En toen waren ze met 2!

Veel gebeurd weer de afgelopen weken, zoals altijd in huize Swennen-Boussu. En dan moet een nieuw blogbericht gewoon iets langer op zich laten wachten. We hebben de afgelopen weken een zalige vakantie in Spanje achter de rug. Ook Thijssen vond terug zijn rust in het op-vakantie-zijn en in de autoreis en  deed terug fijn mee met zoveel dingen. Hij legde ook nog zijn examen Engels schriftelijk af (we wachten nog op de uitslag) waar hij weer heel wat voor moest overwinnen. Best spannend een lokaal binnengaan waar je niemand kent en een examen gaan afleggen op een manier hoe je nog nooit een examen aflegde. Hij was vreselijk zenuwachtig. Even dacht ik dat hij niet zou binnengaan, maar kijk hij overwon het weer!
Maar toch was dat niet onze grote gebeurtenis van de afgelopen weken. Nee, dat was toch wel…. dat onze eigen huisschool verdubbelde in leerlingaantal! Ja… Dirkje zette ook de stap naar huisonderwijs en examencommissie.

“Plots” vonden er veel, maar voor ons helemaal niet. Dirkje ging 2 jaar geleden al naar de infosessie van de examencommissie en in die 2 jaar kwam het regelmatig opborrelen… doe ik het of doe ik het niet? Als je al bijna 5 jaar in het systeem zit dat iedereen volgt, is het natuurlijk niet zo gemakkelijk om daar van af te stappen en een stap in het onbekende te zetten. Beweeg je maar eens tegen de massa in! Niet gemakkelijk altijd. Waarom nu dan? Ik denk dat daar niet 1 reden voor is.

We zagen Dirkje in haar middelbare school veranderen van een zelfstandig, creatief, gemotiveerd Freinet-meisje naar een meisje dat mooi binnen de lijntjes liep en die echt niet buiten een lijntje WOU kleuren. Liefst niet opvallen en gewoon doen wat ze vragen en niet meer. “Meer” werd zelfs niet geapprecieerd bij een aantal opdrachten. Tot op een dag ze een cijfer kreeg voor een mondeling projectje dat haar niet aanstond en toen ging ze nadenken. Hoe komt het dat ik hier niet iets extra voor heb gedaan en er niet veel moeite heb voor gedaan? Daarmee was er al een eerste vonkje geplant.

Vaak als ze thuis kwam van school en Thijssen en ik vertelden wat we die dag hadden gedaan, was ze licht gefrustreerd. Haar 4 jaar jongere broer had al dingen besproken die zij nu pas in het vijfde middelbaar zag of die ze zelfs nog niet had gezien. En waarom oefenden wij onze talen echt door te spreken, te luisteren naar het nieuws, Ted Ed filmpjes te kijken, leuke schrijfoefeningen te doen, … en dat terwijl ze die dag niet veel meer had moeten doen dan reproduceren met weinig creativiteit en vooral weinig eigen inbreng. En nog een vonkje, nog wat groter,….

En toen vroeg iemand van de directieleden op school of Dirkje wou mee helpen aan een project in het Wendelenhuis. Het Wendelenhuis zou open gesteld worden tijdens de

“Run-in-the-city”. Na 5 jaar zag ik plots terug een hele grote vonk! Wauw, ze vragen het aan mij?! Ze was zelfs zo ver in slaap gedommeld dat ze het haar moesten vragen en dat er geen initiatief meer was om zelf gaan te zeggen dat ze iets wou doen. Maar ze was wakker en ze begon meteen na te denken over wat ze dan kon doen. En toen kwam het besef over hoe erg ze dit had gemist en het inzicht dat dat terug was wat ze wou. Ze realiseerde zich dat ze dit nooit op school zou kunnen doen. Er wordt toch nog altijd te veel gedacht dat leerlingen enkel kunnen leren door de theorie in de klas te moeten aanhoren. En het lijkt me dat het in het ASO een nog groter probleem is. Dus begon ze al meer te denken in de richting van de examencommissie. En nu hoor ik je al denken dat ze toch op school kon blijven en dan dit na school kon aanpakken? Nog een beetje verder lezen dan … om te weten hoe ze het wil aanpakken en dan zal je merken dat dit nooit combineerbaar is met school.

En toen de final touch! Na enkele jaren zagen we vrienden terug en hun zoon gaat van juli tot september naar Australië. Dat wou ze ook! Maar haar honger naar ervaringsgericht werken en haar ADHD-gehalte was te hoog om te wachten tot juli en dan enkel het die drie maanden te doen. Dus het vuur was nu echt goed aan het branden en ze begon nu haar plannen hun eindvorm te geven. Haar beslissing was genomen: Examencommissie en projecten en vrijwilligerswerk in binnen- en buitenland om zo haar talen “live” te verbeteren en te leren op een andere manier, gemotiveerd en geïnteresseerd.

We zijn nu twee weken verder in mijn school die plots bestaat uit 2 leerlingen. En zalig om te werken met 2 geïnteresseerde, gemotiveerde tieners die elkaar “triggeren”. De ene moet ik helpen met planning, de ander heeft ongelooflijk veel discipline. Voor het eerst ervaart ze terug wat leren inhoudt: iets nieuw lezen en je afvragen of dat zo werkelijk is en hoe het precies in elkaar zit. Joeri en ik blij! Het zat dus gewoon verborgen, maar het zit er nog. Onze dochter is dus nog altijd het zelfstandig, creatief, gemotiveerd Freinet-meisje. Er lag alleen maar een dikke laag stof op maar die is er met een wervelwind afgevlogen. Ze bijt haar vast in nieuwe stof van wiskunde en gaat echt kritisch kijken hoe het zit. Voor aardrijkskunde kijkt ze extra filmpjes of leest extra info in het Engels en Frans. En afgelopen maandag is ze aan de universiteit van Maastricht begonnen aan een cursus ter voorbereiding van het IELTS-examen (voor Engels) in een internationaal groepje van Nederlanders, Bulgaren en Italianen. En daar stapte mijn zelfzekere meid uit de auto in haar eentje de universiteit binnen op zoek naar waar ze moest zijn. Dat is leren! En ondertussen gaat ze alleen met de trein en geniet van het zonnetje in Maastricht.

IMG_8394

En in juni gaat ze een week naar Spanje. Ze heeft zelf zitten plannen en organiseren. Ze heeft zelf geregeld om bij kennissen in Spanje te gaan logeren, Spaanse les gaan te nemen, tennistraining te volgen, vliegtuigtickets te regelen, vervoer te regelen,.. Knap toch! En het feit dat ze het allemaal aanpakt en haar weg zoekt, is gewoon mooi om te zien.

IMG_8390

Nu mijn “school” is verdubbeld qua leerlingaantal kunnen ze ook af en toe “samen” leren.  En dat is pas echt tof. De eerste week gaf ik hen een project op rond GPS. Thijssen had hier iets van gezien in techniek en Dirkje had het ook net bij aardrijkskunde. Dus ze gingen er samen mee aan de slag. Ik heb er helemaal niets rond gezegd of begeleid. Ik wou eens zien hoe fel ze het nog in zich hadden… en ja dank je wel de vele projecten in ’t Schommelbootje. Ze hadden het nog! Ik heb niets moeten zeggen of doen. Ze gingen zelf op onderzoek uit en gingen tot en met de werking van de atoomklok. Ze stelden het aan Joeri voor en hadden alles mooi verdeeld. Wat Joeri op viel was hoe mooi ze op elkaar inspeelden en met hoeveel respect ze naar elkaar luisterden. En ze gingen zich zelfs omkleden voor deze presentatie. En dus nog even een zwak puntje van me…. die kledingvoorschriften op school zijn niet nodig. Leer je leerlingen wanneer ze zich hoe moeten kleden!

18518537_10213283071220420_1505328239_n

En weet je… vorige week kon Thijssen op een avond niet in slaap vallen. Hij was aan het nadenken over beatboxen en zo kwamen ze tot hun tweede project: beatboxen. Ze IMG_8404gingen op zoek hoe beatboxen ontstond en hoe je het kan leren en moet doen. Ze maakte samen een instructiefilmpje over een aantal basisbeginselen van het beatboxen. En weet je wat het allertofste is? Vorige donderdag hikte Thijssen in de auto en hij vroeg zich af wat hikken eigenlijk is en hoe dit ontstaat. En toen vroeg hij of hij en Dirkje er deze week een project over mogen doen. En dan zwijg ik gewoon en ik geniet… dat is leren en niet de hele dag theorie en oefeningen in de klas en ’s avonds nog huiswerk. Ik ben zelfzeker genoeg om te zeggen dat ze hier meer van opsteken dan op een gemiddelde lesdag in school. Sorry, school, maar ik heb nu maar weer eens echt gezien hoe je iemand kan motiveren en dat is niet door braaf op een bank gaan te zitten en te luisteren.

IMG_8350En oh ja.. ondertussen leren ze ook samen programmeren in Python. En de competitiegeest wordt aangewakkerd om het eerst de oplossing geprogrammeerd te krijgen!

 

 

En wie weet, wanneer gaat mijn school nog eens uitbreiden? 😉

Advertenties

Trademarks in Hasselt-Genk… Wij gingen aan de slag!

Als je thuisonderwijs geeft ben je altijd op zoek naar wat er wordt georganiseerd in de buurt. Je kan dan natuurlijk mee genieten van die organisatie, je trekt er weer eens op uit en die organisatie geeft een kapstok waar je gaandeweg 100-dingen aan kan vasthangen. Trouwens dat probeer je ook te doen als je les geeft in een gewone school, dus niets nieuws. Alleen laat het thuisonderwijs je toe om daar nog wat vrijer mee om te springen. Je kan het in alle vakken gebruiken en je weet dat natuurlijk van elkaar omdat je de enige juf bent! Dus je kan stoppen met in vakjes te denken…

Wij gingen aan de slag met Trademarks  ergens halfweg november.  Er bleken allerlei tentoonstellingen te zijn in Hasselt en in Genk en het was leuk natuurlijk dat er een map was met lesmateriaal en allerlei info en ideeën.

We gingen eerst thuis aan de slag hiermee en keken naar het filmpje van Logorama. Een filmpje is meestal een schot in de roos, want heel wat tieners lezen sowieso niet meer graag maar kijken liever naar een filmpje. En onthouden er ook veel meer van. (Eventjes tussendoor… daarom gebruiken we ook zo veel filmpjes van TED education thuis) Net in die week waren we ook bezig voor Techniek met de verschillende manieren om beelden te maken (microscoop, PET-scan, … maar ook animatiefilm en stop-motion). Dus dit sloot weer mooi aan en gaf ons het idee om meteen zelf een stop-motion film te gaan maken, of beter gezegd “filmpje”….En we zouden ook zelf een Logoramacity gaan bouwen. En bij dat bouwen kwam meteen onze wiskunde naar boven waar we bezig waren met kubus en balk en hun manteloppervlakte en ontvouwingen. Dus dat konden we dan toch even mooi knutselen. En kijk het resultaat was leuk en het bouwen was nog leuker!

We filmden ook onze logostad! Kijk maar!

En dan ons stop-motion filmpje maken. Geef toe! Hier komt zo veel bij kijken en kan je zoveel aanleren dat het gewoon een superdankbaar onderwerp is om mee te vertrekken.

En ook dat resultaat mocht er weer zijn! Oordeel zelf maar!

Wat dan zo leuk is… is dat er spontaan andere ideeën uit Thijssen zelf naar boven komen. En die sluiten niet meer aan met het idee waar we van vertrokken, maar dat maakt thuisonderwijs net zo leuk. Want je kan daar gewoon tijd voor maken. Thijssen bedacht zelf een stop-motion filmpje en  regelde zelf hoe het moest gedaan worden. En dat is toch leuk om die executieve functies van plannen en organiseren toch weer aan te scherpen. Dus we konden meteen ook onze auticoaching weer afvinken die dag 😉

Kijk hoe Thijssen zijn epic back-flip deed!

Maar in de map met lesmateriaal zat nog meer. Zo speelden we ook memory met allemaal logo’s en zochten we verhalen op rond die logo’s en bespraken we kleurgebruik en en hoe herkenbaar een logo is en hoe logo’s soms veranderen en waarom. Enne… wie de winnaar is van de memory is ook wel duidelijk zeker?

Maar ook tijd om op stap te gaan. Toeval wou dat ik ook net aan het kijken was om een schooltoneelvoorstelling mee te pikken. En in Genk in C-mine boden ze de toneelvoorstelling “Dis-moi wie ik ben” aan en in C-Mine was dan ook nog een stuk tentoonstelling van Trademarks. Twee vliegen in 1 klap want een opdracht rond Trademarks was ook op zoek gaan naar wie je bent. Veel jongeren willen dit immers laten zien door gelinkt te worden aan bepaalde merken. Maar het toneel over 2 Afrikaanse meisjes die op zoek gaan naar wie ze zijn in hun 2 culturen bracht natuurlijk nog heel wat andere onderwerpen met zich mee. We leerden over Afrika, racisme en de verschillende onderdelen van toneel

En het toneel was goed! Het sprak aan met de nodige humor en het bracht een leuk gesprek op gang in de auto naar huis. Maar natuurlijk deden we nog heel wat meer op C-mine voor we naar huis gingen. We moesten ook nog de tentoonstellingen bekijken.

En op C-mine zijn en het doolhof niet doen? Dat kan al helemaal niet. En ook hier komt weer wat auticoaching naar boven. Want een doolhof is nu niet echt het voorbeeld van voorspelbaarheid. Dus soms was het een beetje over de streep trekken maar dan nooit met een stevige rugduw… gewoon op eigen tempo. Eerst veilig rondom het doolhof gaan kijken en dan stap voor stap.

En paar weken later op een moeilijke namiddag werkten we nog verder aan ons thema van Trademarks. Een moeilijke namiddag omdat hoofdpijn en een veel te druk hoofd de laatste tijd zijn intrede heeft gedaan. Dus moeten we regelmatig ons schema overhoop durven schoppen. Niet makkelijk als controlefreak voor mezelf maar de voorzichtige schop wordt vanzelf een stevige schop als je ziet wat het oplevert voor je kind. Maar goed… zo gingen we dus op een namiddag aan de slag om met een profielfoto duidelijk te maken wie we zijn. Met welke voorwerpen laat je zien aan iemand wat je belangrijk vindt of wie je bent. Eerst geen gemakkelijke opdracht want je moet je verplaatsen in iemand anders, je moet gaan verbeelden en daarna moet je weer keuzes maken omdat niet alles op een foto kan. Allemaal geen gemakkelijke ‘dingen’ voor iemand met autisme waarvan het hoofd dan ook nog erg vol zit de laatste tijd. Maar op een rustig tempo kwamen we tot een superresultaat en vond hij het geweldig.  En ik ook….

En zo hadden we heel wat vakjes van ons onderwijs samen gebracht in 1 thema. En ons thema is nog niet afgelopen, want we hebben nog wat plannen. Want waarom zou ons ene thema helemaal voorbij moeten zijn als we aan ons volgend thema bezig zijn?

Zalig… de ene dag denken we in vakjes maar de andere dag heeft het hoofd liever geen vakjes. De ene dag kan het hoofd supersnel werken, maar de andere dag heeft het hoofd rust nodig. En dat kan allemaal dankzij ons thuisonderwijs! Nog altijd even blij met onze beslissing!

 

 

Gepast onderwijs?

Gisteravond in het hoorcollege van het postgraduaat autisme (UCLL) hoorde ik zeggen dat gepast onderwijs, ondersteuning en veel liefde autisme draaglijker maakt. Weg kan het nooit gaan, maar we kunnen wel wat stress en angsten wegnemen hierdoor. En terecht werd daar ook de opmerking gemaakt door de spreker: “En waarom kan dit niet voor alle kinderen?”.

Nu ik ben er van overtuigd dat dit niet allemaal kan in het gewoon onderwijs. Maar naar mijn gevoel is het ook niet in orde voor kinderen met autisme of ADHD met een normale tot hoge begaafdheid in het aangepast onderwijs. Dus waar moeten zij dan terecht?

Ik begrijp absoluut dat het klassieke onderwijs niet zo ver kan gaan als dat ik dat doe in een 1-op-1-relatie bij ons thuisonderwijs. Toch ben ik er zeker van dat we een heel stuk verder kunnen gaan in het klassieke onderwijs. Maar niet als er niet eens grondig aan ons onderwijs gesleuteld wordt. En ja … er zijn altijd hervormingen, maar het klasverhaal blijft wel min of meer hetzelfde en het volgen van leerplannen en bereiken van eindtermen. En daar gaat het fout volgens mij. Want daar wordt net je vrijheid en je creativiteit als leerkracht beknot. Stel dat je leerlingen erg bezig zijn met het verliezen van een vriend of een natuurramp die gebeurd is of de presidentsverkiezingen in de VS, en jij gaat netjes je trumplessen afwerken in 50 min van wiskunde, Nederlands, geschiedenis,…Wat leer je dan je leerlingen? Hun problemen zijn niet belangrijk? Wereldproblemen kunnen wachten, onze lessen van 50 min gaan voor? Jammer toch, want schreeuwt niet bijna elk bedrijf om werknemers die initiatief nemen, die geëngageerd zijn, die een probleem kunnen aanpakken? Zou het dan niet veel boeiender worden voor leerlingen en leerkrachten om rond die thema’s te werken? Neem nu maar die presidentsverkiezingen in de VS. Dit was toch een mooie kans waar je bijna in elke les iets mee kon doen? Ik weet alleszins als ik dit jaar nog het vak informatica had gegeven dat ik het met mijn leerlingen zou gehad hebben over de mogelijke invloed op de softwarehuizen. En ongetwijfeld zijn er leerkrachten geweest die ermee bezig geweest zijn in de les. Maar bij mijn dochter op het vijfde middelbaar werd er jammer genoeg weinig aandacht aan besteed: zowel vooraf als op de bewuste woensdag dat de uitslag bekend werd. Er werden enkel wat foto’s van Donald Trump getoond en toen weer verder met de les… Hoe willen wij dan jongeren aanzetten tot openstaan voor de wereld en een mening durven vormen en een mening durven bijstellen?

Maar naar mijn gevoel komt dit ook in aangepast onderwijs veel te weinig aan bod. En ik bedoel dan vooral werken vanuit het kind of jongere. Als ik de verhalen hoor van autiklassen, dan ben ik toch weer telkens blij dat ik heb gekozen voor thuisonderwijs. Natuurlijk ken ik niet alle autiklassen en wil ik zeker niet zeggen dat dit niet goed is. Maar volgens mij is de aangepaste zorg daar nog zo breed dat jongeren met autisme en een drukinmijnhoofdnormale tot hoge begaafdheid daar nog net niet krijgen wat ze nodig hebben. En dat is volgens mij werken op hun tempo en dat tempo is erg variabel. Het ene moment is dat snel want dat ligt in hun interessegebied maar het andere moment is het heel traag of zelfs stoppen met werken als hun hoofd vol zit. En dan heb ik het niet over een time-out. Want soms is het gewoon van ’s ochtends al heel druk in hun hoofd en gaat een time-out van een half uur dat echt niet veranderen. Maar ik begrijp dat dat niet zo maar kan met hoe het onderwijs nu is opgebouwd in lessen van 50 minuten met een jaarplan en eindtermen. Maar dat is toch zonde?!

En het is zonde voor iedereen! Voor jongeren met een beperking en voor jongeren zonder een beperking. Er is zoveel overlap tussen de verschillende vakken en lessen van 50 minuten dat we dat echt veel boeiender kunnen brengen. En geef toe … toch ook boeiender als leerkracht. Je wil toch echt niet 5 jaar dezelfde lessen geven? Er moet toch een uitdaging zijn?

En heeft niet elk kind recht om op zijn tempo te werken? Als vandaag je vriendje het heeft uitgemaakt, kan je toch niet verwachten dat je aandacht 100% is bij de les wiskunde of als je ex-liefje een foto met haar nieuw vriendje op haar verhaal van Snapchat heeft gezet, dan kan je toch geen goede toets van elektriciteit maken? Geef toe, als we als volwassene zoiets aan de hand hebben functioneren we ook niet zo goed die dag en gaan we ook geen nieuwe uitdagingen aan gaan. En natuurlijk hebben we dan misschien verplichtingen waar
we niet onderuit kunnen en die we toch moeten doen. Maar wij zijn volwassenen en die kloktienerbreinen zijn nog in volle ontwikkeling om te leren dit allemaal een plaats te geven. Maar ik weet dat het nu allemaal niet kan volgens het systeem hoe we nu werken met
rapporten waar cijfers voor elk vak moeten opstaan op basis van toetsen en lessen van 50 min die op bepaalde tijdstippen in de week voorkomen. Maar dat is toch zonde?!

Gepast onderwijs is voor mij echt voor iedereen en dat speelt in op noden, behoeften en interesses van jongeren. En misschien maak je dan bij jezelf de opmerking dat wel geen enkele jongere geïnteresseerd is in het berekenen van integralen, maar ik denk dat dat echt niet zo is. Als je laat zien waar ze het voor nodig hebben en waar het bijvoorbeeld in hun vervolgstudie komt, dan willen ze dat echt wel volgens mij. En als ze dat niet willen, willen ze dan die vervolgstudie wel of misschien scheelt er iets heel anders?

En de noden en behoeften van jongeren met autisme en een normale begaafdheid liggen denk ik te ver weg van het aangepast onderwijs maar ook te ver weg van het gewone onderwijs. Het voelt een beetje aan als een mistig gebied. En als je het nergens goed vindt (of het nog niet gevonden hebt) dan moet je zelf initiatief nemen. Dus daarom ons initiatief voor thuisonderwijs. En we zullen zien of het loont op termijn onze manier van aanpak en niet denken in blokjes van 50 min… En ja ik moet me ook aan leerplannen houden maar ik heb wel de vrijheid om soms al iets te doen van een leerplan van de tweede graad of zelfs de derde graad als de interesse zo diep gaat. En dat maakt het toch wel boeiend.

Alleszins merk ik wel dat er heel wat stress en angsten weg zijn door te werken aan voorspelbaarheid, rustige omgeving, tempo volgen en door niet 7 uur moeten stil te zitten. Dus door in te spelen op de noden en behoeften. We hebben al heel wat bijgewonnen op stukken waar het voordien heel wat moeilijker liep. Dus voor ons is het alleszins al bewezen dat autisme draaglijker wordt mits gepast onderwijs, ondersteuning en veel liefde!

Ik wil toch nog duidelijk maken dat heel wat leerkrachten supergoed bezig zijn binnen het huidig systeem en dat heel wat autiklassen al supergoed werk doen… binnen het huidig systeem. Maar voor mij mag het allemaal nog 100 of misschien wel 1000 stappen verder gaan… gisteren en niet morgen! Dat wil ik zeggen met deze mening en niet dat onze scholen allemaal slecht bezig. Want dat denk ik nu net niet 😉