Dus ook je hoofd gaat langzaam aan je hart volgen. En het belangrijkste … een partner en een gezin dat achter je keuze staat.

En dus kies je niet 1 keer voor je thuisonderwijs maar blijft het eigenlijk telkens opnieuw kiezen als er zich weer kansen voor doen. Dus je kan wel zeggen dat ons thuisonderwijs een heel bewuste keuze is en met veel liefde gemaakt!

En kijk daar is het eerste lichtrandje al na deze keuze. De beslissing heeft rust gebracht in domino
zijn hoofd, in mijn hoofd en dus begint ook de rust in ons gezin terug te keren. We hebben weer gekozen om te werken met een andere planningsmanier en we pakken sommige vakken anders aan. Het is een beetje zoals dominoblokjes. Door de ene keuze te maken ga je alles weer eens herbekijken en ben je weer aan het “finetunen”.

Dus hoe moeilijk de keuze ook was, ze is weer bewust gemaakt en we gaan er nu weer voluit tegen aan. Ook al betekent voluit dan eerder rustig in het geval van autisme en ADHD. En misschien is dat wel nog mijn grootste uitdaging 😉

 

Af en toe herpakken

Weet je, een planning maken is goed en is nodig, maar het heeft ook altijd als nadeel dat je je te erg aan die planning wil houden. Net daardoor verlies je dan weer uit het oog wat je belangrijk vindt in het “onderwijzen”. Zo heb ik bijvoorbeeld opgesteld welke onderdelen ik voor welk vak per week wil doen. Een jaarplanning dus, zoals elke leerkracht doet. En als er dan iets tussenkomt en je denkt dat je het niet af krijgt, dan moet je heel erg oppassen. Want voor je het weet ben je zelf weer gewoon aan het doordraven om toch je planning af te krijgen. Net zoals ook in school met een jaarplanning 😉
En dat is wat ik net niet wou. Je vergeet dan immers inspiratie en creativiteit toe te voegen. Trouwens ik ben er nog altijd van overtuigd dat je daardoor niet minder gezien krijgt, maar we denken dat blijkbaar wel van nature uit. Of ik toch alleszins dan.

Dus met dat we maandag iets minder hadden gewerkt (moesten nog een beetje bekomen van onze skitrip) en dinsdag ook iets minder (was naar school moeten gaan voor mijn werk) had ik de neiging om de rest van de week een beetje droger en sneller te doen. Maar vandaag zag ik de interesse dalen en dus ook de concentratie. Gelukkig ging er toen ergens een knipperlicht branden en bedacht ik me dat ik het zo net niet wou. Dus heb ik onder de middag even nagedacht hoe ik toch nog snel het op een andere manier zou kunnen aanpakken. We hadden immers vandaag oefeningen opstaan op het optellen en aftrekken van gehele getallen en oefeningen op de past simple voor Engels. Dus een beetje drilwerk eigenlijk.

Maar het drilwerk voor wiskunde hebben we opgelost met een parcours door het huis. Zo had ik bijvoorbeeld briefjes gemaakt met daarop telkens een optelling of aftrekking van gehele getallen. Deze briefjes had ik op elke trede van de trap gelegd en als er een oefening fout was moest er naar boven naar de trap gelopen worden en weer terug naar het briefje. En het is al een hoge trap hier want we hebben plafonds op 3m60 hoogte. Dus ik dacht dat het meteen een beetje conditietraining zou zijn. Maar dat bleek helemaal niet. Hij was zo geprikkeld hierdoor en gestimuleerd dat hij echt goed nadacht en ook zijn antwoord eerst zelf controleerde voordat hij het briefje omdraaide om de verbetering te kunnen zien. En het hele parcours werd foutloos afgerond. Dus hoeveel vliegen had ik nu in 1 klap? Concentratie, motivatie, zelfcontrole, …

Het tweede deel bestond uit twee (snel getekende) grondplannen van het huis, eentje van elke verdieping. Hierop stond geen uitleg, enkel rode en groene stippen. Dus het was aan hem om zichzelf te oriënteren en op zoek te gaan wat de stippen betekenden. Op elk van die plekken lag een een envelop met een oefening er in. De ene envelop was al wat moeilijker verstopt dan de andere. De groene stippen verwezen naar opdrachten van Engels en de rode stippen naar opdrachten van wiskunde. En meteen werd het interessanter gemaakt en afgewisseld met zoeken.

En je zou nu kunnen denken, net zoals ik als ik aan het doorduwen ben, dat je toch veel verliest met dat zoeken. Dat is waar, daar verliezen we tijd mee. Maar de oefeningen worden met zoveel meer concentratie gemaakt en verlopen daardoor bijna foutloos en veel sneller. Dus toch tijdswinst op het einde van de rit!

Op zich is het ook logisch als je er over nadenkt. Iemand met ADHD wordt graag geprikkeld, zit niet graag stil. Van stil zitten worden ze moe en verliezen ze hun concentratie. Dus wat moet je dan doen? Bewegen! Later op je werk zit je ook zelden 100 min achter elkaar stil op een stoel. Dus waarom zouden kinderen het dan wel moeten doen? Als leerkracht beweeg je toch ook doorheen de klas? Of hoop ik dan toch….

De sprong in het halfduister

Elke ochtend een zenuwachtig kind, hoofdpijn en buikpijn van de stress… Hoe zal het vandaag gaan op school, gaat er iets speciaals gebeuren, gaat er veel lawaai zijn in de klas, gaat de toets lukken, ga ik mijn vrienden begrijpen, ga ik weten wat zeggen in de groep…. Zo veel vragen in zijn hoofd en zo weinig antwoorden ’s ochtends. Soms waren die antwoorden er wel ’s avonds en vaak ’s middags al maar soms ook niet omdat alles geblokkeerd zat in zijn hoofd. Soms waren die antwoorden positief en soms negatief en soms wist hij het niet…. Zoveel stress en chaos in zijn hoofd, en moet onderwijs nu niet net opbouwend, motiverend, positief zijn en je energie geven?

Begrijp me niet verkeerd. Dit lag zeker niet aan de supermeester die hij had in het laatste jaar van de basisschool. Een supermeester die begreep wanneer het te veel werd in zijn hoofd en die altijd klaar stond om te proberen het op een andere manier te doen. Als we ooit mensen gaan “clonen”, dan draag ik hem meteen voor om “gecloned” te worden. Zodat meer kinderen van deze supermeester zouden kunnen genieten. Maar autisme en ADHD maakten te veel chaos in zijn hoofd.

Maar als zelfs een supermeester de blokjes in zijn hoofd niet terug op orde krijgt tijdens de dag, hoe moet het dan in het middelbaar gaan. Dat was de vraag die voor chaos zorgde in ons hoofd, als ouders. Elk uur een andere leerkracht, elk uur een ander vak, elk uur weer andere prikkels, elk uur weer andere afspraken en gewoontes, elk uur … En geef toe, niet elk uur is even positief: niet qua leerkracht, niet qua vak, niet qua afspraken en niet qua gewoontes. Het deed ons alleszins nadenken over thuisonderwijs, maar dan onderwijs op een andere manier.

Freinetonderwijs heeft altijd een bijzondere plek in ons hart gehad. We hebben zelf ondervonden hoe onze dochter een kindertijd heeft gehad zonder huiswerk en toetsen studeren en toch meteen mee was op de middelbare school. Maar ook Freinetonderwijs is geen sluitend antwoord op de chaos in zijn hoofd. Ook daar liep het het ene jaar beter dan het andere, ook daar was de insteek van de leerkracht heel belangrijk.

Vermits we tot dan de stuurlui aan wal waren die het beter wisten, werd het tijd om aan boord te gaan en het zelf gaan te doen. We gaan de chaos in zijn hoofd trotseren en het tot een kalme zee proberen te brengen door op een andere manier te gaan onderwijzen…. We geloven sterk dat onderwijs op een andere, meer aantrekkelijke manier kan.

Ook al had ik dan een schema opgesteld en veel informatie opgezocht, toch blijft het een sprong in het halfduister. De zee is woelig en je wil natuurlijk veilig door die zee uit met je kind.Maar ons hele gezin staat er achter en we gaan samen op avontuur met een sprong in het halfduistere woelige water. Want volgens ons kan je dit alleen waar maken als je heel gezin er achter staat. De zus gaat immers nog naar een gewone school en moet dus dit thuisonderwijs ook een plek kunnen geven.