Het industriële Gent met het MIAT

t een zoon die begonnen is aan het tijdvak “de nieuwste tijd” trokken we met een rugzak met fototoestel, koekje, drankjes en wat geld in naar Gent. Het MIAT was ons doel voor vandaag. Een museum over industrie, arbeid en textiel. Eerlijk gezegd had ik het al langer op mijn lijstje met uitstappen staan, maar tijd… De dochter heeft immers enkele maanden geleden haar examen geschiedenis voor de derde graad afgelegd, en met een klein groot succesje. Maar het MIAT lag dus voor ons op een zondagmiddag om veroverd te worden door ons gezin.

Na de toegangsprijs te betalen – die erg mee viel want -19 jaar moet niet betalen- en een vriendelijke uitleg te krijgen trokken we meteen naar de bovenste verdieping. We moesten dat doen voor het uitzicht volgens de uitleg, maar de zaal was gesloten wegens verbouwingen. Nu het uitzicht was niet spectaculair zoals je verwacht op 26854464_10215267101530587_867547457_ohet Empire State Building, maar het was leuk gedaan door op de vensters aan te duiden welke gebouwen je precies ziet. Dus samen op zoek naar enkele typische gebouwen.

Een verdieping lager kwamen we terecht in de drukkerij. Eerst loop je door een tentoonstelling uit die je terug werpt in de tijd. Je ontdekt hoe de tijd veranderde van zware arbeid met weinig rechten naar heel langzaam aan meer een meer rechten en een draaglijke werktijd. Je kan foto’s bekijken ,opschriften lezen, fragmenten beluisteren, techniek bewonderen, … Maar voor iemand met autisme en die erg gevoelig is aan geuren, was het niet de gemakkelijkste zaal. De drukkerij geeft natuurlijk een typische geur af.

Toch lieten  we de geur niet tussen ons en het MIAT inkomen. We trokken naar het achterste gedeelte van de zaal en daar kregen we heel wat uitleg over het zetten en het drukken op allerlei machines, in het Gents. Wat een lieve, behulpzame man die maar wat graag de vele vragen van onze ADHD’ers wou beantwoorden.

Verder in de zaal konden we mooi zien en lezen hoe de eerste supermarkten opkwamen. Grappig om te lezen hoe de mensen het fenomeen supermarkt beschreven: een winkel waar je zelf je producten mag nemen en waar je met een karretje moet rond rijden. IMG_5808Maar er stond zelfs voor ons al wat nostalgie op deze verdieping. Mmmm, wil dat dan zeggen dat we oud worden??? De eerste mobiele telefoons deden ons meteen terugdenken aan de takeldienst en pa en ma die zo een grote telefoon overal meezeulden. Even nog eens in een telefooncel gaan staan en dan dromen en fantaseren over wat binnen 10 jaar mogelijk zal zijn.

Na die geur was een kleine tussenstop in het gezellige eettentje op de benedenverdieping meer dan nodig. Een lekkere warme chocomelk verdrong de inktgeur uit de neus en de mond. Dus we konden verder op weg.

De volgende verdieping – of eentje lager eigenlijk dan de drukkerij – was de verdieping van het textiel. Een filmpje in een leuke ruimte toonde ons de intrede van de textielindustrie in Gent. Gezeten op nep katoenbaal leerden we dat het eigenlijk gewoon spionnenwerk was. Boeiend om te zien doorheen deze verdieping hoe het proces gaat van de ruwe katoen naar altijd fijnere en fijnere draden. Wat wij zelf leuk vonden was om te ontdekken van wat de verschillende soorten textiel eigenlijk gemaakt waren. Via een te openen deurtje ontdekten we heel wat dingen zo.IMG_5818

Alleen naar de weefgetouwen in actie zelf konden we niet echt kijken. Het geluid van die machines galmde door de hele verdieping en zette er voor de overgevoelige oren van zoonlief meteen een domper op. Scherm je maar eens af voor een geluid dat echt alle ruimte lijkt in te nemen. Maar goed, hij lukte er min of meer in. Tegen het einde van de verdieping zocht hij een rustiger plekje en wij konden nog even wat uitleg krijgen van een echte Gentse over het textiel en het vervuilde water in Gent.

Na een beetje rust konden we op het einde van de verdieping nog ontdekken wat er speciaal is aan elke technologische uitrustingen van bv brandweer, astronaut, politie, … Ook met wat proefjes ontdekten we eigenschappen van typische textielmaterialen.

Nog een verdieping te gaan en dat was ook wel het maximum nu de neus en de oren al aardig overprikkeld waren. De laatste verdieping was een tijdelijke tentoonstelling over IMG_5828kinderarbeid. Een rustige ruimte zonder al te veel prikkels. De verschillende hokjes lieten de verhalen van verschillende kinderen zien die het slachtoffer waren en zijn van kinderarbeid. Het was niet alleen over lang geleden maar ook over bv Sandra Kim en ook over landen waar nu nog altijd kinderarbeid is. Dus daar werden Dirkje en ik even terug geworpen naar Nepal.

Het musuembezoek zit er op na ongeveer een 2,5 uurtjes. Op de site van het MIAT stond info over een wandeling door het industriële verleden van Gent, dus daar kregen we mooi een kaart van aan de infobalie. Dus op weg door Gent. Maar met overprikkelde oren en neus en ondertussen heel het hoofd, hebben we onze wandeling wat ingekort. Maar toch mochten we het mooie Gent nog eens opnieuw ontdekken en kwamen we langs leuke plekken en leerden weer wat bij.

Dus ja, het MIAT vonden we zeker een aanrader. Een leuk, mooi museum met ongelooflijke lieve mensen die heel graag uitleg geven. Bedankt, MIAT, we leerden veel bij over de textielindustrie in Gent.

http://www.miat.gent.be/

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s