Van huisonderwijzer naar gap-year-assistant

Onze dochter Dirkje is afgelopen juni afgestudeerd aan de examencommissie. Maar wat daarna? Eigenlijk lag het voor haar vast om biomedische wetenschappen te gaan studeren aan de universiteit van Maastricht. Toch vonden wij dat ze moest nadenken over een gap year om allerlei ervaringen op te doen. Volgens ons nemen we daarna niet meer vaak die kans. Na wat lijstjes maken met dingen die ze zou willen doen (was meer materiaal dan voor 1 jaar), hakte ze de knoop door om een gap year te nemen.

Ze deed al verschillende dingen in haar gap year maar haar eerste echte trip alleen is nu. estlandPrecies op dit moment dat ik het schrijf zit ze in Estland. Het was een kans die last minute op de proppen kwam. Ze mocht gaan sparren met een meisje van Viljandi en ze zou dan ook door haar trainer getraind worden. Dat leek ons allemaal een leuke kans om weer een andere cultuur te leren kennen. Dus Dirkje ging aan de slag. Tickets en appartement werden geregeld door de coach, maar zij ging aan de slag met opzoeken wat ze daar kon bezoeken en ze ging haar dagtrip voor haar vrije dag plannen naar Tallinn.

Maar ook in een gap year gaat niet alles zoals gepland. Drie weken voordat Dirkje zou vertrekken kwetste ze de ligamenten in haar enkel met het spelen van padel. Enkele dagen voor haar vertrek ging ze haar enkel testen op het tennisterrein en dat voelde wel ok. Dus de trip naar Estland werd in gang gezet en afgelopen vrijdag vertrok ze met het vliegtuig naar Estland.

Ze heeft dat allemaal echt schitterend leren regelen: opgepikt worden aan de luchthaven, alleen in een verlaten hostel blijven slapen, zelf eten maken, …  Tot daar nog altijd gewoon de taak van huisonderwijzer voor Thijssen (en Coachpunt natuurlijk) voor mij. Maar dan gaat er iets niet zoals gepland als ze een paar duizend kilometer van je vandaan zitten. En dan krijg je plots promotie, je wordt gap-year-assistant. Niet alleen onze Noorderburen kunnen goed namen verzinnen. 😉

De enkel bleek het toch nog niet aan te kunnen. Na 1 dag trainen, wat dan meteen een stevige dag trainen was op alle gebied, werd haar enkel terug heel stijf en wat pijnlijk. Het was ook wel even wennen aan een coach die het blijkbaar belangrijk vindt om de mensen die bij hem trainen uit te schelden, te demotiveren en zelfs te straffen bij fouten. Er kon geen groter verschil zijn met haar eigen trainer hier in Tessenderlo. Dus werk voor de gap-year-assistent. Het gedrag van de coach wat plaatsen en zeggen dat ze gerust op een beleefde manier mocht tegenspreken.
Haar beleefde assertiviteit naar de trainer toe hielp op zondag. Dus dat was al weer iets wat ze heeft geleerd. Je moet niet omdat het daar de gewoonte is, er zelf helemaal in mee gaan. Je mag op een beleefde manier laten merken wat voor jou niet kan. Maar ongelukkig genoeg ging de tennistraining die zondag door op tapijt. Dat was natuurlijk nog minder goed. De enkel begon terug overal pijn te doen en was terug gezwollen. Ze besloot ook om de training vroeger te stoppen (tot daar nog zelf beslissen en geen werktwijfel voor de gap-year-assistant). Maar dan moesten de beslissingen komen. De volgende dag had Dirkje sowieso een vrije dag en zou ze naar Tallinn gaan. Maar was het zinvol om nog terug te keren naar Viljandi en eventueel te riskeren dat de enkel nog erger gekwetst zou geraken?

En voor die beslissingen heb je een gap-year-assistant nodig, of eigenlijk 2, Joeri en ik. En gapyearassistantdat is een mooi leermoment geweest. Een moment wat je niet kan “simuleren” bij je thuis. Je zit als 18-jarige alleen in een land op een paar duizend kilometers van je huis. Het loopt niet zoals gepland en je moet beslissingen gaan nemen. Je moet terugkomen op je oorspronkelijk plan. Is dat dan niet falen? Je moet nadenken over welke alternatieven er zijn? Bedenken of dat kan financieel. Wanneer uit je je bezorgdheid naar je ouders, naar de mensen ter plekke? Dus de gap-year-assistants hebben hier heel wat over gechat, gebeld, gestuurd, … met hun dochter in Estland.
Ik kan het me zelf ook nog voorstellen hoe moeilijk het was om op je plan terug te komen en moeten bij te sturen en niet dat originele plan te kunnen doen. Voor mij was het als 18-jarige ook pas in orde als mijn mama (toen kenden we nog geen gap year en dus ook gap-year-assistant) dan zei dat dat een goede beslissing was. Dus we gingen met Dirkje de mogelijkheden na wat te doen na haar vrije maandag in Tallinn:

  • terugkeren naar Viljandi maandagavond vanuit Tallinn en proberen nog een dag te trainen met haar voet. Als dat dan niet zou lukken, terugkeren naar Tallin en dan doorreizen naar Riga.
  • terugkeren naar Viljandi maandagavond vanuit Tallinn, spullen pakken en richting Tallin of Riga om het vliegtuig naar huis te nemen
  • terugkeren naar Viljandi op maandagavond vanuit Tallinn, proberen en daar blijven om gewoon op zondag terug te keren zoals oorspronkelijk bedoeld was.
  • op zondag al beslissen om te stoppen met het tennisproject en met haar koffer naar Tallinn te reizen en dan er een andere vakantie van maken door dingen gaan te bezoeken.

En samen kwamen we eruit om te kiezen voor de laatste optie. Dus in plaats van een hele week te trainen in Viljandi en 1 dag een uitstap te maken naar Tallinn is het nu een heel andere reis geworden. En zo een switch maken is niet altijd gemakkelijk. Je moet maar bedenken dat haar brein op minder dan een week van surfvakantie in Marokko naar een sparring-tennis-project in Estland is gegaan om nu een sightseeiing-vakantie te worden. Maar ze leerde om dit allemaal een plekje te geven en er voor te gaan. Op weg naar het onbekende…

Dus de gap-year-assistant is in gang geschoten om te bespreken wat kon en beginnen te boeken. De creditcard om alles te boeken was immers bij de assistant gebleven. En dit is nu haar programma geworden:

  • maandag en dinsdag Tallinn bezoeken. Wat ze allemaal gaat bezoeken is aan haar.
  • woensdag met een busje van Tallinn naar Riga reizen en onderweg 4 steden bezoeken in Estland en Letland.
  • donderdag en vrijdag Riga bezoeken.
  • vrijdagavond terugvliegen naar Charlerloi.

LetlandEstland.PNG

En dat doet ze dus maar allemaal. Alleen de trein naar Tallinn, alleen haar vervoer tot aan het hotel regelen, alleen op hotel, alleen de stad verkennen, alleen tot aan haar hotel in Riga geraken, alleen haar transport naar de luchthaven regelen, … Misschien lijkt het niet zo erg. Maar toch, het allemaal alleen doen als 18-jarige… Ik weet niet of ik het had gekunnen en of ik het had gedurfd vooral?

Dus dit gap year is het nieuwe huisonderwijs 2.0. Zoveel geleerd en nog zoveel zo te leren. En niets daarvan staat in de studieboeken, maar toch zijn het lessen waar ze haar hele verdere leven van zal profiteren. De Nepal-reis van vorig jaar heeft haar zoveel geleerd. Ze kan nu al veel vlugger beslissingen nemen om aanpassingen te maken en ze reist zelfverzekerd (uiterlijk toch) alleen door de Baltische landen. Het lijken mij allemaal kwaliteiten waar de markt van morgen naar op zoek is. Maar vooral genieten daar op je reizen, Dirkje! Je gap-year-assistants staan altijd klaar.

Wil je Dirkje volgen in haar gap year? Ook zij schrijft een blog: https://wherelifebegins.be/ 

Advertenties

2 gedachten over “Van huisonderwijzer naar gap-year-assistant

  1. Dat steuntje in de rug hebben ze op die leeftijd idd nog nodig. Hoe ver ook, tegenwoordig is veraf toch dichtbij…
    Knap geregeld en zeker zo knap dat Dirkje het allemaal kan vastpakken en een plaatsje geven 😊

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s