Gepast onderwijs?

Gisteravond in het hoorcollege van het postgraduaat autisme (UCLL) hoorde ik zeggen dat gepast onderwijs, ondersteuning en veel liefde autisme draaglijker maakt. Weg kan het nooit gaan, maar we kunnen wel wat stress en angsten wegnemen hierdoor. En terecht werd daar ook de opmerking gemaakt door de spreker: “En waarom kan dit niet voor alle kinderen?”.

Nu ik ben er van overtuigd dat dit niet allemaal kan in het gewoon onderwijs. Maar naar mijn gevoel is het ook niet in orde voor kinderen met autisme of ADHD met een normale tot hoge begaafdheid in het aangepast onderwijs. Dus waar moeten zij dan terecht?

Ik begrijp absoluut dat het klassieke onderwijs niet zo ver kan gaan als dat ik dat doe in een 1-op-1-relatie bij ons thuisonderwijs. Toch ben ik er zeker van dat we een heel stuk verder kunnen gaan in het klassieke onderwijs. Maar niet als er niet eens grondig aan ons onderwijs gesleuteld wordt. En ja … er zijn altijd hervormingen, maar het klasverhaal blijft wel min of meer hetzelfde en het volgen van leerplannen en bereiken van eindtermen. En daar gaat het fout volgens mij. Want daar wordt net je vrijheid en je creativiteit als leerkracht beknot. Stel dat je leerlingen erg bezig zijn met het verliezen van een vriend of een natuurramp die gebeurd is of de presidentsverkiezingen in de VS, en jij gaat netjes je trumplessen afwerken in 50 min van wiskunde, Nederlands, geschiedenis,…Wat leer je dan je leerlingen? Hun problemen zijn niet belangrijk? Wereldproblemen kunnen wachten, onze lessen van 50 min gaan voor? Jammer toch, want schreeuwt niet bijna elk bedrijf om werknemers die initiatief nemen, die geëngageerd zijn, die een probleem kunnen aanpakken? Zou het dan niet veel boeiender worden voor leerlingen en leerkrachten om rond die thema’s te werken? Neem nu maar die presidentsverkiezingen in de VS. Dit was toch een mooie kans waar je bijna in elke les iets mee kon doen? Ik weet alleszins als ik dit jaar nog het vak informatica had gegeven dat ik het met mijn leerlingen zou gehad hebben over de mogelijke invloed op de softwarehuizen. En ongetwijfeld zijn er leerkrachten geweest die ermee bezig geweest zijn in de les. Maar bij mijn dochter op het vijfde middelbaar werd er jammer genoeg weinig aandacht aan besteed: zowel vooraf als op de bewuste woensdag dat de uitslag bekend werd. Er werden enkel wat foto’s van Donald Trump getoond en toen weer verder met de les… Hoe willen wij dan jongeren aanzetten tot openstaan voor de wereld en een mening durven vormen en een mening durven bijstellen?

Maar naar mijn gevoel komt dit ook in aangepast onderwijs veel te weinig aan bod. En ik bedoel dan vooral werken vanuit het kind of jongere. Als ik de verhalen hoor van autiklassen, dan ben ik toch weer telkens blij dat ik heb gekozen voor thuisonderwijs. Natuurlijk ken ik niet alle autiklassen en wil ik zeker niet zeggen dat dit niet goed is. Maar volgens mij is de aangepaste zorg daar nog zo breed dat jongeren met autisme en een drukinmijnhoofdnormale tot hoge begaafdheid daar nog net niet krijgen wat ze nodig hebben. En dat is volgens mij werken op hun tempo en dat tempo is erg variabel. Het ene moment is dat snel want dat ligt in hun interessegebied maar het andere moment is het heel traag of zelfs stoppen met werken als hun hoofd vol zit. En dan heb ik het niet over een time-out. Want soms is het gewoon van ’s ochtends al heel druk in hun hoofd en gaat een time-out van een half uur dat echt niet veranderen. Maar ik begrijp dat dat niet zo maar kan met hoe het onderwijs nu is opgebouwd in lessen van 50 minuten met een jaarplan en eindtermen. Maar dat is toch zonde?!

En het is zonde voor iedereen! Voor jongeren met een beperking en voor jongeren zonder een beperking. Er is zoveel overlap tussen de verschillende vakken en lessen van 50 minuten dat we dat echt veel boeiender kunnen brengen. En geef toe … toch ook boeiender als leerkracht. Je wil toch echt niet 5 jaar dezelfde lessen geven? Er moet toch een uitdaging zijn?

En heeft niet elk kind recht om op zijn tempo te werken? Als vandaag je vriendje het heeft uitgemaakt, kan je toch niet verwachten dat je aandacht 100% is bij de les wiskunde of als je ex-liefje een foto met haar nieuw vriendje op haar verhaal van Snapchat heeft gezet, dan kan je toch geen goede toets van elektriciteit maken? Geef toe, als we als volwassene zoiets aan de hand hebben functioneren we ook niet zo goed die dag en gaan we ook geen nieuwe uitdagingen aan gaan. En natuurlijk hebben we dan misschien verplichtingen waar
we niet onderuit kunnen en die we toch moeten doen. Maar wij zijn volwassenen en die kloktienerbreinen zijn nog in volle ontwikkeling om te leren dit allemaal een plaats te geven. Maar ik weet dat het nu allemaal niet kan volgens het systeem hoe we nu werken met
rapporten waar cijfers voor elk vak moeten opstaan op basis van toetsen en lessen van 50 min die op bepaalde tijdstippen in de week voorkomen. Maar dat is toch zonde?!

Gepast onderwijs is voor mij echt voor iedereen en dat speelt in op noden, behoeften en interesses van jongeren. En misschien maak je dan bij jezelf de opmerking dat wel geen enkele jongere geïnteresseerd is in het berekenen van integralen, maar ik denk dat dat echt niet zo is. Als je laat zien waar ze het voor nodig hebben en waar het bijvoorbeeld in hun vervolgstudie komt, dan willen ze dat echt wel volgens mij. En als ze dat niet willen, willen ze dan die vervolgstudie wel of misschien scheelt er iets heel anders?

En de noden en behoeften van jongeren met autisme en een normale begaafdheid liggen denk ik te ver weg van het aangepast onderwijs maar ook te ver weg van het gewone onderwijs. Het voelt een beetje aan als een mistig gebied. En als je het nergens goed vindt (of het nog niet gevonden hebt) dan moet je zelf initiatief nemen. Dus daarom ons initiatief voor thuisonderwijs. En we zullen zien of het loont op termijn onze manier van aanpak en niet denken in blokjes van 50 min… En ja ik moet me ook aan leerplannen houden maar ik heb wel de vrijheid om soms al iets te doen van een leerplan van de tweede graad of zelfs de derde graad als de interesse zo diep gaat. En dat maakt het toch wel boeiend.

Alleszins merk ik wel dat er heel wat stress en angsten weg zijn door te werken aan voorspelbaarheid, rustige omgeving, tempo volgen en door niet 7 uur moeten stil te zitten. Dus door in te spelen op de noden en behoeften. We hebben al heel wat bijgewonnen op stukken waar het voordien heel wat moeilijker liep. Dus voor ons is het alleszins al bewezen dat autisme draaglijker wordt mits gepast onderwijs, ondersteuning en veel liefde!

Ik wil toch nog duidelijk maken dat heel wat leerkrachten supergoed bezig zijn binnen het huidig systeem en dat heel wat autiklassen al supergoed werk doen… binnen het huidig systeem. Maar voor mij mag het allemaal nog 100 of misschien wel 1000 stappen verder gaan… gisteren en niet morgen! Dat wil ik zeggen met deze mening en niet dat onze scholen allemaal slecht bezig. Want dat denk ik nu net niet 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s